Veel avondmaalgangers in de GerGem

[Konijntje]

Het geciteerde stukje van prof. Wisse is goed stukje. Het is broodnodig om zelfonderzoek te doen.

Voor een ander gevaar (afwachten), heeft prof. Wisse ook weleens wat geschreven:

Sommigen menen (zij zitten er als op te wachten) dat er een schokkende, zeer geweldige, een haast niet-voor-te-stellen gebeurtenis zal plaats vinden; en dat men anders zeker niet van bekering mag spreken. Och vrienden, het kon wel eens gebeuren, dat er zulk een storm, vuur, of onweder niet kwam, en de Heere toch werkte; in het suizen van een zachte stilte was Hij. Ga eens bedaard na, of ook de werkzaamheden der bekering, gelijk we die hier in de brede hebben omschreven, in u bevonden werden; en put daar dan bemoediging uit. Evenwel een mens moet zijn laatste grond niet maken van ervaringen en bevindingen.

Het is hier al eveneens, als met het geloof. Wanneer weet men, dat men geloof bezit, en dat dit ‘geloof’ geloof is? Als men gelooft dat wil zeggen als het geloof werkzaam is, in de daden des geloofs; dan sluit dit meteen de beantwoording van zulke vragen in. Ja, dan zullen daarin al dergelijke vragen worden versmolten. Dan is er geen plaats meer voor, dan is in die daad de ervaring, het kenmerk, de bewustheid, kortom alles; wie gelooft, heeft en bezit. En zo is het hier nu ook. Zou ik wel bekeerd zijn? Is mijn berouw wel echt, wel genoeg? Is mijn liefde zuiver enzovoort? Daarop is toch feitelijk en eigenlijk maar één afdoend antwoord.

Begeef u inderdaad tot God, met zondeschuldbelijdenis, roepend en smekend, niet of u mag weten dat, of wel, of u bekeerd bent, ook zelfs niet alleen, of God u bekeren wil; dit is wel goed op zichzelf; maar nu bedoel ik iets anders; zie, als u wilt te weten komen, of de bekering in u is, dan moet het niet in de eerste plaats zijn een begeerte om dit te weten te komen; o nee, al wist u het nooit met zekerheid; maar dan moet het voor alles zijn, een begeerte, levendig en krachtig, om de daad der bekering zelf te oefenen; ja meer nog, het blijft dan niet bij een zuchten en verlangen, och mocht Gij mij bekeren; maar doe het dan: werp u dan met al uw zieleschuld en nood voor Gods troon en zinkende op Jezus; keer dan uw aangezicht, al ware het bemodderd (Job) van wenen, en van smaad en schande door uw toestand, keer dan dat aangezicht naar Hem toe; grijp dan eens de toegereikte scepter aan, verwerp dan eens al uw gerechtigheden, roep het vonnis over uw lusten en bewegingen des vleses eens uit, reik de scheidbrief uit aan al uw zielboeleerders; zeg dan eens in de daad: Heere, Gij alleen zijt mijn leven; en geef de Heere alzo eens de hand, 2 Kron. 30:8, en kom tot Zijn heiligdom.

Ja, maar dat moet God in ons doen, zegt u. Ja zeker; en daarom moet u het doen. Vraag God, of Hij u dat geheim en wonder eens leren wil. En zolang u dit zegt, ja zegt en anders niets; zolang zult u zich niet bekeren, en als u nu eens tot deze daad komt, op het woord dat God spreekt, dan zegt u dat niet meer op die manier, maar dan zegt u: ‘En dit heeft God gedaan.’

Prof. G. Wisse

Mooi stukje. Professor Wisse laat de schijnbare tegenstelling tussen "moeten geloven" en "niet kunnen geloven" staan. Of ook wel: "bevel tot bekering en geloof" maar ook "het is enkel Gods werk en Zijn genade".

Zoiets is voor de mens eigenlijk ook niet te vatten.

