Situatie Iran

[Maanenschijn]

Weke definities van rechts en links hanteren we hier? En wanneer wordt het extreem?

[DDD]

Ik kan mij vinden in copilot:

De kern ligt hierin: “extreemrechts” verwijst meestal naar antidemocratische, vaak openlijk autoritaire of fascistische stromingen, terwijl “radicaal rechts” verwijst naar zeer rechtse, systeemkritische bewegingen die wél binnen het democratische kader blijven opereren. Maar in de praktijk lopen die grenzen soms door elkaar, en wetenschappers gebruiken de termen niet altijd identiek.

Korte kernscheiding
Radicaal rechts

Accepteert in principe de democratische spelregels

Wil het politieke systeem sterk veranderen, maar niet afschaffen

Nationalistisch, anti-immigratie, vaak populistisch

Kan hard retorisch zijn, maar blijft binnen de democratische orde

Extreemrechts

Verwerpt (delen van) de democratische rechtsstaat

Staat open voor autoritaire of antidemocratische oplossingen

Kan fascistische, neonazistische of racistische ideologieën omarmen

Ziet ongelijkheid tussen groepen soms als “natuurlijk” of wenselijk

Hoe onderzoekers het onderscheid maken
Politicologen gebruiken vaak drie criteria:

Houding tegenover democratie

Radicaal rechts: kritisch maar binnen het systeem

Extreemrechts: anti-democratisch, anti-pluralistisch

Ideologische intensiteit

Radicaal rechts: sterke nadruk op nationale identiteit, culturele homogeniteit

Extreemrechts: biologische racisme, superioriteitsdenken, complotideologieën

Middelen en strategieën

Radicaal rechts: parlementair, verkiezingen, publieke opinie

Extreemrechts: kan geweld goedpraten of gebruiken, paramilitaire structuren, intimidatie

Daar kan ik mij wel in vinden.

[Maanenschijn]

Daar kan ik in mee komen. Maar waarin onderscheidt zich dit dan van links of extreem links?

[DDD]

Niet, daar gelden dezelfde criteria. Al zijn linkse opvattingen natuurlijk heel anders. Maar het verschil tussen radicaal en extreem lijkt me in beide gevallen van toepassing.

[Jeremiah]

Ben benieuwd of de Hormuz blokkade van de US navy werkt. Ik vind het een gedurfde stap vooruit die de Iraniers wel eens flink in de problemen zou kunnen brengen.

[pierre27]

Ben benieuwd of de Hormuz blokkade van de US navy werkt. Ik vind het een gedurfde stap vooruit die de Iraniers wel eens flink in de problemen zou kunnen brengen.

Gezien de reacties van experts kan het twee kanten opwerken. Nietemin is het inderdaad een gedurfde stap. Niet te vergeten dat Iran nog steeds slagkrachtig lijkt te zijn.

[pierre27]

Dat is ook wel het gekke hè. Er zijn dus mensen die onvoorwaardelijke steun aan Israël onmogelijk serieus kunnen nemen. Je bent dan naïef of een trol.

Terwijl de NOS believers of ander links gedachtegoed de norm is geworden. Het geeft te denken.

Onvoorwaardelijke steun is geen goed idee omdat het je blind maakt voor de tekortkomingen van je helden.

Verder is hier voor een deel van het publiek de norm om onafhankelijke media verdacht te maken en links als een soort scheldwoord te gebruiken.
Dat is zorgelijk want het laat zien dat radicaalrechts terrein wint in de hoofden van reformatorische mensen.

Doe normaal met je radicaalrechts. Ik zet jou toch ook niet weg met je afwijkende gedachtengang op diverse terreinen.

En 'afwijkende gedachtegang' heeft niets te maken met wegzetten?

Dat klopt zeker ja!

