Onderdrukking, beschadiging of traumatisering door kerk (vh: Kerkpijn)

[K de Vries]

Kerkpijn heeft vaak te maken met sociale uitsluiting.
Ik hoop oprecht dat jij dat nooit hoeft mee te maken in de gemeente die je zo lief is.

Dat gebeurt dus wel, omdat je in wezen ten diepste niet begrepen wordt. Ook daarin wordt je aangevallen als je weleens iets deelt. Dan is er indirect wel degelijk sprake van uitsluiting.

Er wordt dan letterlijk gezegd dat je hier niet thuishoort en je maar weg moet gaan.

[J.C. Philpot]

Ik vraag me af: waarom zou de ene vorm van lijden aan de kerk wel kerkpijn mogen heten, en de andere vorm niet?

Aangezien de kerk uit zondige leden en zondige ambtsdragers bestaat, is er altijd lijden aan de kerk. Wij en anderen lijden door onze eigen zonden in de kerk, en er is lijden door zonden van anderen (leden en ambtsdragers).

Komende vrijdag gedenken we de diepste vorm van kerkpijn. Christus werd veroordeeld door de godsdienstige leiders, en het waren de zonden van Zijn Kerk die Hem noodzaakten aan het kruis genageld te worden. Hij werd geslagen in het huis van Zijn liefhebbers (https://www.refoweb.nl/vragenrubriek/28 ... efhebbers/).

Daarom is er voor mensen die lijden aan kerkpijn, en zich hebben leren kennen als verloren zondaars die de Heiland dit hebben aangedaan door hun zonden, genade en troost in Zijn wonden. Hebreeën 4:15 Want wij hebben geen hogepriester, die niet kan medelijden hebben met onze zwakheden, maar Die in alle dingen, gelijk als wij, is verzocht geweest, doch zonder zonde.

[Tiberius]

Het is goed om onder ogen te zien, dat kerkpijn meestal 2 kanten heeft: de pijn van de kerkverlater en die van de achterblijver.

Bij de kerkverlater omdat hij/zij onderdrukking, beschadiging of traumatisering heeft ervaring in de kerk.
Het kan zijn dat de kerkelijke gemeente langzaam maar zeker is verschoven, zwaarder of lichter geworden, onder invloed van instroom of uitstroom.
Het kan ook zijn dat de kerkverlater een ontwikkeling doorgemaakt heeft, of niet langer past bij de geloofsbeleving van zijn of haar ouders.

Bij de achterblijver is pijn, omdat hij de verbinding met de verlater verloren heeft en niet in staat is gebleken om zijn geloofsbeleving relevant te houden voor de verlater.

Wat K de Vries hierboven beschrijft is overigens niet de kerkpijn waarvoor dit topic bedoeld is, omdat zij beschrijft wat haar ervaring met de prediking is.
Dat heeft niets te maken met traumatisering enz.

Ik ben het wel eens met deze post, behalve met de laatste alinea. Ik heb duidelijk aangegeven dat een aantal preken die ik binnen de gemeente hoorde en die veel voor mij betekenden, door verschillende personen binnen en buiten het ambt als niet-Bijbels werden weggezet, omdat deze eenzijdig en hypercalvinistisch waren. En daarmee kon alles wat ik met schroom had verteld, ook niet waar zijn. Dit werd (in)direct tegen mij verteld en heeft veel strijd en pijn gegeven.

Waarom zou dit niet onder kerkpijn vallen?

Ik snap dat dit voor jou echt pijn heeft gedaan. Dat wil ik ook niet wegzetten. Maar de reden dat dit niet zomaar onder kerkpijn valt, zit hierin: Wat jij beschrijft, is dat mensen een bepaalde prediking of een bepaald systeem als eenzijdig of onbijbels benoemen en dat jij dat hebt ervaren als: dan kan wat ik heb meegemaakt ook niet waar zijn. Maar dat is een stap die jij ertussen zet. Iemand kan zeggen dat een bepaalde vorm van prediking eenzijdig is, zonder daarmee te zeggen dat alles wat jij daarin hebt gehoord of ervaren per definitie niet echt is. Dat onderscheid lijkt nu door elkaar te lopen.