[Arja]

Zelfonderzoek, gaat dit over voorbereiding? Op het Avondmaal.
Of over zelfonderzoek bij iemand die nog niet tot geloof gekomen is?
Omdat de topic gaat over "veel avondmaalgangers".

[Geeske_1991]

Zelfonderzoek, gaat dit over voorbereiding? Op het Avondmaal.
Of over zelfonderzoek bij iemand die nog niet tot geloof gekomen is?
Omdat de topic gaat over "veel avondmaalgangers".

Zelfonderzoek of men uberhaupt aan het avondmaal mag. Van Godswege dan, want als je belijdenis hebt gedaan heb je wel kerkelijk recht

[Marco]

Het geciteerde stukje van prof. Wisse is goed stukje. Het is broodnodig om zelfonderzoek te doen.

Voor een ander gevaar (afwachten), heeft prof. Wisse ook weleens wat geschreven:

Sommigen menen (zij zitten er als op te wachten) dat er een schokkende, zeer geweldige, een haast niet-voor-te-stellen gebeurtenis zal plaats vinden; en dat men anders zeker niet van bekering mag spreken. Och vrienden, het kon wel eens gebeuren, dat er zulk een storm, vuur, of onweder niet kwam, en de Heere toch werkte; in het suizen van een zachte stilte was Hij. Ga eens bedaard na, of ook de werkzaamheden der bekering, gelijk we die hier in de brede hebben omschreven, in u bevonden werden; en put daar dan bemoediging uit. Evenwel een mens moet zijn laatste grond niet maken van ervaringen en bevindingen.

Het is hier al eveneens, als met het geloof. Wanneer weet men, dat men geloof bezit, en dat dit ‘geloof’ geloof is? Als men gelooft dat wil zeggen als het geloof werkzaam is, in de daden des geloofs; dan sluit dit meteen de beantwoording van zulke vragen in. Ja, dan zullen daarin al dergelijke vragen worden versmolten. Dan is er geen plaats meer voor, dan is in die daad de ervaring, het kenmerk, de bewustheid, kortom alles; wie gelooft, heeft en bezit. En zo is het hier nu ook. Zou ik wel bekeerd zijn? Is mijn berouw wel echt, wel genoeg? Is mijn liefde zuiver enzovoort? Daarop is toch feitelijk en eigenlijk maar één afdoend antwoord.

Begeef u inderdaad tot God, met zondeschuldbelijdenis, roepend en smekend, niet of u mag weten dat, of wel, of u bekeerd bent, ook zelfs niet alleen, of God u bekeren wil; dit is wel goed op zichzelf; maar nu bedoel ik iets anders; zie, als u wilt te weten komen, of de bekering in u is, dan moet het niet in de eerste plaats zijn een begeerte om dit te weten te komen; o nee, al wist u het nooit met zekerheid; maar dan moet het voor alles zijn, een begeerte, levendig en krachtig, om de daad der bekering zelf te oefenen; ja meer nog, het blijft dan niet bij een zuchten en verlangen, och mocht Gij mij bekeren; maar doe het dan: werp u dan met al uw zieleschuld en nood voor Gods troon en zinkende op Jezus; keer dan uw aangezicht, al ware het bemodderd (Job) van wenen, en van smaad en schande door uw toestand, keer dan dat aangezicht naar Hem toe; grijp dan eens de toegereikte scepter aan, verwerp dan eens al uw gerechtigheden, roep het vonnis over uw lusten en bewegingen des vleses eens uit, reik de scheidbrief uit aan al uw zielboeleerders; zeg dan eens in de daad: Heere, Gij alleen zijt mijn leven; en geef de Heere alzo eens de hand, 2 Kron. 30:8, en kom tot Zijn heiligdom.

Ja, maar dat moet God in ons doen, zegt u. Ja zeker; en daarom moet u het doen. Vraag God, of Hij u dat geheim en wonder eens leren wil. En zolang u dit zegt, ja zegt en anders niets; zolang zult u zich niet bekeren, en als u nu eens tot deze daad komt, op het woord dat God spreekt, dan zegt u dat niet meer op die manier, maar dan zegt u: ‘En dit heeft God gedaan.’

