Onderdrukking, beschadiging of traumatisering door kerk (vh: Kerkpijn)

[Terri]

Dus separeren op ongeloof. Dat is hun taak.
Niet afbrengen van geloof.

En als iemand nare ervaringen heeft opgedaan vanuit het verleden met een ouderling, dominee, gemeentelid, wie dan ook, zegt dat natuurlijk niet dat het hele kerkgenootschap en de preken niet deugen. Daarom begrijp ik oprecht de 'pijn' van K de Vries niet.
Omdat hij/zij zo goed kan kerken, anderen in dezelfde gezindte geen goede ervaringen hebben gehad, wordt zijn/haar geestelijke leven nu ter discussie gesteld? Ik wrijf m'n ogen uit.
Volgens mij is dit een zijpaadje inslaan.
Want zo kun je geen enkele wandaad op wat voor een vlak ook, aankaarten, want er zijn altijd mensen die het niet herkennen en daarom willen ontkennen. Dat is overigens dan het gemakkelijkste, hoef je niet na te denken.

Erken dat dit helaas gebeurt, toon empathie naar degenen die het is overkomen, wees dankbaar dat je het niet kent.
Voor mij is de grondgedachte; wie denken we dat we zijn, om over iemands z'n geestelijk leven zo'n kleed van wantrouwen te leggen.
Er worden allerlei voorbeelden uit de Schrift bij elkaar gesprokkeld, maar in mijn ogen slaan ze de plank mis, het gaat dan over heel wat anders.

Ik ben toch oprecht wel eens bang dat er ook een vorm van macht uitoefenen om de hoek komt kijken.

Ik reageerde n.a.v. Michaels
De “sleutelen van het Koninkrijk der hemelen” Mattheüs 16:19 en 18:18 betekenen dat Christus aan Zijn gemeente de bevoegdheid heeft gegeven om door de verkondiging van het Evangelie en de kerkelijke tucht het Koninkrijk te openen voor wie gelooft en te sluiten voor wie in ongeloof volhardt. Dit wel een vorm van oordelen, maar niet naar eigen inzicht of macht, doch uitsluitend in afhankelijkheid van en overeenkomstig Gods Woord, met als doel niet om te veroordelen maar om tot bekering en behoud te leiden.

[Posthoorn]

Ik blijf erbij dat het belangrijker is iemands ligging te peilen, in feite: zijn belijdenis, dan een persoonlijk onderzoek naar iemand in te stellen. Sowieso is het al heel moeilijk om sommige dingen onder woorden te brengen, en daarbij is een huisbezoek ook niet het meest geschikte moment om hartenonderzoek te doen.
Wel denk ik dat het belangrijk is om daar inderdaad bij het doen van belijdenis al aandacht aan te schenken en dieper af te steken dan alleen de leerstof uit het boekje.

[huisman]

Ik blijf erbij dat het belangrijker is iemands ligging te peilen, in feite: zijn belijdenis, dan een persoonlijk onderzoek naar iemand in te stellen. Sowieso is het al heel moeilijk om sommige dingen onder woorden te brengen, en daarbij is een huisbezoek ook niet het meest geschikte moment om hartenonderzoek te doen.
Wel denk ik dat het belangrijk is om daar inderdaad bij het doen van belijdenis al aandacht aan te schenken en dieper af te steken dan alleen de leerstof uit het boekje.

Volkomen eens.

[Arja]

Daar bedoel ik het gesprek mee wat hierboven gevoerd werd. Over pijnlijke confrontaties bijvoorbeeld na deelname aan het Heilig Avondmaal. Zaken die bijvoorbeeld Vrouwke en Arja benoemen. Daar hoor je best weleens over.

Bedoel je daarmee dat een ouderling aangeeft dat iemand niet bekeerd kan zijn?

Bekering niet overnemen hoeft niet gelinkt te zijn aan deelname aan het Avondmaal.Toen ik hoorde van de ouderling tijdens huisbezoek dat ik opeens geen kind van God meer was, was dat 13 jaar nadat ik voor het eerst aan het Avondmaal ging. Hot item was het ontkennen van de vierschaarervaring als noodzakelijk. Daarna kwam onmiddelijk de vraag: wat doet u eigenlijk aan het Avondmaal.