[Terri]

Ik vind het uitermate zorgelijk dat op een christelijk forum je weggezet wordt als radicaal rechts- er wordt nog net niet naar je getuft- ( overigens inmiddels ook een vergaarbak van wat juist mensen met een uiterst links gedachtengoed gemakshalve gebruiken) als je vanuit Bijbels principe achter Israël blijft staan.
In ieder geval wordt er minstens getwijfeld aan je verstandelijke vermogens.
En omdat er zoveel gelogen wordt, merk je dat we elkaar volledig aan het kwijtraken zijn. En dan krijg je links van het bootje hangen en vervolgens de ander rechts van het bootje hangen en zie je elkaar amper meer als persoon. Echt er klinkt door sommige posts zoveel boosaardigheid heen. Ooit schreef iemand: laten we naast elkaar gaan staan en niet tegenover elkaar, want dan kunnen we verder en blokkeren we elkaar niet. Zit een goede gedachte achter.
Welterusten.
Heb het goed morgen onder Gods Woord!

Misschien moet jij de boeken 1 en 2 Koningen eens lezen. Het is niet dat iedere echte Israëliet achter koning Achab en Izebel moesten staan, als dat jouw beeld is.

Bovendien: ik sta voluit achter Israël. Maar niet achter de boze oude mannen die aan het oorlog voeren zijn.

Ik had nog geen gelegenheid gehad om te reageren en daarom een kort antwoord, als me dat lukt

De daden van de regering van Israël staan wat mijn betrokkenheid op Israël betreft, los van elkaar.
Dus de grondgedachte zoals jij schrijft, ik sta voluit achter Israël, delen we.
Wel denk ik -hoe verdedig ik mijn land en inwoners zodat we hier 'normaal' kunnen leven- dat de regering voor onmogelijke dilemma's staat, zodat ze niet weggevaagd zullen worden. Over die keuzes kan ik niet oordelen.

Persoonlijk geloof ik dat Israël een betekenisvolle opdracht gaat krijgen vwb het uitdragen van het Evangelie en daar lijkt het nu nog niet op. Dat kan enkel door het erkennen van de Vredevorst. Maar goed, dat is een heel andere invalshoek en die laat ik verder rusten.
Concreet; ik steun Israël als volk van God omdat uit hen de Messias is voortgekomen en omdat zij nog een cruciale rol gaan vervullen.
En vanuit die laatste gedachte denk ik dat 'het kwaad' hen wil vernietigen. Net zoals het vanaf het begin altijd al geweest is.
Wat betreft hun levensopenbaring zijn ze als natie niet beter dan Duitsland, of Nederland of welk land dan ook.
Er zit alleen een verborgen verhaal achter, wat wij als christenen, denk ik, moeten onderkennen, juist omdat we alle ins en outs niet weten.

Los van dit alles; ik vind het vreselijk dat Joden wereldwijd weer te maken hebben met vergaande antisemitische praktijken. Dat alleen moet ons al alert maken.
Dat doen we toch met allen die verdrukt worden?

[Profesto]

Ik vind het uitermate zorgelijk dat op een christelijk forum je weggezet wordt als radicaal rechts- er wordt nog net niet naar je getuft- ( overigens inmiddels ook een vergaarbak van wat juist mensen met een uiterst links gedachtengoed gemakshalve gebruiken) als je vanuit Bijbels principe achter Israël blijft staan.
In ieder geval wordt er minstens getwijfeld aan je verstandelijke vermogens.
En omdat er zoveel gelogen wordt, merk je dat we elkaar volledig aan het kwijtraken zijn. En dan krijg je links van het bootje hangen en vervolgens de ander rechts van het bootje hangen en zie je elkaar amper meer als persoon. Echt er klinkt door sommige posts zoveel boosaardigheid heen. Ooit schreef iemand: laten we naast elkaar gaan staan en niet tegenover elkaar, want dan kunnen we verder en blokkeren we elkaar niet. Zit een goede gedachte achter.
Welterusten.
Heb het goed morgen onder Gods Woord!