Prof. G. Wisse

Zondeschuld belijdenis, zieleschuld allemaal worden die passen bij een door God overtuigd zondaar.

..door God geredde zondaar (?/!).

[Arja]

Zelfonderzoek, gaat dit over voorbereiding? Op het Avondmaal.
Of over zelfonderzoek bij iemand die nog niet tot geloof gekomen is?
Omdat de topic gaat over "veel avondmaalgangers".

Zelfonderzoek of men uberhaupt aan het avondmaal mag. Van Godswege dan, want als je belijdenis hebt gedaan heb je wel kerkelijk recht

Ja, zo begrijp ik je: jij bedoelt met zelfonderzoek vooral de vraag of iemand van Godswege aan het Avondmaal mag, los van het kerkelijk recht. Degenen die nog niet gered zijn door de Heere moeten zich onderzoeken of ze wel of niet gered zijn.

[Geeske_1991]

Het geciteerde stukje van prof. Wisse is goed stukje. Het is broodnodig om zelfonderzoek te doen.

Voor een ander gevaar (afwachten), heeft prof. Wisse ook weleens wat geschreven:

Sommigen menen (zij zitten er als op te wachten) dat er een schokkende, zeer geweldige, een haast niet-voor-te-stellen gebeurtenis zal plaats vinden; en dat men anders zeker niet van bekering mag spreken. Och vrienden, het kon wel eens gebeuren, dat er zulk een storm, vuur, of onweder niet kwam, en de Heere toch werkte; in het suizen van een zachte stilte was Hij. Ga eens bedaard na, of ook de werkzaamheden der bekering, gelijk we die hier in de brede hebben omschreven, in u bevonden werden; en put daar dan bemoediging uit. Evenwel een mens moet zijn laatste grond niet maken van ervaringen en bevindingen.

Het is hier al eveneens, als met het geloof. Wanneer weet men, dat men geloof bezit, en dat dit ‘geloof’ geloof is? Als men gelooft dat wil zeggen als het geloof werkzaam is, in de daden des geloofs; dan sluit dit meteen de beantwoording van zulke vragen in. Ja, dan zullen daarin al dergelijke vragen worden versmolten. Dan is er geen plaats meer voor, dan is in die daad de ervaring, het kenmerk, de bewustheid, kortom alles; wie gelooft, heeft en bezit. En zo is het hier nu ook. Zou ik wel bekeerd zijn? Is mijn berouw wel echt, wel genoeg? Is mijn liefde zuiver enzovoort? Daarop is toch feitelijk en eigenlijk maar één afdoend antwoord.

Begeef u inderdaad tot God, met zondeschuldbelijdenis, roepend en smekend, niet of u mag weten dat, of wel, of u bekeerd bent, ook zelfs niet alleen, of God u bekeren wil; dit is wel goed op zichzelf; maar nu bedoel ik iets anders; zie, als u wilt te weten komen, of de bekering in u is, dan moet het niet in de eerste plaats zijn een begeerte om dit te weten te komen; o nee, al wist u het nooit met zekerheid; maar dan moet het voor alles zijn, een begeerte, levendig en krachtig, om de daad der bekering zelf te oefenen; ja meer nog, het blijft dan niet bij een zuchten en verlangen, och mocht Gij mij bekeren; maar doe het dan: werp u dan met al uw zieleschuld en nood voor Gods troon en zinkende op Jezus; keer dan uw aangezicht, al ware het bemodderd (Job) van wenen, en van smaad en schande door uw toestand, keer dan dat aangezicht naar Hem toe; grijp dan eens de toegereikte scepter aan, verwerp dan eens al uw gerechtigheden, roep het vonnis over uw lusten en bewegingen des vleses eens uit, reik de scheidbrief uit aan al uw zielboeleerders; zeg dan eens in de daad: Heere, Gij alleen zijt mijn leven; en geef de Heere alzo eens de hand, 2 Kron. 30:8, en kom tot Zijn heiligdom.

