Helemaal mee eens, goed punt. Zoiets boven een rouwadvertentie zetten en je niet bekeren, wegblijven bij het avondmaal etc. schiet niet echt op, die twee moeten hand in hand gaan. Als bekeerden het er boven zetten, prachtig. Als niet bekeerden het doen is het niet verkeerd, maar moeten ze zelf ook aan die roepstem gehoor geven. Anders kan het nog wel een positieve invloed hebben, maar het is toch vreemd als je mensen ergens toe oproept en er zelf geen gehoor aan geeft.Waarom zitten de avondmaalstafels dan niet vol? Als de rouwadvertenties in het RD zouden getuigen van de echte vroomheid die er in de families leeft, dan is er zeer veel echte vroomheid. En nochthans blijven de avondmaalstafels leeg.
Ware vroomheid kan niet zonder bekering. Of, omgekeerd, zonder bekering is er geen ware vroomheid, hoogstens vroom gepraat en vroom gedoe. Waar ik erg bang voor ben is dat we de ernst die mensen soms hebben rondom de dood, verwarren met vroomheid. Maar zolang dit niet tot bekering leidt, dan is het allemaal lucht, leegte, ijdelheid. Hoe ernstig men ook is, en hoe goed men het ook meent. Ik zie een groot gevaar, namelijk dat men genoeg heeft aan de ernst, en de vrome woorden (zoals de Heere zegene deze roepstem aan het hart).
--------
PS> Ik zal niet ontkennen dat er enkelingen zijn, die vanuit de doorleefde noodzaak van bekering, na zelf bekeerd te zijn, zo'n zin in een rouw-advertentie zetten. Daar wil ik niets over zeggen.
Ik ben het ook wel met Bert eens, als mensen die geloven sterven, kunnen we toch, door alle moeite heen, God prijzen. En dat is wat mensen vaak wel aan het denken zet. Seculiere begrafenissen zijn zo somber, troosteloos, het is afgelopen, over. Dat christenen is ziekte, sterven... God kunnen loven en er zoveel hoop en troost is voor de nabestaanden, dat maakt ongelovige mensen wel eens jaloers. Daar kan denk ik zeker een boodschap van uit gaan en God kan daardoor een verlangen in mensen wekken, juist door de moeilijkste dingen heen.