Misschien moet jij de boeken 1 en 2 Koningen eens lezen. Het is niet dat iedere echte Israëliet achter koning Achab en Izebel moesten staan, als dat jouw beeld is.

Bovendien: ik sta voluit achter Israël. Maar niet achter de boze oude mannen die aan het oorlog voeren zijn.

Ik had nog geen gelegenheid gehad om te reageren en daarom een kort antwoord, als me dat lukt

De daden van de regering van Israël staan wat mijn betrokkenheid op Israël betreft, los van elkaar.
Dus de grondgedachte zoals jij schrijft, ik sta voluit achter Israël, delen we.
Wel denk ik -hoe verdedig ik mijn land en inwoners zodat we hier 'normaal' kunnen leven- dat de regering voor onmogelijke dilemma's staat, zodat ze niet weggevaagd zullen worden. Over die keuzes kan ik niet oordelen.

Persoonlijk geloof ik dat Israël een betekenisvolle opdracht gaat krijgen vwb het uitdragen van het Evangelie en daar lijkt het nu nog niet op. Dat kan enkel door het erkennen van de Vredevorst. Maar goed, dat is een heel andere invalshoek en die laat ik verder rusten.
Concreet; ik steun Israël als volk van God omdat uit hen de Messias is voortgekomen en omdat zij nog een cruciale rol gaan vervullen.
En vanuit die laatste gedachte denk ik dat 'het kwaad' hen wil vernietigen. Net zoals het vanaf het begin altijd al geweest is.
Wat betreft hun levensopenbaring zijn ze als natie niet beter dan Duitsland, of Nederland of welk land dan ook.
Er zit alleen een verborgen verhaal achter, wat wij als christenen, denk ik, moeten onderkennen, juist omdat we alle ins en outs niet weten.

Los van dit alles; ik vind het vreselijk dat Joden wereldwijd weer te maken hebben met vergaande antisemitische praktijken. Dat alleen moet ons al alert maken.
Dat doen we toch met allen die verdrukt worden?

Nee dus, want je hebt geen oog voor de verdrukten in de Palestijnse gebieden.

[DDD]

En bovendien: de huidige regering van Israël is al jaren bezig om het vuur van de onderlinge vijandschap op te stoken. Ook al vóór de aanslagen van 7 oktober.

Ik vind het heel onterecht dat je kritiek daarop gelijk verbindt aan kritiek op het Joodse volk. Dat slaat mijns inziens de plank danig mis.

Maar bovendien was dat ook niet het punt van discussie. Het ging erom of de Israëlische regering radicaal rechts is. Ik heb nog nooit iemand met kennis van zaken gesproken die dat ontkent. En dat is wat mij ook stoort aan jouw en ook Pierre27's reacties. Enerzijds melden dat je er geen idee van hebt, dus dat je niet inhoudelijk kan reageren op de bezwaren. En anderzijds de 'koningen' van Israël kritiekloos volgen.

Dat is niet waar de Bijbel ons in voorgaat. Zo deden de echte profeten zeker niet. Dat zijn meer de kenmerken van de valse profeten. Dat bedoel ik niet onaardig, maar het is niet neutraal om je op de Bijbel te beroepen in het rechtvaardigen van moordpartijen, inperking van vrijheden en wat niet al dat in het klein en groot niet deugt.

[refo]

Een van de grootste fouten die westerse beleidsmakers steeds weer maken, is de aanname dat andere culturen op dezelfde manier denken als zij. Ze benaderen internationale conflicten vanuit een seculier perspectief, gebaseerd op macht, economie en onderhandeling. Maar wanneer ze met Iran te maken hebben, staan ​​ze tegenover een politiek systeem dat diep verweven is met religieuze ideologie. Wanneer een ayatollah of een hoge geestelijke leider wordt vermoord, verzwakt die gebeurtenis de beweging niet per se. In veel gevallen versterkt ze die juist.

