Gelezen (geloofsopbouwend)

[Johann Gottfried Walther]

Zwingli's leer van het avondmaal wordt dikwerf misverstaan en onjuist voorgesteld. Men doet hem onrecht, als men meent, dat hij in het avondmaal niets zag dan een gedachtenismaal, en hem alzoo met de Rationalisten op éene lijn stelt. Neen, Zwingli leerde wel terdege, dat Christus de eenige spijze onzer zielen is en als zoodanig ook in het avondmaal genoten wordt. Maar hij bewoog zich in gansch andere tegenstellingen dan Luther. Hij stelde op den voorgrond: het avondmaal is geen herhaling, gelijk Rome beweert, maar eene gedachtenis van Christus' offerande. Niet het lichamelijke eten van den opnieuw geofferd, maar het door het geloof genieten van den eenmaal aan het kruis geofferden Christus is van nut. Het vleesch is niets nut, ook niet het vleesch van Christus als zoodanig; de Geest alleen door het geloof maakt levend. Het vleesch van Christus is, niet als met den lichamelijken mond vermalen, maar als voor ons gekruist en als zoodanig genoten, voor ons van waarde. En dat geschiedt niet alleen maar toch óók in het avondmaal. Als we aanzitten aan de tafel des Heeren, herinneren we ons den dood van Christus, stellen daarin al ons vertrouwen; en daarin bestaat het eten van Christus' lichaam en het drinken van zijn bloed. Zwingli ontkent daarom volstrekt niet, dat Christus geestelijk in het avondmaal tegenwoordig is, en dat Hij geestelijk door het geloof genoten wordt.

Herman Bavinck 1887

[J.C. Philpot]

“Geliefden Gods, geroepen heiligen.”
(Romeinen 1:7)

Het woord “heilige” is door des mensen verdorvenheid en boosheid geworden tot een woord van smaad en verachting. Doch God zal het eren, al onteren de mensen het naar hun welgevallen. God heeft er een kroon der heerlijkheid op gezet; laat de mensen het verachten zoveel zij willen. Geen voorrecht noch zegen kan God schenken, zo groot en zo heerlijk, als u te kronen met de naam van heilige. Hij had u titels zonder getal kunnen geven; Hij had rijkdommen in de grootste overvloed over u kunnen uitstorten — rang, roem, gaven, schoonheid, gezondheid — alles had aan uw voeten kunnen worden neergelegd; maar wat zou dit alles zijn, vergeleken bij u te maken tot een heilige Gods?

Maar wat is het, een heilige te zijn? Het is door God den Vader geheiligd te worden, voor Zichzelf afgezonderd, om Zijn lof te verkondigen. Het is gewassen te zijn in het verzoenend bloed en bekleed met de rechtvaardigende gerechtigheid van den Zoon, en wedergeboren door den Geest Gods. Het is ingeleid te worden in een nieuwe wereld, doordat men verlost wordt uit de macht der duisternis en overgezet in het Koninkrijk van Gods geliefden Zoon.

Welk hart kan bevatten, of welke tong uitspreken, den staat der zaligheid waartoe de verachte heiligen Gods reeds in dit tegenwoordige leven zijn verheven! Zij zijn zonen en dochters van den HEERE, den Almachtige; juwelen in Jezus’ middelaarlijke kroon; leden van Zijn mystiek lichaam, en als zodanig door onlosmakelijke banden met Hem verenigd; pilaren in den tempel Gods, die daaruit niet meer zullen uitgaan; schapen, verlost door dierbaar bloed; reine zielen, verloofd aan den HEERE, het Lam. Zij zijn erfgenamen Gods en mede-erfgenamen van Christus, en woningen der heerlijkheid zijn hun bereid boven de hemelen. Daar zullen zij als overwinnaars met Christus zitten op Zijn troon, en daar zullen zij op gouden harpen de lof zingen van den Drie-enigen God, tot in alle eeuwigheid.