Dus niet overnemen zegt: zij kunnen dit niet als waar geestelijk werk van de Heere bevestigen. Dit begrip hangt vaak samen met hoe gekeken wordt naar de weg tot geloof (vaak met “trappen”), herkenbare kenmerken etc

Heftig.. Dit klinkt allemaal toch iets erger dan de verhalen die ik van mensen hoor. Misschien dat op Veluwe het wel extremer is..

Even rechtzetten voor alle eerlijkheid. Dit was NIET op de Veluwe maar in Veenendaal. En pas nà de prachtige jaren dat ds. J. Mijnders in Veenendaal stond.
In Kootwijkerbroek zelf heb ik nooit een naar huisbezoek gehad.

[Tiberius]

Het is goed om onder ogen te zien, dat kerkpijn meestal 2 kanten heeft: de pijn van de kerkverlater en die van de achterblijver.

Bij de kerkverlater omdat hij/zij onderdrukking, beschadiging of traumatisering heeft ervaring in de kerk.
Het kan zijn dat de kerkelijke gemeente langzaam maar zeker is verschoven, zwaarder of lichter geworden, onder invloed van instroom of uitstroom.
Het kan ook zijn dat de kerkverlater een ontwikkeling doorgemaakt heeft, of niet langer past bij de geloofsbeleving van zijn of haar ouders.

Bij de achterblijver is pijn, omdat hij de verbinding met de verlater verloren heeft en niet in staat is gebleken om zijn geloofsbeleving relevant te houden voor de verlater.

Wat K de Vries hierboven beschrijft is overigens niet de kerkpijn waarvoor dit topic bedoeld is, omdat zij beschrijft wat haar ervaring met de prediking is.
Dat heeft niets te maken met traumatisering enz.

[Job]

Twee of meer mensen hadden me vragen gesteld over o.a. Titus 1 en meerdere schriftbewijzen voor het ambtelijk gezag waarin ambtshalve (opbouwend) kritisch met gemeenteleden en hun geestelijke ervaringen mag worden omgegaan. Ik kan die vragen alleen zo snel niet meer terugvinden. Is daar een zoekfunctie voor? Het waren dacht ik @DDD en @rhadders. Dan voor nu maar even zo. Ik wilde er even voor achter de pc zitten i.p.v. op mijn telefoon, zodat ik Schriftbewijzen gemakkelijker kan uittypen.

1) Wat betreft Titus 1: het gaat over het aanstellen van ouderlingen door Titus. Paulus heeft raadgevingen. Vers 9: Het moeten mannen zijn die vasthouden aan het getrouwe woord, dat naar de leer is, opdat hij machtig zij, beide te vermanen door de gezonde leer, en om de tegensprekers te weerleggen. Er mag dus vermaning volgen vanuit de gezonde leer. Een gemeente heeft een leer op basis van het Woord, de ambtsdragers houden als het goed is het Woord en die leer vast. Wanneer gemeenteleden een bekering bespreken die niet naar Gods Woord is: met de gezonde leer vermanen. Wanneer er een leer is die tegenspreekt (dat kun je wel zeggen van een bekering die haaks staat op wat er in de kerk geleerd wordt) dan dient dat weerlegd te worden. Verderop, in vers 13: de Kretensen, en in het bijzonder die uit de besnijdenis zijn, moeten scherpelijk bestraft worden, opdat zij gezond mogen zijn in het geloof, en zich niet begeven tot Joodse fabelen, en geboden der mensen, die hen van de waarheid afkeren. Kortom: blijkbaar is een vermaning op zijn plaats wanneer men scheef gaat in de leer. Dat geldt uiteraard alle kanten op: niet alleen bij bewegingen van rechts naar links, maar ook, zoals werd genoemd het overhellen naar geboden der mensen: van links naar rechts. Vers 16 gaat nog een keer over belijdenis versus werken: Zij belijden, dat zij God kennen, maar zij verloochenen Hem met de werken, alzo zij gruwelijk zijn en ongehoorzaam, en tot alle goed werk ongeschikt. Dat is nogal taal. Ik hoop dat er nu niet te makkelijk wordt gezegd: dat gaat over activistische orthodoxe Joden, daar hoeven wij niets mee. Die orthodoxe Jood leeft in ons hart. Dat kan enerzijds in een godsdienst die in eigen kracht functioneert, zonder klanken van eenzijdig Godswerk, en anderzijds in een godsdienst van regel op regel, gebod op gebod, maar zonder liefde.

