Horizontale preken

[Johann Gottfried Walther]

Steeds vaker hoor ik in vele preken, voorbij komen, dat God, de God is die nabij is, de God die draagt, de God die vertroost enzo..
en ik zal niet zeggen dat de Heere God niet zulke dingen en zaken wil doen, dat staat in de Bijbel.
Maar wat mij opvalt is dat de focus en het zwaartepunt daardoor veranderd, van de prediking van het evangelie, naar de mens die in het middelpunt staat.
Sommige preken zijn veel meer horizontaal dan verticaal.

De kern is toch Gods genadige verzoening, het offer van Christus, de vergeving der zonde....

En de gelovige mag in die verzoening troost ervaren, ook in dagelijkse moeite en zorgen en ziekten.

Heel scherp gezegd sommige preken lijken meer psychologisch, dan Christologisch.

Zelf heb ik meer dan genoeg meegemaakt, maar de waarde van beschrijving van ziekten en situaties waarin de toehoorders zich kunnen vinden, of moeiten die de gelovigen ondervinden in het dagelijks leven, soms hele lijsten ik heb er nooit iets aangehad.

Maar wel heb ik troost ervaring in het evangelie, in Gods genadige woord, in te weten met God verzoend te zijn.

De Catechismus heeft het ook over, de enige troost...
en later ook wat troost u...

Ten diepste Christus heeft geleden, voor de zonden, en heeft ook onze ziekten gedragen, Hij is in alles verzocht geweest gelijk als wij...
maar dat is toch een heel ander startpunt en ook een andere focus!

[ZWP]

Steeds vaker hoor ik in vele preken, voorbij komen, dat God, de God is die nabij is, de God die draagt, de God die vertroost enzo..
en ik zal niet zeggen dat de Heere God niet zulke dingen en zaken wil doen, dat staat in de Bijbel.
Maar wat mij opvalt is dat de focus en het zwaartepunt daardoor veranderd, van de prediking van het evangelie, naar de mens die in het middelpunt staat.
Sommige preken zijn veel meer horizontaal dan verticaal.

De kern is toch Gods genadige verzoening, het offer van Christus, de vergeving der zonde....

En de gelovige mag in die verzoening troost ervaren, ook in dagelijkse moeite en zorgen en ziekten.

Heel scherp gezegd sommige preken lijken meer psychologisch, dan Christologisch.

Zelf heb ik meer dan genoeg meegemaakt, maar de waarde van beschrijving van ziekten en situaties waarin de toehoorders zich kunnen vinden, of moeiten die de gelovigen ondervinden in het dagelijks leven, soms hele lijsten ik heb er nooit iets aangehad.

Maar wel heb ik troost ervaring in het evangelie, in Gods genadige woord, in te weten met God verzoend te zijn.

De Catechismus heeft het ook over, de enige troost...
en later ook wat troost u...

Ten diepste Christus heeft geleden, voor de zonden, en heeft ook onze ziekten gedragen, Hij is in alles verzocht geweest gelijk als wij...
maar dat is toch een heel ander startpunt en ook een andere focus!

Het kan ook beiden: een prediking waarbij de nadruk ligt op Gods verlossend redden én Zijn nabij zijn als Immanuel? Dat vult elkaar toch aan?
En waarom noem je dat horizontaal als het over Gods vertroostende nabijheid gaat? Dat is juist verticaal?

[Johann Gottfried Walther]

Een vrucht, uit het gelovig verbonden zijn met Christus, zoals troost en rust en zoveel meer.
Is niet hetzelfde als de kern waar de vrucht uit voort komt.

Zoals je niet kunt zeggen, ik wil zekerheid dan zal ik geloven, naar het geloof geeft zekerheid door Gods genade en doordat wij Gods woord geloven.

Nee in psychologische preken, is de kern niet Jezus Christus en Die gekruisigd....

[-DIA-]

Ik denk dat hier meer bedoeld wordt een voorwerpelijke prediking vs. een onderwerpelijke prediking...

[DDD]

Waarom denk je dat? Dat lijkt me toch iets anders.

Een voorwerpelijke prediking kan heel christocentrisch zijn.

[Johann Gottfried Walther]

Ik denk dat hier meer bedoeld wordt een voorwerpelijke prediking vs. een onderwerpelijke prediking...

Zeker niet.

[Johann Gottfried Walther]

In de preken waar ik problemen mee heb staat de mens centraal, in zijn moeiten en ziekten en dergelijken.

In Bijbelse preken staat Christus en het evangelie centraal.

Ik zet het wel iets overdreven neer voor de duidelijkheid.

[ZWP]

In de preken waar ik problemen mee heb staat de mens centraal, in zijn moeiten en ziekten en dergelijken.

In Bijbelse preken staat Christus en het evangelie centraal.

Ik zet het wel iets overdreven neer voor de duidelijkheid.

Ja maar dat maakt het gelijk ook ongenuanceerd. Ik hoor ook wel eens preken over mensen in zijn moeiten en ziekten etc. Maar dan wordt er toch echt gewezen op de Heere Die nabij wil zijn, ook (of juist) in de zorgen. Dat maakt het dan toch niet horizontaal? En dat maakt toch niet dat de mens centraal staat?

Andersom zou het toch ook een karikatuur zijn als ik zeg dat in sommige zeer rechtzinnige gemeenten de mens centraal staat met zijn bekering?