Veel avondmaalgangers in de GerGem

[rhadders]

De betekenis voor een deel wel. Er zit namelijk symboliek in het ongerezen brood en de wijn (met alcohol). Dus een deel van de symboliek verdwijnt. Wil niet zeggen dat dit per se een probleem is. 'Besprenkeling' (in plaats van onderdompeling) is net zo goed een 'uitkleding' van het oorspronkelijke symbool.

Welke betekenis zit er in gluten en alcohol?

Het brood moest ongerezen zijn (matzes), dus zonder rijsmiddel gebakken worden. Dat heeft meerdere betekenissen: het wijst op de haastige uittocht, maar is ook een verwijzing naar zuiverheid (gist is een beeld van de zonde). Alcohol verwijst naar vreugde en is een beeld van de werking van de Geest. Het staat ook in contrast met de bittere kruiden die tijdens Pascha gegeten worden.

Eens. Dat had ik er wel bij moeten zeggen. Hoewel de verwijzing naar vreugde expliciet is in de woorden van Jezus en de werking van de Geest is meer een toepassing, of ik moet iets uit het NT over het hoofd zien.

Maar vind je dat dit beeld afbreuk gedaan wordt als er (ook) druivensap beschikbaar is? Dat kan ook veel vreugde geven, alleen ontbreekt dan het ongecontroleerde.

In onze gestileerde avondmaalsvieringen zullen er sowieso weinig mensen die beeldspraak voelen.

Druivensap is inderdaad een ‘uitkleding’ van het beeld. Het beeld zelf is wat armer. Waarmee ik overigens niet wil zeggen dat dit problematisch is. De rijke inhoud van de symboliek kan ook in woorden worden uitgedrukt, maar is dan niet meer helemaal terug te vinden in het huidige symbool. En in symbolen zit toch vaak een kracht die wij onderschatten.

Persoonlijk zie ik liever dat beide opties dan aangeboden worden, wijn en druivensap, voor wie geen alcohol mogen of willen. Dat doen we bij ons in de gemeente. Helaas is het brood bij ons nog wel steeds gerezen brood. Maar mogelijk is dat met het oog op de schoonmaak na afloop, want met matses zijn kruimels gegarandeerd!

[merel]

https://cvandaag.nl/108440-ds-van-zande ... e-oordelen

Dit vond ik wel een toepasselijk stuk voor dit topic.

[DDD]

@Terri:
Op zich eens. Maar je mag ook over de oorspronkelijke symboliek toch best nadenken?

Er zijn kerkelijke gemeenten waar het avondmaal niets vreugdevols heeft. Dan gaat er mijns inziens iets niet goed.

@Dodo:
Jawel. Alle kerken die matzes of hosties gebruiken. En alle RK-kerken dus ook, maar er zijn meer kerken die dat doen.

[rhadders]

https://cvandaag.nl/108440-ds-van-zande ... e-oordelen

Dit vond ik wel een toepasselijk stuk voor dit topic.

Op zich mooie woorden, maar één uitspraak viel mij op:

“Als wij aan tafel gaan, komen wij als een zondaar die genade nodig heeft. Als dat besef mijlenver van u afstaat, dan kan u beter in uw bank of op uw stoel blijven zitten, want dan heeft u aan het avondmaal niets te zoeken.”

Wat ik zo jammer vind is dat hier bijna altijd de nadruk op ligt. Terwijl het toch echt maar een deel van het verhaal is. Niet voor niets spreken we ook over een viering. Het avondmaal (Pesach dus oorspronkelijk) is een herinnering aan de verlossing. We hebben deel aan het lijden en sterven van Christus, maar óók aan Zijn opstanding. Ellende, verlossing, dankbaarheid. Met dat laatste ‘eindig’ ik de gedachtenis. Geen arme zondaar meer, maar opgestaan in Christus in nieuwheid des vleses.

[Herman]

Wat ik zo jammer vind is dat hier bijna altijd de nadruk op ligt.

De genadeleer is fundamenteel binnen het christelijke verstaan. Dus ook bij het verstaan van het avondmaal. Ik zie geen spanning of benadrukken.

[Terri]

@Terri:
Op zich eens. Maar je mag ook over de oorspronkelijke symboliek toch best nadenken?

Er zijn kerkelijke gemeenten waar het avondmaal niets vreugdevols heeft. Dan gaat er mijns inziens iets niet goed.