Ja, maar dat moet God in ons doen, zegt u. Ja zeker; en daarom moet u het doen. Vraag God, of Hij u dat geheim en wonder eens leren wil. En zolang u dit zegt, ja zegt en anders niets; zolang zult u zich niet bekeren, en als u nu eens tot deze daad komt, op het woord dat God spreekt, dan zegt u dat niet meer op die manier, maar dan zegt u: ‘En dit heeft God gedaan.’

Prof. G. Wisse

Zondeschuld belijdenis, zieleschuld allemaal worden die passen bij een door God overtuigd zondaar.

..door God geredde zondaar (?/!).

Als Christus in het hart is geopenbaard, gered ja.
Zo lang dat er niet is, ben je enkel overtuigd.

[Arja]

Het geciteerde stukje van prof. Wisse is goed stukje. Het is broodnodig om zelfonderzoek te doen.

Voor een ander gevaar (afwachten), heeft prof. Wisse ook weleens wat geschreven:

Sommigen menen (zij zitten er als op te wachten) dat er een schokkende, zeer geweldige, een haast niet-voor-te-stellen gebeurtenis zal plaats vinden; en dat men anders zeker niet van bekering mag spreken. Och vrienden, het kon wel eens gebeuren, dat er zulk een storm, vuur, of onweder niet kwam, en de Heere toch werkte; in het suizen van een zachte stilte was Hij. Ga eens bedaard na, of ook de werkzaamheden der bekering, gelijk we die hier in de brede hebben omschreven, in u bevonden werden; en put daar dan bemoediging uit. Evenwel een mens moet zijn laatste grond niet maken van ervaringen en bevindingen.

Het is hier al eveneens, als met het geloof. Wanneer weet men, dat men geloof bezit, en dat dit ‘geloof’ geloof is? Als men gelooft dat wil zeggen als het geloof werkzaam is, in de daden des geloofs; dan sluit dit meteen de beantwoording van zulke vragen in. Ja, dan zullen daarin al dergelijke vragen worden versmolten. Dan is er geen plaats meer voor, dan is in die daad de ervaring, het kenmerk, de bewustheid, kortom alles; wie gelooft, heeft en bezit. En zo is het hier nu ook. Zou ik wel bekeerd zijn? Is mijn berouw wel echt, wel genoeg? Is mijn liefde zuiver enzovoort? Daarop is toch feitelijk en eigenlijk maar één afdoend antwoord.

Begeef u inderdaad tot God, met zondeschuldbelijdenis, roepend en smekend, niet of u mag weten dat, of wel, of u bekeerd bent, ook zelfs niet alleen, of God u bekeren wil; dit is wel goed op zichzelf; maar nu bedoel ik iets anders; zie, als u wilt te weten komen, of de bekering in u is, dan moet het niet in de eerste plaats zijn een begeerte om dit te weten te komen; o nee, al wist u het nooit met zekerheid; maar dan moet het voor alles zijn, een begeerte, levendig en krachtig, om de daad der bekering zelf te oefenen; ja meer nog, het blijft dan niet bij een zuchten en verlangen, och mocht Gij mij bekeren; maar doe het dan: werp u dan met al uw zieleschuld en nood voor Gods troon en zinkende op Jezus; keer dan uw aangezicht, al ware het bemodderd (Job) van wenen, en van smaad en schande door uw toestand, keer dan dat aangezicht naar Hem toe; grijp dan eens de toegereikte scepter aan, verwerp dan eens al uw gerechtigheden, roep het vonnis over uw lusten en bewegingen des vleses eens uit, reik de scheidbrief uit aan al uw zielboeleerders; zeg dan eens in de daad: Heere, Gij alleen zijt mijn leven; en geef de Heere alzo eens de hand, 2 Kron. 30:8, en kom tot Zijn heiligdom.