Kerkpijn gaat over hoe er met jou als persoon in de kerk wordt omgegaan door de kerk. Bijvoorbeeld als je wordt weggezet als iemand die geen genade kent omdat je een vraag stelt over zondag 23, of als je onder druk wordt gezet om te zwijgen over een huisbezoek, of als je wordt tegengehouden om dit met je dominee te bespreken, of zelfs geen enkel contact mag zoeken met de betreffende persoon, niet schrijven, niet bellen, en er alleen gezegd wordt: “hier zul je nog van horen”. Dat zijn vormen van onrecht of sociale druk. Ik noem nu mijn eigen voorbeeld, maar bij anderen kan dat er weer anders uitzien.

Maar zoals jij het hier beschrijft, gaat het in de kern om een inhoudelijke beoordeling van de prediking waar jij waarschijnlijk onder zit. Dat kan pijn doen, zeker als het dichtbij komt. En ook als iemand helemaal de andere kant op gaat en het vanuit zijn of haar eigen pijn zegt, op een manier die geen recht doet aan hoe teer en persoonlijk iets kan zijn tussen God en jouw ziel. Maar pijn door een echte inhoudelijke correctie is niet automatisch kerkpijn.

Zolang je dat niet uit elkaar haalt, blijft alles persoonlijk voelen, terwijl dat niet per se zo is.
Ik hoop dat je begrijpt hoe ik het bedoel.

Kerkpijn heeft vaak te maken met sociale uitsluiting.
Ik hoop oprecht dat jij dat nooit hoeft mee te maken in de gemeente die je zo lief is.

Mij is dat wel overkomen.
Dat gaf zoveel pijn
juist omdat ik mijn gemeente zo liefhad.
Juist omdat ik zo van de GerGem houd.

Ik heb er nog eens over nagedacht en ik geef je gelijk.
Misschien is de titel van dit topic te algemeen, kerkpijn. Er zijn vele vormen van kerkpijn: als iemand een Bijbel tegen zijn neus krijgt of zijn hoofd tegen de kansel stoot, is dat ook al kerkpijn.
Dit topic is in eerste instantie bedoeld voor wat ik hierboven typte: onderdrukking, beschadiging of traumatisering in of door de kerk. Vrouwke gaf dat eerder als hint, het is de ondertitel van het boek Mantel van angst.
Maar door mijn vakantie is dat wat anders geworden.

Wat mensen als De Vries ervaren, is wezenlijk anders, omdat daar geen sprake is van onderdrukking enz.
Gewoon een kwestie van: ik vind dit van een preek en een ander dat. Jammer dat je niet op één lijn zit, maar dat is geen beschadiging.
Uiteraard is daar ook ruimte voor, maar dat heeft een heel andere lading.

[Vrouwke]

Titel aanpassen, is vast nog een optie ..
Maar als het zo blijft, is ook prima.

Die ondertitel is trouwens: Als religie onderdrukt, beschadigt of traumatiseert

En zo kan @K de Vries dat natuurlijk ook ervaren hebben.
Waarschijnlijk is het iets wat zich in allerlei gedaanten kan vertonen.

[Tiberius]

Titel aanpassen, is vast nog een optie ..
Maar als het zo blijft, is ook prima.

[huisman]

Het is goed om onder ogen te zien, dat kerkpijn meestal 2 kanten heeft: de pijn van de kerkverlater en die van de achterblijver.

Bij de kerkverlater omdat hij/zij onderdrukking, beschadiging of traumatisering heeft ervaring in de kerk.
Het kan zijn dat de kerkelijke gemeente langzaam maar zeker is verschoven, zwaarder of lichter geworden, onder invloed van instroom of uitstroom.
Het kan ook zijn dat de kerkverlater een ontwikkeling doorgemaakt heeft, of niet langer past bij de geloofsbeleving van zijn of haar ouders.