@Dodo:
Jawel. Alle kerken die matzes of hosties gebruiken. En alle RK-kerken dus ook, maar er zijn meer kerken die dat doen.

Zeker, ik vind symboliek echt mooi. Daarom haalde ik ook de tekst aan van de wijnpersbak, waarin de druiven geplet worden.
En Jezus zegt in Marcus 14:25 ter voorbereiding op het avondmaal:
"Voorwaar, Ik zeg u dat Ik niet meer zal drinken van de vrucht van de wijnstok tot op de dag wanneer Ik die nieuw zal drinken in het Koninkrijk van God."

Voor mij geven deze teksten aan dat druivensap of wijn hetzelfde symbool zijn.

[Herman]

Ik vind dat we de symboliek moeten koppelen aan de betekende zaak. Alles wat we extra gaan doen of meer gaan invullen, kan gaan leiden tot iets anders dan tot geestelijke groei.

Het brood en wijn wijzen dus naar het offer van het Christus aan het kruis en de vergeving van zonden die daarmee aangeduid wordt.

Dat is mij genoeg.

[Geeske_1991]

Ik vind dat we de symboliek moeten koppelen aan de betekende zaak. Alles wat we extra gaan doen of meer gaan invullen, kan gaan leiden tot iets anders dan tot geestelijke groei.

Het brood en wijn wijzen dus naar het offer van het Christus aan het kruis en de vergeving van zonden die daarmee aangeduid wordt.

Dat is mij genoeg.

Duidelijk standpunt.
Ben ik het mee eens

Verstuurd vanaf mijn SM-S911B met Tapatalk

[Susan]

Het brood moest ongerezen zijn (matzes), dus zonder rijsmiddel gebakken worden. Dat heeft meerdere betekenissen: het wijst op de haastige uittocht, maar is ook een verwijzing naar zuiverheid (gist is een beeld van de zonde). Alcohol verwijst naar vreugde en is een beeld van de werking van de Geest. Het staat ook in contrast met de bittere kruiden die tijdens Pascha gegeten worden.

Dus opeens gelden weer de oudtestamentische regels?

Gaat mij helemaal niet om regels? Dit is gewoon de symboliek erachter. Doe ermee wat je goed acht, maar persoonlijk vind ik het mooi dat elk detail heenwijst naar het verlossingswerk van Christus. Dat is ook de kracht van symbolen.

Dit is ook het ‘avondmaal’ dat de Here Jezus vierde met Zijn discipelen.

Paulus grijpt rechtstreeks terug op Pesach-taal: Christus = het Paaslam, daarom: niet met oud zuurdeeg maar met ongezuurd brood. Paulus bedoelt het niet letterlijk als eetregel, maar ook niet los van de letterlijke Pesachpraktijk, de metafoor werkt juist omdat die praktijk echt en bekend was toen.

[Anselmus]

Zijn er dan gemeenten die ongerezen brood gebruiken bij het Avondmaal? Dat is toch gewoon witbrood van de bakker?

Bij ons meestal wel. Toen wij in Israël het avondmaal meevierden, drukte de voorganger de matze kapot in onze hand. Dat breken trof mij toen diep: verbroken voor onze zonden.

[Geeske_1991]

Ik raad nog aan dit stuk van Prof Wisse te lezen over de roeping tot de bruiloft Mattheus 22:4, de persoon zonder bluiloftskleed en hoe hij binnenkwam.