Ja, maar dat moet God in ons doen, zegt u. Ja zeker; en daarom moet u het doen. Vraag God, of Hij u dat geheim en wonder eens leren wil. En zolang u dit zegt, ja zegt en anders niets; zolang zult u zich niet bekeren, en als u nu eens tot deze daad komt, op het woord dat God spreekt, dan zegt u dat niet meer op die manier, maar dan zegt u: ‘En dit heeft God gedaan.’

Prof. G. Wisse

Zondeschuld belijdenis, zieleschuld allemaal worden die passen bij een door God overtuigd zondaar.

..door God geredde zondaar (?/!).

Als Christus in het hart is geopenbaard, gered ja.
Zo lang dat er niet is, ben je enkel overtuigd.

Waar overtuiging is, daar wordt de mens óf tot Christus getrokken, óf hij verzet zich tegen Hem... maar een neutrale toestand kent de Bijbel niet. Op dat moment is het komen, of verwerpen. Overtuiging leidt óf tot geloof óf tot ongeloof. “En sommigen werden overtuigd door hetgeen gezegd werd, en sommigen geloofden niet.” Handelingen 28:24.

Enkel overtuigd, zoals jij zegt is geen neutraal iets. "Een overtuigde" zijn en toch wegblijven van Hem is een houding tegen Christus. Vanuit die positie mag je niet aan het Avondmaal gaan.

[Geeske_1991]

Zondeschuld belijdenis, zieleschuld allemaal worden die passen bij een door God overtuigd zondaar.

..door God geredde zondaar (?/!).

Als Christus in het hart is geopenbaard, gered ja.
Zo lang dat er niet is, ben je enkel overtuigd.

Waar overtuiging is, daar wordt de mens óf tot Christus getrokken, óf hij verzet zich tegen Hem... maar een neutrale toestand kent de Bijbel niet. Op dat moment is het komen, of verwerpen. Overtuiging leidt óf tot geloof óf tot ongeloof. “En sommigen werden overtuigd door hetgeen gezegd werd, en sommigen geloofden niet.” Handelingen 28:24.

Enkel overtuigd, zoals jij zegt is geen neutraal iets. "Een overtuigde" zijn en toch wegblijven van Hem is een houding tegen Christus. Vanuit die positie mag je niet aan het Avondmaal gaan.

Dat gebeurt niet allemaal tegelijkertijd. Overtuiging van zonde kan jaren duren voor God je door komt te leiden

[Arja]

..door God geredde zondaar (?/!).

Als Christus in het hart is geopenbaard, gered ja.
Zo lang dat er niet is, ben je enkel overtuigd.

Waar overtuiging is, daar wordt de mens óf tot Christus getrokken, óf hij verzet zich tegen Hem... maar een neutrale toestand kent de Bijbel niet. Op dat moment is het komen, of verwerpen. Overtuiging leidt óf tot geloof óf tot ongeloof. “En sommigen werden overtuigd door hetgeen gezegd werd, en sommigen geloofden niet.” Handelingen 28:24.

Enkel overtuigd, zoals jij zegt is geen neutraal iets. "Een overtuigde" zijn en toch wegblijven van Hem is een houding tegen Christus. Vanuit die positie mag je niet aan het Avondmaal gaan.

Dat gebeurt niet allemaal tegelijkertijd. Overtuiging van zonde kan jaren duren voor God je door komt te leiden

Gods gewone weg houdt ontdekking aan zonde en de nodiging tot Christus bijeen. Je ziet dat in de Bijbel terug. Dat het in de praktijk soms lang duurt vóór iemand tot Christus komt, ligt daarom niet aan de orde van de Schrift, maar aan de bediening. Waar Christus niet voor ogen wordt gesteld, waar de nodiging ontbreekt, kan iemand lange met schuld en vrees blijven lopen, zonder te weten dat hij tot Christus mag vluchten. Ja, in dat opzicht ben ik het met je eens: het kan inderdaad jaren duren. Het komt voor dat iemand al tot Hem gekomen is, maar uit vrees voor het nabijkomende werk, het gelovige aanraken dat plaatsvond niet durft te erkennen.