In het sjiitische islam staat het concept van martelaarschap centraal in de religieuze identiteit. De bepalende gebeurtenis voor de sjiitische wereld was de dood van imam Hussein in de Slag bij Karbala in 680 na Christus. Hussein, de kleinzoon van de profeet Mohammed, werd gedood nadat hij weigerde zich te onderwerpen aan wat hij beschouwde als een onrechtmatige heerschappij. Zijn dood werd het fundamentele verhaal van het sjiitische verzet. Tot op de dag van vandaag herdenken miljoenen mensen Ashura elk jaar, waarbij ze Husseins dood betreuren en het idee vieren dat rechtvaardig martelaarschap te verkiezen is boven onderwerping aan onrecht.

Dit is niet louter historische symboliek. Het religieuze verhaal versterkt het geloof dat lijden en opoffering in het licht van onderdrukking uiteindelijk leiden tot goddelijke gerechtigheid. De Koran prijst herhaaldelijk degenen die sterven in de naam van God. Een vers stelt dat degenen die voor God gedood worden, niet als dood beschouwd moeten worden, maar als levend bij hun Heer, die in hun levensonderhoud voorziet (Koran 3:169). Een andere passage verklaart dat God "van de gelovigen hun leven en hun bezittingen heeft gekocht in ruil voor het Paradijs; zij strijden voor God, doden en worden gedood" (Koran 9:111). Deze passages vormen een wereldbeeld waarin de dood tijdens een strijd tegen vermeende onrechtvaardigheid kan worden geïnterpreteerd als een spirituele overwinning.

Vanuit dat perspectief bezien, dreigt het doden van een religieuze leider, zoals een ayatollah, die persoon te transformeren tot een symbool van opoffering. In plaats van de beweging te elimineren, kan het de overtuiging versterken dat de strijd zelf rechtvaardig is. In een seculier politiek systeem kan de dood van een leider een organisatie verzwakken. In een religieus revolutionair systeem kan het volgelingen verenigen onder de vlag van het martelaarschap.

De westerse mentaliteit benadert moordaanslagen heel anders. Wanneer een leider in de Verenigde Staten of Europa wordt vermoord, is de reactie over het algemeen politiek of emotioneel in plaats van religieus. Toen president John F. Kennedy in 1963 werd vermoord, schokte de gebeurtenis de natie en versterkte ze ongetwijfeld tijdelijk het patriottisme en de eenheid. Toch interpreteerden Amerikanen zijn dood niet als een religieus teken of martelaarschap dat de voortzetting van een heilige strijd zou rechtvaardigen. Het werd gezien als een nationale tragedie, niet als een goddelijk verhaal dat zich ontvouwde.

Dit verschil is fundamenteel. Westerse samenlevingen rouwen om hun leiders, onderzoeken de misdaad en gaan uiteindelijk politiek verder. De dood transformeert de leider doorgaans niet in een theologisch symbool dat aanzet tot langdurig verzet of oorlogvoering. In de sjiitische traditie is martelaarschap echter verweven met de religieuze identiteit zelf. Het verhaal van Karbala wordt elk jaar opnieuw opgevoerd, juist om dat geloof te versterken.

Dit is de reden waarom westerse beleidsmakers de psychologische dynamiek van dergelijke conflicten vaak verkeerd begrijpen. De moord op leiders als Qassem Soleimani deed de Iraanse invloed in de regio niet instorten. Integendeel, het leidde tot massale demonstraties en versterkte het verhaal dat Iran verwikkeld was in een heilige strijd tegen externe vijanden.

Wanneer een sjiitische religieuze leider wordt gedood, wordt de gebeurtenis geïnterpreteerd in het licht van Karbala. De leider wordt een nieuwe martelaar in een lange rij figuren die stierven in verzet tegen onderdrukking. Dat verhaal heeft een enorme emotionele impact. Het verbindt gemeenschappen en legitimeert de voortdurende strijd.