Geen bruiloftskleed, geen bevindelijke kennis van ontdekking, verlossing en dankbaarheid. De raad aan Laodicéa niet opgevolgd: dat ge van Mij koopt witte klederen om uw naaktheid te bedekken. Hij is het beeld van hen, die de heilige dis durven benaderen zonder ooit geestelijke honger te hebben gekend; zonder ooit de vodden van hun eigengerechtigheid en zelfgenoegzaamheid voor de mallen en de vledermuizen te hebben leren werpen; zonder ooit enige betrekking op een Drieënig Verbondsgod tot een praktijk van godsvrucht te hebben ervaren. Kortom: Avondmaal vieren zonder van God gerechtigd te zijn. Hij had geen passende kledij. Dat is: zonder het boetekleed van Psalm 51. Zonder de mantel van Christus' gerechtigheid. Zonder de klederen des heils.
Maar, zegt ge mogelijk: hoe kon die man ook een passend kleed aan hebben, zo'n arme landloper! Maar weet dan, dat naast de eetzaal ook een klederzaal was; eer men de eetzaal binnen ging, gingen destijds de gasten zich daar verkleden. Daar werd hun namelijk gratis een gelegenheidskleed voor die feesture verschaft. Hij had dus een passend feestkleed kunnen hebben, maar hij had die kleedkamer veracht.
Deswege werd zijn plaats niet langer in de feestzaal gevonden, maar in de buitenste duisternis, waar God en Christus en Gods volk niet aanwezig zijn.
O, dat de Heere deze dingen u diep ernstig doe inzien, opdat ge zonder dit kleed niet aantreedt. Bedenk het: de heilige dingen zijn voor de heiligen.
Deze man had zijn eigen goedgekeurd gewaad niet willen afleggen. O, daar zijn er, die zelfs opgeven van hun zogenaamd geloof, maar die niets kennen van het eerst ontkleed worden. En daar moet het toch eerst komen; eerst ontkleed en ontledigd worden. Alleen armen worden met goed verzadigd. Die nood van het ongenoegzame, ja verachtelijke van onze kledij, hoe vroom soms er uitziende, kennen zij niet. Daarom geen behoefte aan de kleedzaal des Konings, en daarom vrijpostig aangezeten; daarom.... straks uitgeworpen in de buitenste duisternis
Laat het zover niet komen; vraag de Heere om de ware ontdekking en.... ontkleding en ontlediging, opdat er plaats kome voor het kleed, dat Christus verworven heeft. En de Heere Zelf u leide naar de kleedkamer op Golgotha. Dan is ook voor u de boodschap: „Alle dingen zijn gereed; kom tot de bruiloft". Zij ons antwoord dan: Op Uw nodiging, Heere, zal ik komen; och, zorg Gij Zelf voor Uw eer, en geef, dat als ge daar dan tot mij zult zeggen: vriend, hoe zijt gij hier binnen gekomen? ik dan, Uw Naam, Uw roem ter eer, moge antwoorden: omdat Gij, Heere, weet, dat ik zonder en buiten U geen leven heb; en omdat Uw Woord mij te sterk is geworden.
En gebruik dit heilig sacrament dan, uw harten hemelwaarts verheffende, in de diepe doorleving, dat de Heere God u hier uitreikt een onderpand van Zijn eeuwige liefde en trouw. Amen.

[Marietje1982]

Ik raad nog aan dit stuk van Prof Wisse te lezen over de roeping tot de bruiloft Mattheus 22:4, de persoon zonder bluiloftskleed en hoe hij binnenkwam.

Geen bruiloftskleed, geen bevindelijke kennis van ontdekking, verlossing en dankbaarheid. De raad aan Laodicéa niet opgevolgd: dat ge van Mij koopt witte klederen om uw naaktheid te bedekken. Hij is het beeld van hen, die de heilige dis durven benaderen zonder ooit geestelijke honger te hebben gekend; zonder ooit de vodden van hun eigengerechtigheid en zelfgenoegzaamheid voor de mallen en de vledermuizen te hebben leren werpen; zonder ooit enige betrekking op een Drieënig Verbondsgod tot een praktijk van godsvrucht te hebben ervaren. Kortom: Avondmaal vieren zonder van God gerechtigd te zijn. Hij had geen passende kledij. Dat is: zonder het boetekleed van Psalm 51. Zonder de mantel van Christus' gerechtigheid. Zonder de klederen des heils.
Maar, zegt ge mogelijk: hoe kon die man ook een passend kleed aan hebben, zo'n arme landloper! Maar weet dan, dat naast de eetzaal ook een klederzaal was; eer men de eetzaal binnen ging, gingen destijds de gasten zich daar verkleden. Daar werd hun namelijk gratis een gelegenheidskleed voor die feesture verschaft. Hij had dus een passend feestkleed kunnen hebben, maar hij had die kleedkamer veracht.
Deswege werd zijn plaats niet langer in de feestzaal gevonden, maar in de buitenste duisternis, waar God en Christus en Gods volk niet aanwezig zijn.
O, dat de Heere deze dingen u diep ernstig doe inzien, opdat ge zonder dit kleed niet aantreedt. Bedenk het: de heilige dingen zijn voor de heiligen.
Deze man had zijn eigen goedgekeurd gewaad niet willen afleggen. O, daar zijn er, die zelfs opgeven van hun zogenaamd geloof, maar die niets kennen van het eerst ontkleed worden. En daar moet het toch eerst komen; eerst ontkleed en ontledigd worden. Alleen armen worden met goed verzadigd. Die nood van het ongenoegzame, ja verachtelijke van onze kledij, hoe vroom soms er uitziende, kennen zij niet. Daarom geen behoefte aan de kleedzaal des Konings, en daarom vrijpostig aangezeten; daarom.... straks uitgeworpen in de buitenste duisternis
Laat het zover niet komen; vraag de Heere om de ware ontdekking en.... ontkleding en ontlediging, opdat er plaats kome voor het kleed, dat Christus verworven heeft. En de Heere Zelf u leide naar de kleedkamer op Golgotha. Dan is ook voor u de boodschap: „Alle dingen zijn gereed; kom tot de bruiloft". Zij ons antwoord dan: Op Uw nodiging, Heere, zal ik komen; och, zorg Gij Zelf voor Uw eer, en geef, dat als ge daar dan tot mij zult zeggen: vriend, hoe zijt gij hier binnen gekomen? ik dan, Uw Naam, Uw roem ter eer, moge antwoorden: omdat Gij, Heere, weet, dat ik zonder en buiten U geen leven heb; en omdat Uw Woord mij te sterk is geworden.
En gebruik dit heilig sacrament dan, uw harten hemelwaarts verheffende, in de diepe doorleving, dat de Heere God u hier uitreikt een onderpand van Zijn eeuwige liefde en trouw. Amen.