2) Ik kreeg ook een vraag over Mattheüs 7, mijn citaat van: velen zullen te dien dage zeggen... Er werd me gezegd dat het tot Farizeeën en Schriftgeleerden werd gezegd en niet tot gemeenteleden. Welnu, echte gemeenten waren er volgens mij toen nog niet, en de Farizeeën en Schriftgeleerden waren de godsdienst van die dagen. En ook hier geldt weer: deze lieden zitten samen met orthodoxe Joden in ons hart.

3) Nog wat Schriftplaatsen:
Handelingen 20: 28 Zo hebt dan acht op uzelven, en op de gehele kudde, over dewelke u de Heilige Geest tot opzieners gesteld heeft, om de Gemeente Gods te weiden, welke Hij verkregen heeft door Zijn eigen bloed.
29 Want dit weet ik, dat na mijn vertrek zware wolven tot u inkomen zullen, die de kudde niet sparen. 30 En uit uzelven zullen mannen opstaan, sprekende verkeerde dingen, om de discipelen af te trekken achter zich. 31 Daarom waakt, en gedenkt, dat ik drie jaren lang nacht en dag, niet opgehouden heb een iegelijk met tranen te vermanen.
Hebreeën 13:17: Zijt uw voorgangeren gehoorzaam, en zijt hun onderdanig; want zij waken voor uw zielen, als die rekenschap geven zullen; opdat zij dat doen mogen met vreugde en niet al zuchtende; want dat is u niet nuttig.
1 Thess. 5: 12 En wij bidden u, broeders, erkent degenen, die onder u arbeiden, en uw voorstanders zijn in den Heere, en u vermanen;
2 Tim. 4: 2t/m 5: 2 Predik het woord; houd aan tijdelijk, ontijdelijk; wederleg, bestraf, vermaan in alle lankmoedigheid en leer. 3 Want er zal een tijd zijn, wanneer zij de gezonde leer niet zullen verdragen; maar kittelachtig zijnde van gehoor, zullen zij zichzelven leraars opgaderen, naar hun eigen begeerlijkheden; 4 En zullen hun gehoor van de waarheid afwenden, en zullen zich keren tot fabelen. 5 Maar gij, wees wakker in alles, lijd verdrukkingen; doe het werk van een evangelist, maak, dat men van uw dienst ten volle verzekerd

4) Verder wijs ik nog op de laatste vraag van Voetius die bij Belijdenis des Geloofs met "Ja" is beantwoord: 4. Belooft gij dat gij u aan de vermaning, terechtwijzing en kerkelijke tucht wilt onderwerpen en onderworpen zult zijn, indien (wat God verhoede) het mocht gebeuren, dat gij u in leer of leven kwaamt te misgaan?

5) Ten slotte enkele citaten uit het bevestigingsformulier voor ouderlingen: (...) Zo is dan ten eerste het ambt der ouderlingen, met de dienaars des Woords, opzicht te hebben over de gemeente die hun bevolen is; naarstiglijk toe te zien of een iegelijk zich behoorlijk gedraagt in belijdenis en in wandel; die zich onstichtelijk gedragen, te vermanen, en te verhoeden dat de sacramenten ontheiligd worden, (...) Zo weest dan, gij ouderlingen, naarstig in de regering der Kerk, die u nevens de dienaars des Woords bevolen is. Zijt mede als wachters over het huis en de stad Gods, om eenieder getrouwelijk te vermanen, en te waarschuwen voor zijn verderf. Hebt acht op de onderhouding van de zuiverheid der leer en de vroomheid des levens in de gemeente des Heeren. (...) Aan de andere zijde, geliefde Christenen, ontvangt deze mannen als dienstknechten Gods. Wilt de ouderlingen die wel regeren, dubbele eer waardig achten; begeeft u gewilliglijk onder hun opzicht en regering. (...) Uit het gebed: teneinde eenieder zich behoorlijk kwijte in zijn ambt: de ouderlingen, in vlijtig opzicht te nemen op de leer en den wandel, in het weren der wolven uit de schaapskooi van Uw lieven Zoon.