Bij de achterblijver is pijn, omdat hij de verbinding met de verlater verloren heeft en niet in staat is gebleken om zijn geloofsbeleving relevant te houden voor de verlater.

Wat K de Vries hierboven beschrijft is overigens niet de kerkpijn waarvoor dit topic bedoeld is, omdat zij beschrijft wat haar ervaring met de prediking is.
Dat heeft niets te maken met traumatisering enz.

Ik ben het wel eens met deze post, behalve met de laatste alinea. Ik heb duidelijk aangegeven dat een aantal preken die ik binnen de gemeente hoorde en die veel voor mij betekenden, door verschillende personen binnen en buiten het ambt als niet-Bijbels werden weggezet, omdat deze eenzijdig en hypercalvinistisch waren. En daarmee kon alles wat ik met schroom had verteld, ook niet waar zijn. Dit werd (in)direct tegen mij verteld en heeft veel strijd en pijn gegeven.

Waarom zou dit niet onder kerkpijn vallen?

Ik snap dat dit voor jou echt pijn heeft gedaan. Dat wil ik ook niet wegzetten. Maar de reden dat dit niet zomaar onder kerkpijn valt, zit hierin: Wat jij beschrijft, is dat mensen een bepaalde prediking of een bepaald systeem als eenzijdig of onbijbels benoemen en dat jij dat hebt ervaren als: dan kan wat ik heb meegemaakt ook niet waar zijn. Maar dat is een stap die jij ertussen zet. Iemand kan zeggen dat een bepaalde vorm van prediking eenzijdig is, zonder daarmee te zeggen dat alles wat jij daarin hebt gehoord of ervaren per definitie niet echt is. Dat onderscheid lijkt nu door elkaar te lopen.

Kerkpijn gaat over hoe er met jou als persoon in de kerk wordt omgegaan door de kerk. Bijvoorbeeld als je wordt weggezet als iemand die geen genade kent omdat je een vraag stelt over zondag 23, of als je onder druk wordt gezet om te zwijgen over een huisbezoek, of als je wordt tegengehouden om dit met je dominee te bespreken, of zelfs geen enkel contact mag zoeken met de betreffende persoon, niet schrijven, niet bellen, en er alleen gezegd wordt: “hier zul je nog van horen”. Dat zijn vormen van onrecht of sociale druk. Ik noem nu mijn eigen voorbeeld, maar bij anderen kan dat er weer anders uitzien.

Maar zoals jij het hier beschrijft, gaat het in de kern om een inhoudelijke beoordeling van de prediking waar jij waarschijnlijk onder zit. Dat kan pijn doen, zeker als het dichtbij komt. En ook als iemand helemaal de andere kant op gaat en het vanuit zijn of haar eigen pijn zegt, op een manier die geen recht doet aan hoe teer en persoonlijk iets kan zijn tussen God en jouw ziel. Maar pijn door een echte inhoudelijke correctie is niet automatisch kerkpijn.

Zolang je dat niet uit elkaar haalt, blijft alles persoonlijk voelen, terwijl dat niet per se zo is.
Ik hoop dat je begrijpt hoe ik het bedoel.

Kerkpijn heeft vaak te maken met sociale uitsluiting.
Ik hoop oprecht dat jij dat nooit hoeft mee te maken in de gemeente die je zo lief is.

Mij is dat wel overkomen.
Dat gaf zoveel pijn
juist omdat ik mijn gemeente zo liefhad.
Juist omdat ik zo van de GerGem houd.

Ik heb er nog eens over nagedacht en ik geef je gelijk.
Misschien is de titel van dit topic te algemeen, kerkpijn. Er zijn vele vormen van kerkpijn: als iemand een Bijbel tegen zijn neus krijgt of zijn hoofd tegen de kansel stoot, is dat ook al kerkpijn.
Dit topic is in eerste instantie bedoeld voor wat ik hierboven typte: onderdrukking, beschadiging of traumatisering in of door de kerk. Vrouwke gaf dat eerder als hint, het is de ondertitel van het boek Mantel van angst.
Maar door mijn vakantie is dat wat anders geworden.