Heb jij zelf al de raad aan Laodicéa al opgevolgd? Oh nee, dat kunnen we niet uit onszelf toch?
Wat zitten er veel tegenstrijdigheden tussen jouw posts, Geeske. Je hebt een eigen God en godsdienst gecreëerd en dat loopt spaak uiteindelijk omdat je er op een gegeven moment niet meer uitkomt. Beter maak je je daar druk om en val je vandaag nog neer aan de voeten van de Heere Jezus en neem je de klederen aan die klaar hangen voor ieder die Hem aanroept.

[Geeske_1991]

Ik raad nog aan dit stuk van Prof Wisse te lezen over de roeping tot de bruiloft Mattheus 22:4, de persoon zonder bluiloftskleed en hoe hij binnenkwam.

Geen bruiloftskleed, geen bevindelijke kennis van ontdekking, verlossing en dankbaarheid. De raad aan Laodicéa niet opgevolgd: dat ge van Mij koopt witte klederen om uw naaktheid te bedekken. Hij is het beeld van hen, die de heilige dis durven benaderen zonder ooit geestelijke honger te hebben gekend; zonder ooit de vodden van hun eigengerechtigheid en zelfgenoegzaamheid voor de mallen en de vledermuizen te hebben leren werpen; zonder ooit enige betrekking op een Drieënig Verbondsgod tot een praktijk van godsvrucht te hebben ervaren. Kortom: Avondmaal vieren zonder van God gerechtigd te zijn. Hij had geen passende kledij. Dat is: zonder het boetekleed van Psalm 51. Zonder de mantel van Christus' gerechtigheid. Zonder de klederen des heils.
Maar, zegt ge mogelijk: hoe kon die man ook een passend kleed aan hebben, zo'n arme landloper! Maar weet dan, dat naast de eetzaal ook een klederzaal was; eer men de eetzaal binnen ging, gingen destijds de gasten zich daar verkleden. Daar werd hun namelijk gratis een gelegenheidskleed voor die feesture verschaft. Hij had dus een passend feestkleed kunnen hebben, maar hij had die kleedkamer veracht.
Deswege werd zijn plaats niet langer in de feestzaal gevonden, maar in de buitenste duisternis, waar God en Christus en Gods volk niet aanwezig zijn.
O, dat de Heere deze dingen u diep ernstig doe inzien, opdat ge zonder dit kleed niet aantreedt. Bedenk het: de heilige dingen zijn voor de heiligen.
Deze man had zijn eigen goedgekeurd gewaad niet willen afleggen. O, daar zijn er, die zelfs opgeven van hun zogenaamd geloof, maar die niets kennen van het eerst ontkleed worden. En daar moet het toch eerst komen; eerst ontkleed en ontledigd worden. Alleen armen worden met goed verzadigd. Die nood van het ongenoegzame, ja verachtelijke van onze kledij, hoe vroom soms er uitziende, kennen zij niet. Daarom geen behoefte aan de kleedzaal des Konings, en daarom vrijpostig aangezeten; daarom.... straks uitgeworpen in de buitenste duisternis
Laat het zover niet komen; vraag de Heere om de ware ontdekking en.... ontkleding en ontlediging, opdat er plaats kome voor het kleed, dat Christus verworven heeft. En de Heere Zelf u leide naar de kleedkamer op Golgotha. Dan is ook voor u de boodschap: „Alle dingen zijn gereed; kom tot de bruiloft". Zij ons antwoord dan: Op Uw nodiging, Heere, zal ik komen; och, zorg Gij Zelf voor Uw eer, en geef, dat als ge daar dan tot mij zult zeggen: vriend, hoe zijt gij hier binnen gekomen? ik dan, Uw Naam, Uw roem ter eer, moge antwoorden: omdat Gij, Heere, weet, dat ik zonder en buiten U geen leven heb; en omdat Uw Woord mij te sterk is geworden.
En gebruik dit heilig sacrament dan, uw harten hemelwaarts verheffende, in de diepe doorleving, dat de Heere God u hier uitreikt een onderpand van Zijn eeuwige liefde en trouw. Amen.