Volgens mij is uit dit alles duidelijk dat een belangrijke taak van ouderlingen is om mensen te vermanen die dreigen scheef te gaan in leer of wandel.

6) Wel geldt ALTIJD dat de geest van zachtmoedigheid onmisbaar is: Galaten 6:1 Broeders, indien ook een mens vervallen ware door enige misdaad, gij, die geestelijk zijt, brengt den zodanige te recht met den geest der zachtmoedigheid; ziende op uzelven, opdat ook gij niet verzocht wordt.

[rhadders]

Waardering voor je uitvoerige en op de Schrift gebaseerde reactie, @Job.

1. Inderdaad spreekt Paulus over weerlegging en vermaning “door de gezonde leer”, daarover zijn we het eens. Maar het woord ‘bekering’ kan voor Babylonische spraakverwarring zorgen. Als ik je goed begrijp, moet ik dan bijvoorbeeld denken aan de Galaten die, onder invloed van dwaalleraren, terugkeerden naar de werken der wet? Inderdaad zou je dat een ‘bekering’ kunnen noemen, in negatieve zin weliswaar, maar het kan wel het verkeerde idee wekken: alsof het dan geen broeders meer zijn (terwijl Paulus ze wel zo aanspreekt) of alsof daardoor hun eeuwige redding op het spel zou staan. Het is dus waarschijnlijk vooral de formulering “een bekering die niet naar Gods Woord is” die m.i. wat ongelukkig is. Beter sluiten we aan op het woordgebruik van Paulus zelf, die heeft het over een leer. 



2. In Matteüs 7:15 e.v. gaat het specifiek over herders / leraren. Daarom wordt het beeld van schapen en wolven gebruikt, een bekend beeld van de herder-kudde relatie (zie ook Hand.20:29). Het zijn mensen die profeteren, demonen uitdrijven en wonderen verrichten - oftewel: mensen met een publieke bediening. Dit is een terugkerende lijn in de Schrift, rondom valse profeten. Teksten over valse profeten kan je niet zomaar op gewone gemeenteleden toepassen, want de Bijbel maakt wel degelijk onderscheid tussen ‘herders’ en ‘schapen’ en oordeelt scherp over valse profeten.

We zijn het dus voor een heel groot deel eens. Alleen als we de indruk wekken alsof iemand geen kind van God meer zou zijn, zodra er sprake is van een afwijking in leer of wandel, dan gaan we de mist in (en helpen we mensen de mist in). En dat is wel wat er gebeurd is, als we de ervaringen lezen die sommigen hier gedeeld hebben. Soms wordt het ronduit ook zo gezegd.

[Arja]

Het is goed om onder ogen te zien, dat kerkpijn meestal 2 kanten heeft: de pijn van de kerkverlater en die van de achterblijver.

Bij de kerkverlater omdat hij/zij onderdrukking, beschadiging of traumatisering heeft ervaring in de kerk.
Het kan zijn dat de kerkelijke gemeente langzaam maar zeker is verschoven, zwaarder of lichter geworden, onder invloed van instroom of uitstroom.
Het kan ook zijn dat de kerkverlater een ontwikkeling doorgemaakt heeft, of niet langer past bij de geloofsbeleving van zijn of haar ouders.

Bij de achterblijver is pijn, omdat hij de verbinding met de verlater verloren heeft en niet in staat is gebleken om zijn geloofsbeleving relevant te houden voor de verlater.

Ik zie dit echt anders.

Kerkpijn heeft geen “twee kanten”. Kerkpijn is pijn die ontstaat binnen de kerk zelf... door wat daar gebeurt. Dat is een brede categorie: van roddel, uitsluiting en kwetsende uitspraken tot structurele druk en beschadiging.
Geestelijk misbruik is een zwaardere, specifieke vorm daarvan: wanneer geestelijk gezag wordt gebruikt om iemand te sturen, te controleren of monddood te maken of uit te sluiten van de sacramenten, zonder dat er sprake is van zonden.

Niet alle kerkpijn is misbruik, maar alle vormen zijn wel echt en moeten serieus genomen worden. Waar je alert op moet zijn: niet mogen bevragen van de prediking, bang zijn om eerlijk te spreken, beschaamd worden als je zorgen uit, druk vanuit de kerkenraad om te zwijgen over bepaalde dingen die juist uitgesproken moeten worden, of het gevoel dat je geestelijke positie afhangt van gehoorzaamheid aan leiders. Dat zijn signalen van een ongezonde kerkelijke omgeving.