Politici in Washington geloven vaak dat het afzetten van een leider een conflict zal beëindigen. In ideologische en religieuze bewegingen gebeurt echter vaak het tegenovergestelde. Het doden van een leider kan een politieke confrontatie veranderen in een morele kruistocht, waardoor de overtuiging wordt versterkt dat de gelovigen de strijd koste wat kost moeten voortzetten.

Het is essentieel om dit culturele en religieuze kader te begrijpen. Zonder dit kader zullen beleidsmakers de gevolgen van hun handelen blijven onderschatten. De geschiedenis laat keer op keer zien dat oorlogen niet alleen met wapens worden uitgevochten. Ze worden ook uitgevochten met ideeën, overtuigingen en verhalen die elke individuele leider kunnen overleven.

[parsifal]

Een van de grootste fouten die westerse beleidsmakers steeds weer maken, is de aanname dat andere culturen op dezelfde manier denken als zij. Ze benaderen internationale conflicten vanuit een seculier perspectief, gebaseerd op macht, economie en onderhandeling. Maar wanneer ze met Iran te maken hebben, staan ​​ze tegenover een politiek systeem dat diep verweven is met religieuze ideologie. Wanneer een ayatollah of een hoge geestelijke leider wordt vermoord, verzwakt die gebeurtenis de beweging niet per se. In veel gevallen versterkt ze die juist.

In het sjiitische islam staat het concept van martelaarschap centraal in de religieuze identiteit. De bepalende gebeurtenis voor de sjiitische wereld was de dood van imam Hussein in de Slag bij Karbala in 680 na Christus. Hussein, de kleinzoon van de profeet Mohammed, werd gedood nadat hij weigerde zich te onderwerpen aan wat hij beschouwde als een onrechtmatige heerschappij. Zijn dood werd het fundamentele verhaal van het sjiitische verzet. Tot op de dag van vandaag herdenken miljoenen mensen Ashura elk jaar, waarbij ze Husseins dood betreuren en het idee vieren dat rechtvaardig martelaarschap te verkiezen is boven onderwerping aan onrecht.

Dit is niet louter historische symboliek. Het religieuze verhaal versterkt het geloof dat lijden en opoffering in het licht van onderdrukking uiteindelijk leiden tot goddelijke gerechtigheid. De Koran prijst herhaaldelijk degenen die sterven in de naam van God. Een vers stelt dat degenen die voor God gedood worden, niet als dood beschouwd moeten worden, maar als levend bij hun Heer, die in hun levensonderhoud voorziet (Koran 3:169). Een andere passage verklaart dat God "van de gelovigen hun leven en hun bezittingen heeft gekocht in ruil voor het Paradijs; zij strijden voor God, doden en worden gedood" (Koran 9:111). Deze passages vormen een wereldbeeld waarin de dood tijdens een strijd tegen vermeende onrechtvaardigheid kan worden geïnterpreteerd als een spirituele overwinning.

Vanuit dat perspectief bezien, dreigt het doden van een religieuze leider, zoals een ayatollah, die persoon te transformeren tot een symbool van opoffering. In plaats van de beweging te elimineren, kan het de overtuiging versterken dat de strijd zelf rechtvaardig is. In een seculier politiek systeem kan de dood van een leider een organisatie verzwakken. In een religieus revolutionair systeem kan het volgelingen verenigen onder de vlag van het martelaarschap.

De westerse mentaliteit benadert moordaanslagen heel anders. Wanneer een leider in de Verenigde Staten of Europa wordt vermoord, is de reactie over het algemeen politiek of emotioneel in plaats van religieus. Toen president John F. Kennedy in 1963 werd vermoord, schokte de gebeurtenis de natie en versterkte ze ongetwijfeld tijdelijk het patriottisme en de eenheid. Toch interpreteerden Amerikanen zijn dood niet als een religieus teken of martelaarschap dat de voortzetting van een heilige strijd zou rechtvaardigen. Het werd gezien als een nationale tragedie, niet als een goddelijk verhaal dat zich ontvouwde.