Wat mensen als De Vries ervaren, is wezenlijk anders, omdat daar geen sprake is van onderdrukking enz.
Gewoon een kwestie van: ik vind dit van een preek en een ander dat. Jammer dat je niet op één lijn zit, maar dat is geen beschadiging.
Uiteraard is daar ook ruimte voor, maar dat heeft een heel andere lading.

Kerkpijn is er ook die niet door ambtsdragers maar door gewone leden wordt veroorzaakt. Gasten die zich niet welkom voelen of zelfs van hun plaats worden gestuurd omdat ‘wij hier altijd zitten, het is onze plaats’. Ik vindt dat gemeenten waar gasten in de hal moeten wachten op een lampje kerkpijn veroorzaken.
Als je lang pastoraat mag verzorgen loop je kerkpijn op maar heb je waarschijnlijk ook kerkpijn veroorzaakt. Ik wel in ieder geval.
Soms bewust omdat de dingen gezegd moesten worden.Soms onbewust wat je jaren later terugkrijgt.
Ambtsdragers zijn ook maar mensen en lopen zelf ook vaak beschadigd en met kerkpijn rond. Dit doet niets af van de ervaringen van @Arja en @Vrouwke. Die zijn mij gelukkig vreemd maar vind ik verbijsterend. Goed dat jullie dit hier delen.

[rhadders]

Ik ben het wel eens met deze post, behalve met de laatste alinea. Ik heb duidelijk aangegeven dat een aantal preken die ik binnen de gemeente hoorde en die veel voor mij betekenden, door verschillende personen binnen en buiten het ambt als niet-Bijbels werden weggezet, omdat deze eenzijdig en hypercalvinistisch waren. En daarmee kon alles wat ik met schroom had verteld, ook niet waar zijn. Dit werd (in)direct tegen mij verteld en heeft veel strijd en pijn gegeven.

Waarom zou dit niet onder kerkpijn vallen?

Ik snap dat dit voor jou echt pijn heeft gedaan. Dat wil ik ook niet wegzetten. Maar de reden dat dit niet zomaar onder kerkpijn valt, zit hierin: Wat jij beschrijft, is dat mensen een bepaalde prediking of een bepaald systeem als eenzijdig of onbijbels benoemen en dat jij dat hebt ervaren als: dan kan wat ik heb meegemaakt ook niet waar zijn. Maar dat is een stap die jij ertussen zet. Iemand kan zeggen dat een bepaalde vorm van prediking eenzijdig is, zonder daarmee te zeggen dat alles wat jij daarin hebt gehoord of ervaren per definitie niet echt is. Dat onderscheid lijkt nu door elkaar te lopen.

Kerkpijn gaat over hoe er met jou als persoon in de kerk wordt omgegaan door de kerk. Bijvoorbeeld als je wordt weggezet als iemand die geen genade kent omdat je een vraag stelt over zondag 23, of als je onder druk wordt gezet om te zwijgen over een huisbezoek, of als je wordt tegengehouden om dit met je dominee te bespreken, of zelfs geen enkel contact mag zoeken met de betreffende persoon, niet schrijven, niet bellen, en er alleen gezegd wordt: “hier zul je nog van horen”. Dat zijn vormen van onrecht of sociale druk. Ik noem nu mijn eigen voorbeeld, maar bij anderen kan dat er weer anders uitzien.

Maar zoals jij het hier beschrijft, gaat het in de kern om een inhoudelijke beoordeling van de prediking waar jij waarschijnlijk onder zit. Dat kan pijn doen, zeker als het dichtbij komt. En ook als iemand helemaal de andere kant op gaat en het vanuit zijn of haar eigen pijn zegt, op een manier die geen recht doet aan hoe teer en persoonlijk iets kan zijn tussen God en jouw ziel. Maar pijn door een echte inhoudelijke correctie is niet automatisch kerkpijn.