---

De pijn van achterblijvers is iets anders. Dat is verdriet om verlies van verbondenheid.
Als je dat ook “kerkpijn” noemt, vervaag je het onderscheid tussen schade die in of door de kerk ontstaat en verdriet dat ontstaat door het verlies van een relatie.

Bekijk ook dit filmpje van De deur: https://www.youtube.com/watch?v=cH1PU5LJqtM
Is niet de reformatorisch. Kerkpijn komt ook voor bij andere kerken

[rhadders]

Niet alle kerkpijn is misbruik, maar alle vormen zijn wel echt en moeten serieus genomen worden. Waar je alert op moet zijn: niet mogen bevragen van de prediking, bang zijn om eerlijk te spreken, beschaamd worden als je zorgen uit, druk vanuit de kerkenraad om te zwijgen over bepaalde dingen die juist uitgesproken moeten worden, of het gevoel dat je geestelijke positie afhangt van gehoorzaamheid aan leiders. Dat zijn signalen van een ongezonde kerkelijke omgeving.

Helemaal eens en duidelijk beschreven, Arja!

[K de Vries]

Het is goed om onder ogen te zien, dat kerkpijn meestal 2 kanten heeft: de pijn van de kerkverlater en die van de achterblijver.

Bij de kerkverlater omdat hij/zij onderdrukking, beschadiging of traumatisering heeft ervaring in de kerk.
Het kan zijn dat de kerkelijke gemeente langzaam maar zeker is verschoven, zwaarder of lichter geworden, onder invloed van instroom of uitstroom.
Het kan ook zijn dat de kerkverlater een ontwikkeling doorgemaakt heeft, of niet langer past bij de geloofsbeleving van zijn of haar ouders.

Bij de achterblijver is pijn, omdat hij de verbinding met de verlater verloren heeft en niet in staat is gebleken om zijn geloofsbeleving relevant te houden voor de verlater.

Wat K de Vries hierboven beschrijft is overigens niet de kerkpijn waarvoor dit topic bedoeld is, omdat zij beschrijft wat haar ervaring met de prediking is.
Dat heeft niets te maken met traumatisering enz.

Ik ben het wel eens met deze post, behalve met de laatste alinea. Ik heb duidelijk aangegeven dat een aantal preken die ik binnen de gemeente hoorde en die veel voor mij betekenden, door verschillende personen binnen en buiten het ambt als niet-Bijbels werden weggezet, omdat deze eenzijdig en hypercalvinistisch waren. En daarmee kon alles wat ik met schroom had verteld, ook niet waar zijn. Dit werd (in)direct tegen mij verteld en heeft veel strijd en pijn gegeven.

Waarom zou dit niet onder kerkpijn vallen?

[DDD]

Natuurlijk valt dit wel onder kerkpijn. Maar er wordt in dit draadje uitzonderlijk slecht naar elkaar geluisterd door een aantal mensen. Dat zal het thema wel zijn.

[De Rijssenaar]

Het is goed om onder ogen te zien, dat kerkpijn meestal 2 kanten heeft: de pijn van de kerkverlater en die van de achterblijver.

Bij de kerkverlater omdat hij/zij onderdrukking, beschadiging of traumatisering heeft ervaring in de kerk.
Het kan zijn dat de kerkelijke gemeente langzaam maar zeker is verschoven, zwaarder of lichter geworden, onder invloed van instroom of uitstroom.
Het kan ook zijn dat de kerkverlater een ontwikkeling doorgemaakt heeft, of niet langer past bij de geloofsbeleving van zijn of haar ouders.

Bij de achterblijver is pijn, omdat hij de verbinding met de verlater verloren heeft en niet in staat is gebleken om zijn geloofsbeleving relevant te houden voor de verlater.

Wat K de Vries hierboven beschrijft is overigens niet de kerkpijn waarvoor dit topic bedoeld is, omdat zij beschrijft wat haar ervaring met de prediking is.
Dat heeft niets te maken met traumatisering enz.