Dit verschil is fundamenteel. Westerse samenlevingen rouwen om hun leiders, onderzoeken de misdaad en gaan uiteindelijk politiek verder. De dood transformeert de leider doorgaans niet in een theologisch symbool dat aanzet tot langdurig verzet of oorlogvoering. In de sjiitische traditie is martelaarschap echter verweven met de religieuze identiteit zelf. Het verhaal van Karbala wordt elk jaar opnieuw opgevoerd, juist om dat geloof te versterken.

Dit is de reden waarom westerse beleidsmakers de psychologische dynamiek van dergelijke conflicten vaak verkeerd begrijpen. De moord op leiders als Qassem Soleimani deed de Iraanse invloed in de regio niet instorten. Integendeel, het leidde tot massale demonstraties en versterkte het verhaal dat Iran verwikkeld was in een heilige strijd tegen externe vijanden.

Wanneer een sjiitische religieuze leider wordt gedood, wordt de gebeurtenis geïnterpreteerd in het licht van Karbala. De leider wordt een nieuwe martelaar in een lange rij figuren die stierven in verzet tegen onderdrukking. Dat verhaal heeft een enorme emotionele impact. Het verbindt gemeenschappen en legitimeert de voortdurende strijd.

Politici in Washington geloven vaak dat het afzetten van een leider een conflict zal beëindigen. In ideologische en religieuze bewegingen gebeurt echter vaak het tegenovergestelde. Het doden van een leider kan een politieke confrontatie veranderen in een morele kruistocht, waardoor de overtuiging wordt versterkt dat de gelovigen de strijd koste wat kost moeten voortzetten.

Het is essentieel om dit culturele en religieuze kader te begrijpen. Zonder dit kader zullen beleidsmakers de gevolgen van hun handelen blijven onderschatten. De geschiedenis laat keer op keer zien dat oorlogen niet alleen met wapens worden uitgevochten. Ze worden ook uitgevochten met ideeën, overtuigingen en verhalen die elke individuele leider kunnen overleven.

Dit is een zinnige bijdrage. Ook in 1979/1980 ging Carter hier de mist mee in. Al leek Cyrus Vance het toen wat beter te begrijpen. Ik geloof ook niet dat de VS diplomatie nu zo door vrienden of familie van Trump wordt gedragen en dat degenen die Iraanse cultuur goed begrijpen op tweede rang staan. Ik denk dat Obama dit anders aanpakte.

[Profesto]

Ik vraag me tegelijkertijd af of Trump onder zijn harde kern MAGA-aanhangers niet een vergelijkbare status aan het verkrijgen is. Ik kan me nog iets te goed herinneren dat Trump door een kogel werd geschampt en wat de reacties van een deel van zijn aanhang was. En laten we het recente godslasterlijke plaatje niet vergeten.

[Maanenschijn]

Een van de grootste fouten die westerse beleidsmakers steeds weer maken, is de aanname dat andere culturen op dezelfde manier denken als zij. Ze benaderen internationale conflicten vanuit een seculier perspectief, gebaseerd op macht, economie en onderhandeling. Maar wanneer ze met Iran te maken hebben, staan ​​ze tegenover een politiek systeem dat diep verweven is met religieuze ideologie. Wanneer een ayatollah of een hoge geestelijke leider wordt vermoord, verzwakt die gebeurtenis de beweging niet per se. In veel gevallen versterkt ze die juist.