Heb jij zelf al de raad aan Laodicéa al opgevolgd? Oh nee, dat kunnen we niet uit onszelf toch?
Wat zitten er veel tegenstrijdigheden tussen jouw posts, Geeske. Je hebt een eigen God en godsdienst gecreëerd en dat loopt spaak uiteindelijk omdat je er op een gegeven moment niet meer uitkomt. Beter maak je je daar druk om en val je vandaag nog neer aan de voeten van de Heere Jezus en neem je de klederen aan die klaar hangen voor ieder die Hem aanroept.

Nee, nemen is hetzelfde als stelen.

Daarnaast is dit stuk van proff wisse en niet van mij.

[J.C. Philpot]

Het geciteerde stukje van prof. Wisse is goed stukje. Het is broodnodig om zelfonderzoek te doen.

Voor een ander gevaar (afwachten), heeft prof. Wisse ook weleens wat geschreven:

Sommigen menen (zij zitten er als op te wachten) dat er een schokkende, zeer geweldige, een haast niet-voor-te-stellen gebeurtenis zal plaats vinden; en dat men anders zeker niet van bekering mag spreken. Och vrienden, het kon wel eens gebeuren, dat er zulk een storm, vuur, of onweder niet kwam, en de Heere toch werkte; in het suizen van een zachte stilte was Hij. Ga eens bedaard na, of ook de werkzaamheden der bekering, gelijk we die hier in de brede hebben omschreven, in u bevonden werden; en put daar dan bemoediging uit. Evenwel een mens moet zijn laatste grond niet maken van ervaringen en bevindingen.

Het is hier al eveneens, als met het geloof. Wanneer weet men, dat men geloof bezit, en dat dit ‘geloof’ geloof is? Als men gelooft dat wil zeggen als het geloof werkzaam is, in de daden des geloofs; dan sluit dit meteen de beantwoording van zulke vragen in. Ja, dan zullen daarin al dergelijke vragen worden versmolten. Dan is er geen plaats meer voor, dan is in die daad de ervaring, het kenmerk, de bewustheid, kortom alles; wie gelooft, heeft en bezit. En zo is het hier nu ook. Zou ik wel bekeerd zijn? Is mijn berouw wel echt, wel genoeg? Is mijn liefde zuiver enzovoort? Daarop is toch feitelijk en eigenlijk maar één afdoend antwoord.

Begeef u inderdaad tot God, met zondeschuldbelijdenis, roepend en smekend, niet of u mag weten dat, of wel, of u bekeerd bent, ook zelfs niet alleen, of God u bekeren wil; dit is wel goed op zichzelf; maar nu bedoel ik iets anders; zie, als u wilt te weten komen, of de bekering in u is, dan moet het niet in de eerste plaats zijn een begeerte om dit te weten te komen; o nee, al wist u het nooit met zekerheid; maar dan moet het voor alles zijn, een begeerte, levendig en krachtig, om de daad der bekering zelf te oefenen; ja meer nog, het blijft dan niet bij een zuchten en verlangen, och mocht Gij mij bekeren; maar doe het dan: werp u dan met al uw zieleschuld en nood voor Gods troon en zinkende op Jezus; keer dan uw aangezicht, al ware het bemodderd (Job) van wenen, en van smaad en schande door uw toestand, keer dan dat aangezicht naar Hem toe; grijp dan eens de toegereikte scepter aan, verwerp dan eens al uw gerechtigheden, roep het vonnis over uw lusten en bewegingen des vleses eens uit, reik de scheidbrief uit aan al uw zielboeleerders; zeg dan eens in de daad: Heere, Gij alleen zijt mijn leven; en geef de Heere alzo eens de hand, 2 Kron. 30:8, en kom tot Zijn heiligdom.