Ik ben het wel eens met deze post, behalve met de laatste alinea. Ik heb duidelijk aangegeven dat een aantal preken die ik binnen de gemeente hoorde en die veel voor mij betekenden, door verschillende personen binnen en buiten het ambt als niet-Bijbels werden weggezet, omdat deze eenzijdig en hypercalvinistisch waren. En daarmee kon alles wat ik met schroom had verteld, ook niet waar zijn. Dit werd (in)direct tegen mij verteld en heeft veel strijd en pijn gegeven.

Waarom zou dit niet onder kerkpijn vallen?

De rechtse mensen zeggen dan altijd: en terecht; je wilde de waarheid niet horen. Dus je kon gewoon niet tegen de ontdekking. Dit is je opstand tegen de ontdekkende waarheid.. Ik denk dat je linkse mensen je zo niet hebben behandeld? Of wel?

Verder is die pijn natuurlijk moeilijk.. vooral als je jezelf kwetsbaar opstelt en zo behandeld wordt is geen pretje hopelijk ben je er overheen gekomen. Dit gun je niemand..

Maar verder vind ik jouw posts wat hard overkomen richting vrouwke en arja en andere mensen met kerkpijn. Als iemand daar iets over deelt, dan ga je daar op in of leef je mee. Dan kom je niet met je eigen pijn aan om de pijn van anderen ongedaan te maken.. Misschien vat ik het verkeerd op hoor, maar zo kom je wel beetje over..

De posts van Wim Anker vind ik ook bizar.. maar dat is misschien nog makkelijker dan de posts van K de Vries. Wim is duidelijk bot, maar vind de Posts van K de Vries op eerste gezicht redelijk, maar uiteindelijk toch zuur effect hebben

[De Rijssenaar]

Ik blijf erbij dat het belangrijker is iemands ligging te peilen, in feite: zijn belijdenis, dan een persoonlijk onderzoek naar iemand in te stellen. Sowieso is het al heel moeilijk om sommige dingen onder woorden te brengen, en daarbij is een huisbezoek ook niet het meest geschikte moment om hartenonderzoek te doen.
Wel denk ik dat het belangrijk is om daar inderdaad bij het doen van belijdenis al aandacht aan te schenken en dieper af te steken dan alleen de leerstof uit het boekje.

Ja, hier ben ik eigenlijk helemaal mee eens.. Zo zou het denk ook moeten. Dit neem ik mee

[Arja]

Het is goed om onder ogen te zien, dat kerkpijn meestal 2 kanten heeft: de pijn van de kerkverlater en die van de achterblijver.

Bij de kerkverlater omdat hij/zij onderdrukking, beschadiging of traumatisering heeft ervaring in de kerk.
Het kan zijn dat de kerkelijke gemeente langzaam maar zeker is verschoven, zwaarder of lichter geworden, onder invloed van instroom of uitstroom.
Het kan ook zijn dat de kerkverlater een ontwikkeling doorgemaakt heeft, of niet langer past bij de geloofsbeleving van zijn of haar ouders.

Bij de achterblijver is pijn, omdat hij de verbinding met de verlater verloren heeft en niet in staat is gebleken om zijn geloofsbeleving relevant te houden voor de verlater.

Wat K de Vries hierboven beschrijft is overigens niet de kerkpijn waarvoor dit topic bedoeld is, omdat zij beschrijft wat haar ervaring met de prediking is.
Dat heeft niets te maken met traumatisering enz.

Ik ben het wel eens met deze post, behalve met de laatste alinea. Ik heb duidelijk aangegeven dat een aantal preken die ik binnen de gemeente hoorde en die veel voor mij betekenden, door verschillende personen binnen en buiten het ambt als niet-Bijbels werden weggezet, omdat deze eenzijdig en hypercalvinistisch waren. En daarmee kon alles wat ik met schroom had verteld, ook niet waar zijn. Dit werd (in)direct tegen mij verteld en heeft veel strijd en pijn gegeven.

Waarom zou dit niet onder kerkpijn vallen?