In het sjiitische islam staat het concept van martelaarschap centraal in de religieuze identiteit. De bepalende gebeurtenis voor de sjiitische wereld was de dood van imam Hussein in de Slag bij Karbala in 680 na Christus. Hussein, de kleinzoon van de profeet Mohammed, werd gedood nadat hij weigerde zich te onderwerpen aan wat hij beschouwde als een onrechtmatige heerschappij. Zijn dood werd het fundamentele verhaal van het sjiitische verzet. Tot op de dag van vandaag herdenken miljoenen mensen Ashura elk jaar, waarbij ze Husseins dood betreuren en het idee vieren dat rechtvaardig martelaarschap te verkiezen is boven onderwerping aan onrecht.

Dit is niet louter historische symboliek. Het religieuze verhaal versterkt het geloof dat lijden en opoffering in het licht van onderdrukking uiteindelijk leiden tot goddelijke gerechtigheid. De Koran prijst herhaaldelijk degenen die sterven in de naam van God. Een vers stelt dat degenen die voor God gedood worden, niet als dood beschouwd moeten worden, maar als levend bij hun Heer, die in hun levensonderhoud voorziet (Koran 3:169). Een andere passage verklaart dat God "van de gelovigen hun leven en hun bezittingen heeft gekocht in ruil voor het Paradijs; zij strijden voor God, doden en worden gedood" (Koran 9:111). Deze passages vormen een wereldbeeld waarin de dood tijdens een strijd tegen vermeende onrechtvaardigheid kan worden geïnterpreteerd als een spirituele overwinning.

Vanuit dat perspectief bezien, dreigt het doden van een religieuze leider, zoals een ayatollah, die persoon te transformeren tot een symbool van opoffering. In plaats van de beweging te elimineren, kan het de overtuiging versterken dat de strijd zelf rechtvaardig is. In een seculier politiek systeem kan de dood van een leider een organisatie verzwakken. In een religieus revolutionair systeem kan het volgelingen verenigen onder de vlag van het martelaarschap.

De westerse mentaliteit benadert moordaanslagen heel anders. Wanneer een leider in de Verenigde Staten of Europa wordt vermoord, is de reactie over het algemeen politiek of emotioneel in plaats van religieus. Toen president John F. Kennedy in 1963 werd vermoord, schokte de gebeurtenis de natie en versterkte ze ongetwijfeld tijdelijk het patriottisme en de eenheid. Toch interpreteerden Amerikanen zijn dood niet als een religieus teken of martelaarschap dat de voortzetting van een heilige strijd zou rechtvaardigen. Het werd gezien als een nationale tragedie, niet als een goddelijk verhaal dat zich ontvouwde.

Dit verschil is fundamenteel. Westerse samenlevingen rouwen om hun leiders, onderzoeken de misdaad en gaan uiteindelijk politiek verder. De dood transformeert de leider doorgaans niet in een theologisch symbool dat aanzet tot langdurig verzet of oorlogvoering. In de sjiitische traditie is martelaarschap echter verweven met de religieuze identiteit zelf. Het verhaal van Karbala wordt elk jaar opnieuw opgevoerd, juist om dat geloof te versterken.

Dit is de reden waarom westerse beleidsmakers de psychologische dynamiek van dergelijke conflicten vaak verkeerd begrijpen. De moord op leiders als Qassem Soleimani deed de Iraanse invloed in de regio niet instorten. Integendeel, het leidde tot massale demonstraties en versterkte het verhaal dat Iran verwikkeld was in een heilige strijd tegen externe vijanden.

Wanneer een sjiitische religieuze leider wordt gedood, wordt de gebeurtenis geïnterpreteerd in het licht van Karbala. De leider wordt een nieuwe martelaar in een lange rij figuren die stierven in verzet tegen onderdrukking. Dat verhaal heeft een enorme emotionele impact. Het verbindt gemeenschappen en legitimeert de voortdurende strijd.

Politici in Washington geloven vaak dat het afzetten van een leider een conflict zal beëindigen. In ideologische en religieuze bewegingen gebeurt echter vaak het tegenovergestelde. Het doden van een leider kan een politieke confrontatie veranderen in een morele kruistocht, waardoor de overtuiging wordt versterkt dat de gelovigen de strijd koste wat kost moeten voortzetten.

