Horizontale preken

[Johann Gottfried Walther]

Steeds vaker hoor ik in vele preken, voorbij komen, dat God, de God is die nabij is, de God die draagt, de God die vertroost enzo..
en ik zal niet zeggen dat de Heere God niet zulke dingen en zaken wil doen, dat staat in de Bijbel.
Maar wat mij opvalt is dat de focus en het zwaartepunt daardoor veranderd, van de prediking van het evangelie, naar de mens die in het middelpunt staat.
Sommige preken zijn veel meer horizontaal dan verticaal.

De kern is toch Gods genadige verzoening, het offer van Christus, de vergeving der zonde....

En de gelovige mag in die verzoening troost ervaren, ook in dagelijkse moeite en zorgen en ziekten.

Heel scherp gezegd sommige preken lijken meer psychologisch, dan Christologisch.

Zelf heb ik meer dan genoeg meegemaakt, maar de waarde van beschrijving van ziekten en situaties waarin de toehoorders zich kunnen vinden, of moeiten die de gelovigen ondervinden in het dagelijks leven, soms hele lijsten ik heb er nooit iets aangehad.

Maar wel heb ik troost ervaring in het evangelie, in Gods genadige woord, in te weten met God verzoend te zijn.

De Catechismus heeft het ook over, de enige troost...
en later ook wat troost u...

Ten diepste Christus heeft geleden, voor de zonden, en heeft ook onze ziekten gedragen, Hij is in alles verzocht geweest gelijk als wij...
maar dat is toch een heel ander startpunt en ook een andere focus!

[ZWP]

Steeds vaker hoor ik in vele preken, voorbij komen, dat God, de God is die nabij is, de God die draagt, de God die vertroost enzo..
en ik zal niet zeggen dat de Heere God niet zulke dingen en zaken wil doen, dat staat in de Bijbel.
Maar wat mij opvalt is dat de focus en het zwaartepunt daardoor veranderd, van de prediking van het evangelie, naar de mens die in het middelpunt staat.
Sommige preken zijn veel meer horizontaal dan verticaal.

De kern is toch Gods genadige verzoening, het offer van Christus, de vergeving der zonde....

En de gelovige mag in die verzoening troost ervaren, ook in dagelijkse moeite en zorgen en ziekten.

Heel scherp gezegd sommige preken lijken meer psychologisch, dan Christologisch.

Zelf heb ik meer dan genoeg meegemaakt, maar de waarde van beschrijving van ziekten en situaties waarin de toehoorders zich kunnen vinden, of moeiten die de gelovigen ondervinden in het dagelijks leven, soms hele lijsten ik heb er nooit iets aangehad.

Maar wel heb ik troost ervaring in het evangelie, in Gods genadige woord, in te weten met God verzoend te zijn.

De Catechismus heeft het ook over, de enige troost...
en later ook wat troost u...

Ten diepste Christus heeft geleden, voor de zonden, en heeft ook onze ziekten gedragen, Hij is in alles verzocht geweest gelijk als wij...
maar dat is toch een heel ander startpunt en ook een andere focus!

Het kan ook beiden: een prediking waarbij de nadruk ligt op Gods verlossend redden én Zijn nabij zijn als Immanuel? Dat vult elkaar toch aan?
En waarom noem je dat horizontaal als het over Gods vertroostende nabijheid gaat? Dat is juist verticaal?

[Johann Gottfried Walther]

Een vrucht, uit het gelovig verbonden zijn met Christus, zoals troost en rust en zoveel meer.
Is niet hetzelfde als de kern waar de vrucht uit voort komt.

Zoals je niet kunt zeggen, ik wil zekerheid dan zal ik geloven, naar het geloof geeft zekerheid door Gods genade en doordat wij Gods woord geloven.

Nee in psychologische preken, is de kern niet Jezus Christus en Die gekruisigd....

[-DIA-]

Ik denk dat hier meer bedoeld wordt een voorwerpelijke prediking vs. een onderwerpelijke prediking...

[DDD]

Waarom denk je dat? Dat lijkt me toch iets anders.

Een voorwerpelijke prediking kan heel christocentrisch zijn.

[Johann Gottfried Walther]

Ik denk dat hier meer bedoeld wordt een voorwerpelijke prediking vs. een onderwerpelijke prediking...

Zeker niet.