Ik snap dat dit voor jou echt pijn heeft gedaan. Dat wil ik ook niet wegzetten. Maar de reden dat dit niet zomaar onder kerkpijn valt, zit hierin: Wat jij beschrijft, is dat mensen een bepaalde prediking of een bepaald systeem als eenzijdig of onbijbels benoemen en dat jij dat hebt ervaren als: dan kan wat ik heb meegemaakt ook niet waar zijn. Maar dat is een stap die jij ertussen zet. Iemand kan zeggen dat een bepaalde vorm van prediking eenzijdig is, zonder daarmee te zeggen dat alles wat jij daarin hebt gehoord of ervaren per definitie niet echt is. Dat onderscheid lijkt nu door elkaar te lopen.

Kerkpijn gaat over hoe er met jou als persoon in de kerk wordt omgegaan door de kerk. Bijvoorbeeld als je wordt weggezet als iemand die geen genade kent omdat je een vraag stelt over zondag 23, of als je onder druk wordt gezet om te zwijgen over een huisbezoek, of als je wordt tegengehouden om dit met je dominee te bespreken, of zelfs geen enkel contact mag zoeken met de betreffende persoon, niet schrijven, niet bellen, en er alleen gezegd wordt: “hier zul je nog van horen”. Dat zijn vormen van onrecht of sociale druk. Ik noem nu mijn eigen voorbeeld, maar bij anderen kan dat er weer anders uitzien.

Maar zoals jij het hier beschrijft, gaat het in de kern om een inhoudelijke beoordeling van de prediking waar jij waarschijnlijk onder zit. Dat kan pijn doen, zeker als het dichtbij komt. En ook als iemand helemaal de andere kant op gaat en het vanuit zijn of haar eigen pijn zegt, op een manier die geen recht doet aan hoe teer en persoonlijk iets kan zijn tussen God en jouw ziel. Maar pijn door een echte inhoudelijke correctie is niet automatisch kerkpijn.

Zolang je dat niet uit elkaar haalt, blijft alles persoonlijk voelen, terwijl dat niet per se zo is.
Ik hoop dat je begrijpt hoe ik het bedoel.

Kerkpijn heeft vaak te maken met sociale uitsluiting.
Ik hoop oprecht dat jij dat nooit hoeft mee te maken in de gemeente die je zo lief is.

Mij is dat wel overkomen.
Dat gaf zoveel pijn
juist omdat ik mijn gemeente zo liefhad.
Juist omdat ik zo van de GerGem houd.

[Vrouwke]

Het is goed om onder ogen te zien, dat kerkpijn meestal 2 kanten heeft: de pijn van de kerkverlater en die van de achterblijver.

Bij de kerkverlater omdat hij/zij onderdrukking, beschadiging of traumatisering heeft ervaring in de kerk.
Het kan zijn dat de kerkelijke gemeente langzaam maar zeker is verschoven, zwaarder of lichter geworden, onder invloed van instroom of uitstroom.
Het kan ook zijn dat de kerkverlater een ontwikkeling doorgemaakt heeft, of niet langer past bij de geloofsbeleving van zijn of haar ouders.

Bij de achterblijver is pijn, omdat hij de verbinding met de verlater verloren heeft en niet in staat is gebleken om zijn geloofsbeleving relevant te houden voor de verlater.

Wat K de Vries hierboven beschrijft is overigens niet de kerkpijn waarvoor dit topic bedoeld is, omdat zij beschrijft wat haar ervaring met de prediking is.
Dat heeft niets te maken met traumatisering enz.

Ik ben het wel eens met deze post, behalve met de laatste alinea. Ik heb duidelijk aangegeven dat een aantal preken die ik binnen de gemeente hoorde en die veel voor mij betekenden, door verschillende personen binnen en buiten het ambt als niet-Bijbels werden weggezet, omdat deze eenzijdig en hypercalvinistisch waren. En daarmee kon alles wat ik met schroom had verteld, ook niet waar zijn. Dit werd (in)direct tegen mij verteld en heeft veel strijd en pijn gegeven.

Waarom zou dit niet onder kerkpijn vallen?

Soms ervaar ik beide dingen in dezelfde preek. Enerzijds kan er door herkenning een bepaalde troost en bemoediging vanuit gaan. Anderszijds dat ik er ook eenzijdigheid of hypercalvinistische dingen in terug hoor. Bijvoorbeeld omdat een bepaalde manier dan als dé hoe-het-moet manier wordt verkondigd. In plaats van een hoe-het-kan manier.

Verder hoop ik dat je nog gelezen hebt wat ik je gisteren schreef..

Sterkte in alles!