Zolang je dat niet uit elkaar haalt, blijft alles persoonlijk voelen, terwijl dat niet per se zo is.
Ik hoop dat je begrijpt hoe ik het bedoel.

Kerkpijn heeft vaak te maken met sociale uitsluiting.
Ik hoop oprecht dat jij dat nooit hoeft mee te maken in de gemeente die je zo lief is.

Mij is dat wel overkomen.
Dat gaf zoveel pijn
juist omdat ik mijn gemeente zo liefhad.
Juist omdat ik zo van de GerGem houd.

Ik heb er nog eens over nagedacht en ik geef je gelijk.
Misschien is de titel van dit topic te algemeen, kerkpijn. Er zijn vele vormen van kerkpijn: als iemand een Bijbel tegen zijn neus krijgt of zijn hoofd tegen de kansel stoot, is dat ook al kerkpijn.
Dit topic is in eerste instantie bedoeld voor wat ik hierboven typte: onderdrukking, beschadiging of traumatisering in of door de kerk. Vrouwke gaf dat eerder als hint, het is de ondertitel van het boek Mantel van angst.
Maar door mijn vakantie is dat wat anders geworden.

Wat mensen als De Vries ervaren, is wezenlijk anders, omdat daar geen sprake is van onderdrukking enz.
Gewoon een kwestie van: ik vind dit van een preek en een ander dat. Jammer dat je niet op één lijn zit, maar dat is geen beschadiging.
Uiteraard is daar ook ruimte voor, maar dat heeft een heel andere lading.

Kerkpijn is er ook die niet door ambtsdragers maar door gewone leden wordt veroorzaakt. Gasten die zich niet welkom voelen of zelfs van hun plaats worden gestuurd omdat ‘wij hier altijd zitten, het is onze plaats’. Ik vindt dat gemeenten waar gasten in de hal moeten wachten op een lampje kerkpijn veroorzaken.
Als je lang pastoraat mag verzorgen loop je kerkpijn op maar heb je waarschijnlijk ook kerkpijn veroorzaakt. Ik wel in ieder geval.
Soms bewust omdat de dingen gezegd moesten worden.Soms onbewust wat je jaren later terugkrijgt.
Ambtsdragers zijn ook maar mensen en lopen zelf ook vaak beschadigd en met kerkpijn rond. Dit doet niets af van de ervaringen van @Arja en @Vrouwke. Die zijn mij gelukkig vreemd maar vind ik verbijsterend. Goed dat jullie dit hier delen.

"Gemeenten waar gasten in de hal moeten wachten op een lampje" - zijn die er? Ik leer elke week weer nieuwe dingen...

[huisman]

Ik snap dat dit voor jou echt pijn heeft gedaan. Dat wil ik ook niet wegzetten. Maar de reden dat dit niet zomaar onder kerkpijn valt, zit hierin: Wat jij beschrijft, is dat mensen een bepaalde prediking of een bepaald systeem als eenzijdig of onbijbels benoemen en dat jij dat hebt ervaren als: dan kan wat ik heb meegemaakt ook niet waar zijn. Maar dat is een stap die jij ertussen zet. Iemand kan zeggen dat een bepaalde vorm van prediking eenzijdig is, zonder daarmee te zeggen dat alles wat jij daarin hebt gehoord of ervaren per definitie niet echt is. Dat onderscheid lijkt nu door elkaar te lopen.

Kerkpijn gaat over hoe er met jou als persoon in de kerk wordt omgegaan door de kerk. Bijvoorbeeld als je wordt weggezet als iemand die geen genade kent omdat je een vraag stelt over zondag 23, of als je onder druk wordt gezet om te zwijgen over een huisbezoek, of als je wordt tegengehouden om dit met je dominee te bespreken, of zelfs geen enkel contact mag zoeken met de betreffende persoon, niet schrijven, niet bellen, en er alleen gezegd wordt: “hier zul je nog van horen”. Dat zijn vormen van onrecht of sociale druk. Ik noem nu mijn eigen voorbeeld, maar bij anderen kan dat er weer anders uitzien.