[Marco]

Het geciteerde stukje van prof. Wisse is goed stukje. Het is broodnodig om zelfonderzoek te doen.

Voor een ander gevaar (afwachten), heeft prof. Wisse ook weleens wat geschreven:

Sommigen menen (zij zitten er als op te wachten) dat er een schokkende, zeer geweldige, een haast niet-voor-te-stellen gebeurtenis zal plaats vinden; en dat men anders zeker niet van bekering mag spreken. Och vrienden, het kon wel eens gebeuren, dat er zulk een storm, vuur, of onweder niet kwam, en de Heere toch werkte; in het suizen van een zachte stilte was Hij. Ga eens bedaard na, of ook de werkzaamheden der bekering, gelijk we die hier in de brede hebben omschreven, in u bevonden werden; en put daar dan bemoediging uit. Evenwel een mens moet zijn laatste grond niet maken van ervaringen en bevindingen.

Het is hier al eveneens, als met het geloof. Wanneer weet men, dat men geloof bezit, en dat dit ‘geloof’ geloof is? Als men gelooft dat wil zeggen als het geloof werkzaam is, in de daden des geloofs; dan sluit dit meteen de beantwoording van zulke vragen in. Ja, dan zullen daarin al dergelijke vragen worden versmolten. Dan is er geen plaats meer voor, dan is in die daad de ervaring, het kenmerk, de bewustheid, kortom alles; wie gelooft, heeft en bezit. En zo is het hier nu ook. Zou ik wel bekeerd zijn? Is mijn berouw wel echt, wel genoeg? Is mijn liefde zuiver enzovoort? Daarop is toch feitelijk en eigenlijk maar één afdoend antwoord.

Begeef u inderdaad tot God, met zondeschuldbelijdenis, roepend en smekend, niet of u mag weten dat, of wel, of u bekeerd bent, ook zelfs niet alleen, of God u bekeren wil; dit is wel goed op zichzelf; maar nu bedoel ik iets anders; zie, als u wilt te weten komen, of de bekering in u is, dan moet het niet in de eerste plaats zijn een begeerte om dit te weten te komen; o nee, al wist u het nooit met zekerheid; maar dan moet het voor alles zijn, een begeerte, levendig en krachtig, om de daad der bekering zelf te oefenen; ja meer nog, het blijft dan niet bij een zuchten en verlangen, och mocht Gij mij bekeren; maar doe het dan: werp u dan met al uw zieleschuld en nood voor Gods troon en zinkende op Jezus; keer dan uw aangezicht, al ware het bemodderd (Job) van wenen, en van smaad en schande door uw toestand, keer dan dat aangezicht naar Hem toe; grijp dan eens de toegereikte scepter aan, verwerp dan eens al uw gerechtigheden, roep het vonnis over uw lusten en bewegingen des vleses eens uit, reik de scheidbrief uit aan al uw zielboeleerders; zeg dan eens in de daad: Heere, Gij alleen zijt mijn leven; en geef de Heere alzo eens de hand, 2 Kron. 30:8, en kom tot Zijn heiligdom.

Ja, maar dat moet God in ons doen, zegt u. Ja zeker; en daarom moet u het doen. Vraag God, of Hij u dat geheim en wonder eens leren wil. En zolang u dit zegt, ja zegt en anders niets; zolang zult u zich niet bekeren, en als u nu eens tot deze daad komt, op het woord dat God spreekt, dan zegt u dat niet meer op die manier, maar dan zegt u: ‘En dit heeft God gedaan.’

Prof. G. Wisse

Zondeschuld belijdenis, zieleschuld allemaal worden die passen bij een door God overtuigd zondaar.

..door God geredde zondaar (?/!).

Als Christus in het hart is geopenbaard, gered ja.
Zo lang dat er niet is, ben je enkel overtuigd.