Het is essentieel om dit culturele en religieuze kader te begrijpen. Zonder dit kader zullen beleidsmakers de gevolgen van hun handelen blijven onderschatten. De geschiedenis laat keer op keer zien dat oorlogen niet alleen met wapens worden uitgevochten. Ze worden ook uitgevochten met ideeën, overtuigingen en verhalen die elke individuele leider kunnen overleven.

Eens. Is deels ook van toepassing op onze houding ten opzichte van de Slavische volken en de volken in de voormalige USSR.

[Terri]

Ik vind het uitermate zorgelijk dat op een christelijk forum je weggezet wordt als radicaal rechts- er wordt nog net niet naar je getuft- ( overigens inmiddels ook een vergaarbak van wat juist mensen met een uiterst links gedachtengoed gemakshalve gebruiken) als je vanuit Bijbels principe achter Israël blijft staan.
In ieder geval wordt er minstens getwijfeld aan je verstandelijke vermogens.
En omdat er zoveel gelogen wordt, merk je dat we elkaar volledig aan het kwijtraken zijn. En dan krijg je links van het bootje hangen en vervolgens de ander rechts van het bootje hangen en zie je elkaar amper meer als persoon. Echt er klinkt door sommige posts zoveel boosaardigheid heen. Ooit schreef iemand: laten we naast elkaar gaan staan en niet tegenover elkaar, want dan kunnen we verder en blokkeren we elkaar niet. Zit een goede gedachte achter.
Welterusten.
Heb het goed morgen onder Gods Woord!

Misschien moet jij de boeken 1 en 2 Koningen eens lezen. Het is niet dat iedere echte Israëliet achter koning Achab en Izebel moesten staan, als dat jouw beeld is.

Bovendien: ik sta voluit achter Israël. Maar niet achter de boze oude mannen die aan het oorlog voeren zijn.

Ik had nog geen gelegenheid gehad om te reageren en daarom een kort antwoord, als me dat lukt

De daden van de regering van Israël staan wat mijn betrokkenheid op Israël betreft, los van elkaar.
Dus de grondgedachte zoals jij schrijft, ik sta voluit achter Israël, delen we.
Wel denk ik -hoe verdedig ik mijn land en inwoners zodat we hier 'normaal' kunnen leven- dat de regering voor onmogelijke dilemma's staat, zodat ze niet weggevaagd zullen worden. Over die keuzes kan ik niet oordelen.

Persoonlijk geloof ik dat Israël een betekenisvolle opdracht gaat krijgen vwb het uitdragen van het Evangelie en daar lijkt het nu nog niet op. Dat kan enkel door het erkennen van de Vredevorst. Maar goed, dat is een heel andere invalshoek en die laat ik verder rusten.
Concreet; ik steun Israël als volk van God omdat uit hen de Messias is voortgekomen en omdat zij nog een cruciale rol gaan vervullen.
En vanuit die laatste gedachte denk ik dat 'het kwaad' hen wil vernietigen. Net zoals het vanaf het begin altijd al geweest is.
Wat betreft hun levensopenbaring zijn ze als natie niet beter dan Duitsland, of Nederland of welk land dan ook.
Er zit alleen een verborgen verhaal achter, wat wij als christenen, denk ik, moeten onderkennen, juist omdat we alle ins en outs niet weten.

Los van dit alles; ik vind het vreselijk dat Joden wereldwijd weer te maken hebben met vergaande antisemitische praktijken. Dat alleen moet ons al alert maken.
Dat doen we toch met allen die verdrukt worden?

Nee dus, want je hebt geen oog voor de verdrukten in de Palestijnse gebieden.

Je doet aannames. Jammer, een zinnig gesprek is niet mogelijk.
Laten we elkaar niet meer vermoeien.