Maar zoals jij het hier beschrijft, gaat het in de kern om een inhoudelijke beoordeling van de prediking waar jij waarschijnlijk onder zit. Dat kan pijn doen, zeker als het dichtbij komt. En ook als iemand helemaal de andere kant op gaat en het vanuit zijn of haar eigen pijn zegt, op een manier die geen recht doet aan hoe teer en persoonlijk iets kan zijn tussen God en jouw ziel. Maar pijn door een echte inhoudelijke correctie is niet automatisch kerkpijn.

Zolang je dat niet uit elkaar haalt, blijft alles persoonlijk voelen, terwijl dat niet per se zo is.
Ik hoop dat je begrijpt hoe ik het bedoel.

Kerkpijn heeft vaak te maken met sociale uitsluiting.
Ik hoop oprecht dat jij dat nooit hoeft mee te maken in de gemeente die je zo lief is.

Mij is dat wel overkomen.
Dat gaf zoveel pijn
juist omdat ik mijn gemeente zo liefhad.
Juist omdat ik zo van de GerGem houd.

Ik heb er nog eens over nagedacht en ik geef je gelijk.
Misschien is de titel van dit topic te algemeen, kerkpijn. Er zijn vele vormen van kerkpijn: als iemand een Bijbel tegen zijn neus krijgt of zijn hoofd tegen de kansel stoot, is dat ook al kerkpijn.
Dit topic is in eerste instantie bedoeld voor wat ik hierboven typte: onderdrukking, beschadiging of traumatisering in of door de kerk. Vrouwke gaf dat eerder als hint, het is de ondertitel van het boek Mantel van angst.
Maar door mijn vakantie is dat wat anders geworden.

Wat mensen als De Vries ervaren, is wezenlijk anders, omdat daar geen sprake is van onderdrukking enz.
Gewoon een kwestie van: ik vind dit van een preek en een ander dat. Jammer dat je niet op één lijn zit, maar dat is geen beschadiging.
Uiteraard is daar ook ruimte voor, maar dat heeft een heel andere lading.

Kerkpijn is er ook die niet door ambtsdragers maar door gewone leden wordt veroorzaakt. Gasten die zich niet welkom voelen of zelfs van hun plaats worden gestuurd omdat ‘wij hier altijd zitten, het is onze plaats’. Ik vindt dat gemeenten waar gasten in de hal moeten wachten op een lampje kerkpijn veroorzaken.
Als je lang pastoraat mag verzorgen loop je kerkpijn op maar heb je waarschijnlijk ook kerkpijn veroorzaakt. Ik wel in ieder geval.
Soms bewust omdat de dingen gezegd moesten worden.Soms onbewust wat je jaren later terugkrijgt.
Ambtsdragers zijn ook maar mensen en lopen zelf ook vaak beschadigd en met kerkpijn rond. Dit doet niets af van de ervaringen van @Arja en @Vrouwke. Die zijn mij gelukkig vreemd maar vind ik verbijsterend. Goed dat jullie dit hier delen.

"Gemeenten waar gasten in de hal moeten wachten op een lampje" - zijn die er? Ik leer elke week weer nieuwe dingen...

Niet in de CGK maar wel in diverse GG’s. Heb wel het idee dat dit gelukkig steeds minder wordt.

[Vrouwke]

Ik vind dit wel humor..

viewtopic.php?p=1229712#p1229712
viewtopic.php?p=1229713#p1229713

Beste Tiberius,

Ik ben je generaal niet hoor..!
'k Ben maar een gewoon vrouwke.