Ds. J.C. Philpot

[HHR]

Die tot Mij komt, zal Ik geenszins uitwerpen. Joh.6:37

Is er ook maar één voorbeeld van, dat onze Heere iemand uitwierp, die tot Hem kwam? Als dat zo is, zouden, wij het graag weten, maar er is er niet één geweest en er zal er nooit één zijn. Onder de verloren zielen in de hel is er niet één, die kan zeggen: „Ik ging tot Jezus en Hij wees mij af’. Het is niet mogelijk, dat u of ik de eerste zou zijn jegens wie Jezus zijn woord zal breken. Laten wij zulk een duistere verdachtmaking niet koesteren. Neem aan, dat wij nu tot Jezus gaan met de ellenden van vandaag. Hiervan kunnen wij zeker zijn – Hij zal ons geen gehoor ontzeggen of ons uitwerpen. Degenen van ons, die al vaak zijn geweest en degenen, die tevoren nooit zijn gegaan laten wij te zamen gaan en dan zullen wij zien, dat Hij de deur van zijn genade niet voor het gezicht van één van ons zal dichtdoen. „Deze ontvangt de zondaars”, maar Hij stoot er niet één af. Wij komen tot Hem in zwakheid en zonde, met bevend geloof, en geringe kennis, en zwakke hoop, maar Hij werpt ons niet uit. Wij komen met gebed en dat gebed is gebrekkig; met schuldbelijdenis en die belijdenis schiet te kort; met lofprijzing en die lofprijzing doet veel tekort aan zijn verdiensten; maar toch ontvangt Hij ons. Wij komen ziek, besmet, uitgeput en nietswaardig, maar Hij werpt ons geenszins uit. Laten wij vandaag opnieuw gaan tot Hem, die ons nooit uitwerpt.

CH Spurgeon

[J.C. Philpot]

Toornige Calvinisten

Zij die de leerstellingen belijden welke onder de naam van Calvinistisch onderscheiden worden, behoren, indien zij met hun eigen beginselen overeenstemmen, de zachtmoedigsten en lankmoedigsten van alle mensen te zijn, met zachtmoedigheid onderwijzend hen die zich daartegen verzetten. Bij ons geldt dit als een grondregel, dat een mens niets kan ontvangen dan wat hem uit de hemel gegeven is (Joh. 3:37). Indien het God derhalve behaagd heeft ons de kennis te schenken van sommige waarheden die voor anderen verborgen blijven, hoewel dezen dezelfde uiterlijke middelen tot onderrichting bezitten, dan is dit een rechtmatige oorzaak tot dankbaarheid jegens Hem, maar geenszins een rechtvaardiging om toornig op hen te zijn — want wij zijn in onszelf niet beter noch wijzer dan zij. Wij hadden met gelijke heftigheid en hardnekkigheid de waarheden kunnen tegenstaan die wij thans hoogachten, indien Zijn genade ons niet had onderscheiden.

Indien de man van wie in Johannes 9 gesproken wordt, die blind geboren was en aan wie onze Heere genadig de zegen van het gezichtsvermogen schonk, vervolgens een knuppel had genomen en alle blinden die hij ontmoette had geslagen, omdat zij niet wilden zien, dan zou zijn gedrag in hoge mate hebben geleken op dat van een toornig calvinist.

Aan het geloof van Gods uitverkorenen worden in de Schrift drie eigenschappen toegeschreven: het reinigt het hart, overwint de wereld en werkt door de liefde. Ik geloof dat geen andere oorzaak deze uitwerkingen kan voortbrengen; daarom zeg ik van ieder mens in wie ik deze vruchten kan waarnemen: deze is mijn broeder, mijn zuster of mijn moeder. Indien Jezus hun dierbaar is in het hart, zal Hij die in hen een goed werk begonnen is, hen gaandeweg verlossen van toevallige dwalingen. Indien zij wandelen naar Zijn geboden, zal Hij hun nog veel grotere mate van licht en kennis meedelen, naarmate Hij dit nodig acht tot hun troost of nuttigheid, in die levensstaat of die weg van dienst die Hij hun heeft toegewezen.

Ds. J. Newton

[Arja]

Christenen moeten elke afzonderlijke zonde beschouwen als een schending van de wet – de wet die de Zoon van God heeft verheerlijkt, die Hij heeft geëerd en die Hij heeft gerechtvaardigd door Zijn gehoorzaamheid in onze menselijke natuur en in onze plaats. En God heeft door het onmetelijke lijden en de dood van Zijn Zoon de zonde gebrandmerkt met het grote, vlammende stempel van Zijn toorn.

O, het hart dat niet huilt over de zonde, over de oorzaak van het zweet dat als grote druppels bloed uit het lichaam van onze Zaligmaker werd geperst en dat Zijn ziel zeer bedroefd maakte, tot de dood toe – dat hart moet wel harder zijn dan een rots!

Ds. T. M’Crie

Ik ken die preek maar vind hem verwarrend. Je kunt hem lezen als PDF-je bij de Tabernakel.
Op zich heel stichtelijk en waar als je niet meer dan dit gewend bent.