Hendrikus schreef:Bidner schreef:Pothoven is omgezet om het te kunnen zingen op de wijze van Psalm 99
Als onder ’t heil’ recht
de ziel niet meer vecht,
maar billijkt ’t zondeloon,
wát ook overkoom',
rechtvaardigend God,
wat eeuwig zij ‘t lot;
als in haar laatst’ vreugde
‘t eren van Gods deugden!
Zo dan de deugd ‘t wint,
Van het recht (gezwind)
al eist zij: Doodt ‘t kind!
(Dus zo die het wint!)
O, stond’ van 't gericht,
o, doods tijdsgewricht
Toch wordt verloren gaan
door God niet toegestaan.
Hier wordt Hij gekust
eer z'op weg vergaat.
Wordt zij welbewust
Verzekerd haars staat.
Hier drinkt zij Lams bloed,
't welk haar in ’t leef’ laat.
Hier wordt de toorn geblust
en is het: vreê met God
Tsja...
Strofe 1 regel 3 heeft een lettergreep teveel.
Maar afgezien daarvan: zelfs als je het niet-ritmisch zingt, wringen de accenten. En ritmisch gaat het helemaal mis.
Het blijft een potje kromtaal, spijt me geweldig.
Het gaat om de tekst! Om de zaken!
Toch?
Ik ik denk dat ik nu meteen een wat droevig bericht moet plaatsen.
Door lichaamszwakte en benauwdheid zal ik de eerst tijd zeker
niet veel meer op het forum kunnen zijn.
Het ga u allen goed, en nog één ding:
Blijgf bij hetgeen gehoord is. Daar zijn onze vaderen niet beschaamd
mee uitgekomen.
Sterfbedden waren toen vaak preektstoelen, mensen die bewust genade
mochten kennnen. Door Recht verlost!
Wat een armoede in deze tijd! Waar hoor je het nog. God haalt zijn
beste huisraad in, en wat overblijft is min.
Maar daarmee is Gods werk eeuwig en onuitsprekelijk groot.
Het mocht worden gekend door u en mij!