[Posthoorn]

Soms is een lampje gewoon nodig. Toen ds. Moerkerken in onze gemeente kwam, kwamen er mensen van heinde en verre onze kerk bevolken. Dat moet niet ten koste gaan van de gemeenteleden. Toen werd er ook een lampje ingesteld. Overigens heeft onze huidige kerk geen lampje meer. Maar dan blijft het nog netjes als mensen van buitenaf niet te vroeg komen, zodat de gemeenteleden eerst hun eigen plekje op kunnen zoeken.

[J.C. Philpot]

Waarom zouden mensen uberhaubt een "eigen plekje" moeten hebben? Uitgezonderd de koster, organist, kerkenraad en predikant.

[huisman]

Waarom zouden mensen uberhaubt een "eigen plekje" moeten hebben? Uitgezonderd de koster, organist, kerkenraad en predikant.

Inderdaad. Dat eigen volk eerst principe is helaas ook in de kerk aanwezig. Bevreemdend.

[Michaels]

Soms is een lampje gewoon nodig. Toen ds. Moerkerken in onze gemeente kwam, kwamen er mensen van heinde en verre onze kerk bevolken. Dat moet niet ten koste gaan van de gemeenteleden. Toen werd er ook een lampje ingesteld. Overigens heeft onze huidige kerk geen lampje meer. Maar dan blijft het nog netjes als mensen van buitenaf niet te vroeg komen, zodat de gemeenteleden eerst hun eigen plekje op kunnen zoeken.

Bij ons in de GB is het gelukkig andersom. Eerst gasten dan gemeenteleden. Is wel zo vriendelijk vind je niet.

[DDD]

Het is goed om onder ogen te zien, dat kerkpijn meestal 2 kanten heeft: de pijn van de kerkverlater en die van de achterblijver.

Bij de kerkverlater omdat hij/zij onderdrukking, beschadiging of traumatisering heeft ervaring in de kerk.
Het kan zijn dat de kerkelijke gemeente langzaam maar zeker is verschoven, zwaarder of lichter geworden, onder invloed van instroom of uitstroom.
Het kan ook zijn dat de kerkverlater een ontwikkeling doorgemaakt heeft, of niet langer past bij de geloofsbeleving van zijn of haar ouders.

Bij de achterblijver is pijn, omdat hij de verbinding met de verlater verloren heeft en niet in staat is gebleken om zijn geloofsbeleving relevant te houden voor de verlater.

Wat K de Vries hierboven beschrijft is overigens niet de kerkpijn waarvoor dit topic bedoeld is, omdat zij beschrijft wat haar ervaring met de prediking is.
Dat heeft niets te maken met traumatisering enz.

Ik ben het wel eens met deze post, behalve met de laatste alinea. Ik heb duidelijk aangegeven dat een aantal preken die ik binnen de gemeente hoorde en die veel voor mij betekenden, door verschillende personen binnen en buiten het ambt als niet-Bijbels werden weggezet, omdat deze eenzijdig en hypercalvinistisch waren. En daarmee kon alles wat ik met schroom had verteld, ook niet waar zijn. Dit werd (in)direct tegen mij verteld en heeft veel strijd en pijn gegeven.

Waarom zou dit niet onder kerkpijn vallen?

Ik snap dat dit voor jou echt pijn heeft gedaan. Dat wil ik ook niet wegzetten. Maar de reden dat dit niet zomaar onder kerkpijn valt, zit hierin: Wat jij beschrijft, is dat mensen een bepaalde prediking of een bepaald systeem als eenzijdig of onbijbels benoemen en dat jij dat hebt ervaren als: dan kan wat ik heb meegemaakt ook niet waar zijn. Maar dat is een stap die jij ertussen zet. Iemand kan zeggen dat een bepaalde vorm van prediking eenzijdig is, zonder daarmee te zeggen dat alles wat jij daarin hebt gehoord of ervaren per definitie niet echt is. Dat onderscheid lijkt nu door elkaar te lopen.