[Johann Gottfried Walther]

In de preken waar ik problemen mee heb staat de mens centraal, in zijn moeiten en ziekten en dergelijken.

In Bijbelse preken staat Christus en het evangelie centraal.

Ik zet het wel iets overdreven neer voor de duidelijkheid.

[ZWP]

In de preken waar ik problemen mee heb staat de mens centraal, in zijn moeiten en ziekten en dergelijken.

In Bijbelse preken staat Christus en het evangelie centraal.

Ik zet het wel iets overdreven neer voor de duidelijkheid.

Ja maar dat maakt het gelijk ook ongenuanceerd. Ik hoor ook wel eens preken over mensen in zijn moeiten en ziekten etc. Maar dan wordt er toch echt gewezen op de Heere Die nabij wil zijn, ook (of juist) in de zorgen. Dat maakt het dan toch niet horizontaal? En dat maakt toch niet dat de mens centraal staat?

Andersom zou het toch ook een karikatuur zijn als ik zeg dat in sommige zeer rechtzinnige gemeenten de mens centraal staat met zijn bekering?

[refo]

In de preken waar ik problemen mee heb staat de mens centraal, in zijn moeiten en ziekten en dergelijken.

In Bijbelse preken staat Christus en het evangelie centraal.

Ik zet het wel iets overdreven neer voor de duidelijkheid.

We lezen de laatste tijd weer de Psalmen. Daar valt op dat de mens centraal staat. Weliswaar is het God die uitredt, indien nodig. Maar het is toch steeds: ik met mijn problemen, mijn vijanden, mijn verdrukkingen.
Ik vermoed ook dat de mens in de Bijbel een centralere plaats heeft dan we denken. Christus en het Evangelie staan duidelijk op de voorgrond, maar dat is toch een boodschap voor mensen. Volgens mij wordt dat over het hoofd gezien, en gaan veel preken daardoor over de hoofden van mensen heen.

[Maanenschijn]

Ik denk dat ik JGW wel een beetje begrijp. Als een preek niet veel verder komt als: tot de Heere God mogen we toevlucht nemen met al onze zorgen, noden, ziekten en dagelijkse zaken (hoe ingrijpend ook) en is Hij als een Vader die zorgt, wordt in de preek voorbij gegaan aan de oorzaak van al deze zorgen: de zonde. En dat er verzoening nodig is met God door Jezus.

Hoe waar het ook is dat de Heere een Vader wil zijn en verlichting kan en wil geven van zorgen, het is wel door en in de kruisverdienste van Zijn Zoon.

[-DIA-]

Ik denk dat ik JGW wel een beetje begrijp. Als een preek niet veel verder komt als: tot de Heere God mogen we toevlucht nemen met al onze zorgen, noden, ziekten en dagelijkse zaken (hoe ingrijpend ook) en is Hij als een Vader die zorgt, wordt in de preek voorbij gegaan aan de oorzaak van al deze zorgen: de zonde. En dat er verzoening nodig is met God door Jezus.

Hoe waar het ook is dat de Heere een Vader wil zijn en verlichting kan en wil geven van zorgen, het is wel door en in de kruisverdienste van Zijn Zoon.

Maar toch ook de weg, hoe wordt een zondaar met God verzoend? Als dat blijft liggen blijft het oppervlakkig, want de kennis die we van nature hebben brengen ons nergens. Hoe krijg ik een genadig God? Ik durf hier verder niet op in te gaan, ieder kan weten waarom. Separatie is zo noodzakelijk. Kijk ook het boekje van ds. J. de Kok. Die is helder.

[DDD]

In de preken waar ik problemen mee heb staat de mens centraal, in zijn moeiten en ziekten en dergelijken.

In Bijbelse preken staat Christus en het evangelie centraal.

Ik zet het wel iets overdreven neer voor de duidelijkheid.

Ja maar dat maakt het gelijk ook ongenuanceerd. Ik hoor ook wel eens preken over mensen in zijn moeiten en ziekten etc. Maar dan wordt er toch echt gewezen op de Heere Die nabij wil zijn, ook (of juist) in de zorgen. Dat maakt het dan toch niet horizontaal? En dat maakt toch niet dat de mens centraal staat?

Andersom zou het toch ook een karikatuur zijn als ik zeg dat in sommige zeer rechtzinnige gemeenten de mens centraal staat met zijn bekering?