De vraag is dan, wanneer Christus in het hart is geopenbaard. Is daar een buitengewone openbaring voor nodig?
Op het botte af, maar laten we eens kijken wat daarover in de belijdenisgeschriften (die op dit forum voortdurend genegeerd lijken te worden) staat:

DL h5p10:
En dienvolgens spruit deze verzekerdheid niet uit enige bijzondere openbaring, zonder of buiten het Woord geschied, maar uit het geloof aan de beloften Gods, die Hij in Zijn Woord zeer overvloedig tot onzen troost geopenbaard heeft; uit het getuigenis des Heiligen Geestes, Die met onzen geest getuigt dat wij kinderen en erfgenamen Gods zijn; eindelijk, uit de ernstige en heilige oefening van een goede consciëntie en van goede werken. En zo de uitverkorenen Gods dezen vasten troost in deze wereld niet hadden, dat zij de overwinning behouden zullen, mitsgaders dit onbedrieglijk pand der eeuwige heerlijkheid, zo zouden zij de ellendigste van alle mensen zijn.

Beetje moderner:
Deze zekerheid komt dus niet voort uit een of andere speciale openbaring zonder of buiten het Woord, maar uit het geloof in Gods beloften, die Hij in zijn Woord zo overvloedig tot onze troost geopenbaard heeft. Zij komt ook voort uit het getuigenis van de Heilige Geest, die met onze geest getuigt, dat wij Gods kinderen en erfgenamen zijn, en tenslotte hieruit, dat de gelovigen zich met heilige ernst toeleggen op een goed geweten
en goede werken. En als Gods uitverkorenen in deze wereld de vaste troost dat zij de overwinning zullen behouden, moesten missen en zonder dit onbedrieglijke onderpand van de eeuwige heerlijkheid moesten leven, dan zouden zij de beklagenswaardigste van alle mensen zijn.

Dat staat tegenover dwaling nummer 5 in dat hoofdstuk:
Zonder een bijzondere openbaring kan de mens er in dit leven niet zeker van zijn, dat hij in de toekomst in het geloof zal volharden.


Nu kan je natuurlijk stellen dat 'een openbaring in het hart' daar niet onder valt. Maar in hoofdstuk 1, artikel 12 wordt gesteld:

Van deze hun eeuwige en onveranderlijke verkiezing ter zaligheid worden de uitverkorenen te zijner tijd, hoewel bij onderscheiden trappen en met ongelijke mate, verzekerd; niet, als zij de verborgenheden en diepten Gods curieuselijk doorzoeken, maar als zij de onfeilbare vruchten der verkiezing in het Woord Gods aangewezen (als daar zijn: het waar geloof in Christus, kinderlijke vreze Gods, droefheid die naar God is over de zonde, honger en dorst naar de gerechtigheid, enz.), in zichzelf met een geestelijke blijdschap en heilige vermaking waarnemen.

En weer wat moderner:
Van hun eeuwige en onveranderlijke uitverkiezing tot behoud worden de uitverkorenen, ieder op zijn tijd, verzekerd, zij het niet bij iedereen even sterk en in gelijke mate. Die zekerheid ontvangen de uitverkorenen niet, wanneer zij de verborgenheden en diepten van God nieuwsgierig doorzoeken. Maar zij ontvangen haar, wanneer zij met een geestelijke blijdschap en heilige vreugde de onmiskenbare vruchten van de uitverkiezing, die Gods Woord aanwijst, bij zichzelf opmerken, zoals bijvoorbeeld het ware geloof in Christus, kinderlijk ontzag voor God, droefheid naar Gods wil over de zonde, honger en dorst naar de gerechtigheid.

Dat is ook de lijn in het klassieke avondmaalsformulier: onderzoek of je dat ontzag hebt, en die droefheid, en of je echt de wil hebt om daarnaar te leven - en dat ook doet.

Let op: het avondmaal is ingesteld voor mensen die dat nodig hebben.