Kerkpijn gaat over hoe er met jou als persoon in de kerk wordt omgegaan door de kerk. Bijvoorbeeld als je wordt weggezet als iemand die geen genade kent omdat je een vraag stelt over zondag 23, of als je onder druk wordt gezet om te zwijgen over een huisbezoek, of als je wordt tegengehouden om dit met je dominee te bespreken, of zelfs geen enkel contact mag zoeken met de betreffende persoon, niet schrijven, niet bellen, en er alleen gezegd wordt: “hier zul je nog van horen”. Dat zijn vormen van onrecht of sociale druk. Ik noem nu mijn eigen voorbeeld, maar bij anderen kan dat er weer anders uitzien.

Maar zoals jij het hier beschrijft, gaat het in de kern om een inhoudelijke beoordeling van de prediking waar jij waarschijnlijk onder zit. Dat kan pijn doen, zeker als het dichtbij komt. En ook als iemand helemaal de andere kant op gaat en het vanuit zijn of haar eigen pijn zegt, op een manier die geen recht doet aan hoe teer en persoonlijk iets kan zijn tussen God en jouw ziel. Maar pijn door een echte inhoudelijke correctie is niet automatisch kerkpijn.

Zolang je dat niet uit elkaar haalt, blijft alles persoonlijk voelen, terwijl dat niet per se zo is.
Ik hoop dat je begrijpt hoe ik het bedoel.

Kerkpijn heeft vaak te maken met sociale uitsluiting.
Ik hoop oprecht dat jij dat nooit hoeft mee te maken in de gemeente die je zo lief is.

Mij is dat wel overkomen.
Dat gaf zoveel pijn
juist omdat ik mijn gemeente zo liefhad.
Juist omdat ik zo van de GerGem houd.

Ik heb er nog eens over nagedacht en ik geef je gelijk.
Misschien is de titel van dit topic te algemeen, kerkpijn. Er zijn vele vormen van kerkpijn: als iemand een Bijbel tegen zijn neus krijgt of zijn hoofd tegen de kansel stoot, is dat ook al kerkpijn.
Dit topic is in eerste instantie bedoeld voor wat ik hierboven typte: onderdrukking, beschadiging of traumatisering in of door de kerk. Vrouwke gaf dat eerder als hint, het is de ondertitel van het boek Mantel van angst.
Maar door mijn vakantie is dat wat anders geworden.

Wat mensen als De Vries ervaren, is wezenlijk anders, omdat daar geen sprake is van onderdrukking enz.
Gewoon een kwestie van: ik vind dit van een preek en een ander dat. Jammer dat je niet op één lijn zit, maar dat is geen beschadiging.
Uiteraard is daar ook ruimte voor, maar dat heeft een heel andere lading.

Waarom heeft dat een andere lading? Als je zeer gesticht bent door een kruispuntenpreek met feestdagentheologie, en de ouderling zegt dat God zo helemaal niet werkt en dat dat ongereformeerd is? Dat kan heel traumatiserend zijn.

[DDD]

Waarom zouden mensen uberhaubt een "eigen plekje" moeten hebben? Uitgezonderd de koster, organist, kerkenraad en predikant.

Een kerkdienst is geen voorstelling, maar een samenkomst van het huisgezin Gods.

Als je met vijf kinderen in huis woont, met een vader en een moeder, dan doen de vader en moeder er ook wijs aan dat ze niet zoveel gasten laten komen dat de kinderen nooit ergens kunnen zitten of krampachtig vroeg in de woonkamer moeten zijn bij het eten omdat anders alle stoelen met daklozen bezet zijn. Het is prima als kinderen leren dat ze soms eens 'hun plekje' moeten afstaan aan een ander, maar het is mijns inziens ongezond als dit dag aan dag (of in de kerk: week aan week) het geval is.

Ik begrijp niet wat daar ingewikkeld aan is.

Natuurlijk moet een kerk ook gastvrij zijn, maar als de gasten voornamelijk kerktoeristen zijn, dan moet je soms een afweging maken. De gastvrijheid moet niet groter worden dan een kerkelijke gemeente in redelijkheid kan dragen.