Dat laatste denk ik ook. Ik vind dat wij een goede dominee hebben hoor, maar hij beperkt zich in ieder geval in de openbare erediensten op zondag tot een heel klein deel van de heilige Schrift, namelijk op de onderdelen waarvan hij zelf vindt dat daarin voldoende de bekering centraal staat. En dan kan het dus gebeuren dat hij een heel boek overslaat maar drie keer over Jozef preekt;-)

Ik vind dat verder prima, maar het is een keuze om het ene deel van de Bijbel boven het andere deel te stellen. De RKK doet dat ook, dus op zich is het niet bijzonder. Met een leesrooster haal je ook de cruciale punten er in drie jaar uit. Maar gezien de massieve schriftbeschouwing in de GG is het wel een beetje een wonderlijk fenomeen, mijns inziens.

[DDD]

In de preken waar ik problemen mee heb staat de mens centraal, in zijn moeiten en ziekten en dergelijken.

In Bijbelse preken staat Christus en het evangelie centraal.

Ik zet het wel iets overdreven neer voor de duidelijkheid.

We lezen de laatste tijd weer de Psalmen. Daar valt op dat de mens centraal staat. Weliswaar is het God die uitredt, indien nodig. Maar het is toch steeds: ik met mijn problemen, mijn vijanden, mijn verdrukkingen.
Ik vermoed ook dat de mens in de Bijbel een centralere plaats heeft dan we denken. Christus en het Evangelie staan duidelijk op de voorgrond, maar dat is toch een boodschap voor mensen. Volgens mij wordt dat over het hoofd gezien, en gaan veel preken daardoor over de hoofden van mensen heen.

Dat is helemaal waar. Dat moeten we ook niet vergeten. Hoewel denk ik een heilshistorische en christocentrische prediking heel goed óók over de mens kan gaan.

[ZWP]

Ik denk dat ik JGW wel een beetje begrijp. Als een preek niet veel verder komt als: tot de Heere God mogen we toevlucht nemen met al onze zorgen, noden, ziekten en dagelijkse zaken (hoe ingrijpend ook) en is Hij als een Vader die zorgt, wordt in de preek voorbij gegaan aan de oorzaak van al deze zorgen: de zonde. En dat er verzoening nodig is met God door Jezus.

Hoe waar het ook is dat de Heere een Vader wil zijn en verlichting kan en wil geven van zorgen, het is wel door en in de kruisverdienste van Zijn Zoon.

Eens! Als dat een element is wat nooit meer ter sprake komt, mist er iets in de prediking.
Of dat er elke keer bij gezegd moet worden of dat men dat zeker wel weet, is de volgende vraag.

Wij hadden zondag een preek over 'draagt elkanders lasten' en dat kan heel praktisch ('horizontaal'?) worden uitgelegd. Maar er werd gelukkig ook de toepassing gemaakt op de Heere Jezus die al onze lasten/zonden heeft gedragen. Dat lijkt me een Bijbels evenwicht.

[Bewaar het Pand]

Ik denk dat ik JGW wel een beetje begrijp. Als een preek niet veel verder komt als: tot de Heere God mogen we toevlucht nemen met al onze zorgen, noden, ziekten en dagelijkse zaken (hoe ingrijpend ook) en is Hij als een Vader die zorgt, wordt in de preek voorbij gegaan aan de oorzaak van al deze zorgen: de zonde. En dat er verzoening nodig is met God door Jezus.

Hoe waar het ook is dat de Heere een Vader wil zijn en verlichting kan en wil geven van zorgen, het is wel door en in de kruisverdienste van Zijn Zoon.

Eens! Als dat een element is wat nooit meer ter sprake komt, mist er iets in de prediking.
Of dat er elke keer bij gezegd moet worden of dat men dat zeker wel weet, is de volgende vraag.

Wij hadden zondag een preek over 'draagt elkanders lasten' en dat kan heel praktisch ('horizontaal'?) worden uitgelegd. Maar er werd gelukkig ook de toepassing gemaakt op de Heere Jezus die al onze lasten/zonden heeft gedragen. Dat lijkt me een Bijbels evenwicht.

Dat het er elke keer bij gezegd moet worden lijkt mij geen vraag. Dat is immers de oorzaak waardoor er überhaupt gepreekt moet worden.