Ja, maar dat moet God in ons doen, zegt u. Ja zeker; en daarom moet u het doen. Vraag God, of Hij u dat geheim en wonder eens leren wil. En zolang u dit zegt, ja zegt en anders niets; zolang zult u zich niet bekeren, en als u nu eens tot deze daad komt, op het woord dat God spreekt, dan zegt u dat niet meer op die manier, maar dan zegt u: ‘En dit heeft God gedaan.’

Prof. G. Wisse

[Geeske_1991]

Het geciteerde stukje van prof. Wisse is goed stukje. Het is broodnodig om zelfonderzoek te doen.

Voor een ander gevaar (afwachten), heeft prof. Wisse ook weleens wat geschreven:

Sommigen menen (zij zitten er als op te wachten) dat er een schokkende, zeer geweldige, een haast niet-voor-te-stellen gebeurtenis zal plaats vinden; en dat men anders zeker niet van bekering mag spreken. Och vrienden, het kon wel eens gebeuren, dat er zulk een storm, vuur, of onweder niet kwam, en de Heere toch werkte; in het suizen van een zachte stilte was Hij. Ga eens bedaard na, of ook de werkzaamheden der bekering, gelijk we die hier in de brede hebben omschreven, in u bevonden werden; en put daar dan bemoediging uit. Evenwel een mens moet zijn laatste grond niet maken van ervaringen en bevindingen.

Het is hier al eveneens, als met het geloof. Wanneer weet men, dat men geloof bezit, en dat dit ‘geloof’ geloof is? Als men gelooft dat wil zeggen als het geloof werkzaam is, in de daden des geloofs; dan sluit dit meteen de beantwoording van zulke vragen in. Ja, dan zullen daarin al dergelijke vragen worden versmolten. Dan is er geen plaats meer voor, dan is in die daad de ervaring, het kenmerk, de bewustheid, kortom alles; wie gelooft, heeft en bezit. En zo is het hier nu ook. Zou ik wel bekeerd zijn? Is mijn berouw wel echt, wel genoeg? Is mijn liefde zuiver enzovoort? Daarop is toch feitelijk en eigenlijk maar één afdoend antwoord.

Begeef u inderdaad tot God, met zondeschuldbelijdenis, roepend en smekend, niet of u mag weten dat, of wel, of u bekeerd bent, ook zelfs niet alleen, of God u bekeren wil; dit is wel goed op zichzelf; maar nu bedoel ik iets anders; zie, als u wilt te weten komen, of de bekering in u is, dan moet het niet in de eerste plaats zijn een begeerte om dit te weten te komen; o nee, al wist u het nooit met zekerheid; maar dan moet het voor alles zijn, een begeerte, levendig en krachtig, om de daad der bekering zelf te oefenen; ja meer nog, het blijft dan niet bij een zuchten en verlangen, och mocht Gij mij bekeren; maar doe het dan: werp u dan met al uw zieleschuld en nood voor Gods troon en zinkende op Jezus; keer dan uw aangezicht, al ware het bemodderd (Job) van wenen, en van smaad en schande door uw toestand, keer dan dat aangezicht naar Hem toe; grijp dan eens de toegereikte scepter aan, verwerp dan eens al uw gerechtigheden, roep het vonnis over uw lusten en bewegingen des vleses eens uit, reik de scheidbrief uit aan al uw zielboeleerders; zeg dan eens in de daad: Heere, Gij alleen zijt mijn leven; en geef de Heere alzo eens de hand, 2 Kron. 30:8, en kom tot Zijn heiligdom.

Ja, maar dat moet God in ons doen, zegt u. Ja zeker; en daarom moet u het doen. Vraag God, of Hij u dat geheim en wonder eens leren wil. En zolang u dit zegt, ja zegt en anders niets; zolang zult u zich niet bekeren, en als u nu eens tot deze daad komt, op het woord dat God spreekt, dan zegt u dat niet meer op die manier, maar dan zegt u: ‘En dit heeft God gedaan.’

Prof. G. Wisse

Zondeschuld belijdenis, zieleschuld allemaal worden die passen bij een door God overtuigd zondaar.