"foute gemeente" waar God werkt

[Marnix]

De vraag blijft natuurlijk wel: Waarom dragen veel kerken in de gereformeerde gezindte nauwelijks vrucht, zeker als het gaat om aanwas van buitenaf, terwijl het andere kerken wél lukt. Ja, kerken die in de leer nog minder zuiver zijn ook...

Deze vraag lijkt me eenvoudig te beantwoorden. Hoe minder zuiver in de leer, hoe minder ruimte voor de dwaasheid van de prediking. En des te meer ruimte om aandacht te schenken aan "hoe voelen de mensen zich bij ons thuis?" in plaats van: "zo zegt de Heere!". Dat laatste geeft uiteraard minder aanwas van buitenaf.

Dit is onbijbels logisch geredeneer. Het is beter om de Bijbel te volgen. Dat het evangelie niet naar de mens is en dat de prediking dwaasheid is, betekent het niet dat er daarom maar een paar kleine kerken zijn waar veel mensen het ternauwernood kunnen uithouden onder die leer. Iedereen die voor God wordt ingewonnen, merkt dat het evangelie niet naar zijn vlees is - maar dat God vóór de mens is. En als God voor ons is, wie zal tegen ons zijn?
De logica dat veel groeperingen die de Bijbel niet als maatstaf hebben sterk groeien en dat daarom het bij de ware gemeente andersom is, is ook onbijbels. Er werden drieduizend mensen bekeerd op de Pinksterdag. God deed dagelijks toe tot de gemeenten. In niet veel jaren tijd duizenden. We leven in een andere tijd maar met dezelfde God en hetzelfde evangelie. Het is levensgevaarlijk om ons door dit soort "logica" te laten inpakken.
Wat we zouden moeten doen is ons niet laten verblinden door het aantal. Dat kan klein zijn èn er kan een godvruchtige gemeente zijn. Het kan enorm groot zijn èn er kan een godvruchtige gemeente zijn. Net zoals kleine of grote gemeenten ook niet godvruchtig kunnen zijn.

Inderdaad. Dit soort redeneren maakt me altijd een beetje misselijk. Vooral niet de hand in eigen boezem steken. Dat andere kerken groeien en eigen kerk niet wordt even goedgepraat, sterker nog, het wordt Bijbels onderbouwd. Natuurlijk groeien andere kerken want daar is mens wereldgelijkvormig, modern enzo... en dat spreekt mensen aan. Natuurlijk komen die mensen niet echt tot geloof, het gaat er puur om dat ze zich er prettig voelen en daar spelen die valse kerken op in. En dus is er groei. Maar als we de waarheid echt liefhebben zal dat enkel vijandschap tot uitwerking hebben. De wereld zal ons uitlachen, niet begrijpen. Men zal zich helemaal niet bij zo'n kerk willen voegen omdat het evangelie een dwaasheid is voor de wereld.

Blablabla. En met een gerust hart kunnen we weer achterover leunen. Hoeven we ons over evangelisatie / groei ook niet meer druk te maken, over hoe we in de wereld staan, hoe we zorgen dat de boodschap van het evangelie ook voor buitenstaanders duidelijk is.

[Afgewezen]

Kortom ik heb het idee dat God in die gemeente zijn zegen geeft. Zo vaak zie ik het niet gebeuren in de reformatorische kerken dat grote groepen mensen vanuit de wereld binnenkomen en dat op zo'n grote schaal naar buiten getreden wordt. (Het gebeurt wel en daar ben ik ook dankbaar voor). In hoeverre moet je dit meenemen bij het verder denken over je eigen visie op bijvoorbeeld de doop of kerk zijn?

Ik denk dat je bepaalde zaken inderdaad kunt relativeren. Wij hebben zo onze theologieën en voor we het weten zijn die theologieën voor ons hetzelfde als 'de' waarheid.
Maar wanneer je met elkaar in gesprek gaat, zoals op dit forum bijvoorbeeld, merk je dat je veel dingen ook gelooft zonder dat je zelf doordacht hebt of je hebt ze wel doordacht, maar hebt toch te weinig oog gehad voor andere mogelijkheden, enz. enz.
Waar vruchten van de Geest zijn, wordt het 'echte' werk openbaar. En daar gaat het maar om, net als in die topic over Simon, hebben wij het geloof, het ware geloof, dat ons in Christus en met elkaar gemeente doet zijn?

[albion]

De vraag blijft natuurlijk wel: Waarom dragen veel kerken in de gereformeerde gezindte nauwelijks vrucht, zeker als het gaat om aanwas van buitenaf, terwijl het andere kerken wél lukt. Ja, kerken die in de leer nog minder zuiver zijn ook...

Misschien omdat we juist erg theoretisch zijn ingesteld in plaats van praktisch, en leer dan wel oke mag zijn, maar leven dat niet is... we daarin misschien ook wel te individualistisch zijn... en egoistisch? Waar van Assisi zei: "Preach the gospel, if neccessary use words" zijn wij vaak wat meer van "preach the gospel with words".

Ik heb ooit eens gehoord dat Voetius ergens geschreven heeft dat we de Engelse oudvaders moesten lezen omdat die veel bevindelijker waren dan de Nederlandse.
Er moest (in de tijd van Voetius) veel gestreden worden tegen allerlei dwaal leerstellingen (Arminianen, Roomsen, etc.) Dus de leer moest verdedigd worden en daarom hebben ze zich daarin meer verdiept.
Bovendien is besloten bij de Dordtse synode 1618-1619 dat wij de wet, de geloofsbelijdenis en de catechismus iedere zondag ten gehore moest worden gebracht.

[memento]

Hoe je het ook wendt of keert, er valt een grote les te leren uit de maatschappelijke activiteiten die veel evangelische gemeenten ontplooien. Voldoet evangelisatie door af en toe een folder door de bus te gooien aan de Bijbelse opdracht? Of zouden we de straten op moeten, de heggen en steggen in. Praktisch diakonaat verlenen (ik denk aan eenzamen (ook niet-christelijke) in de wijk opzoeken, helpen bij de voedselbank, dingen organiseren voor probleemjongeren in de wijk, etc), net als de vroege kerk deed, en vele kerken wereldwijd nog steeds. Of menen we met een naar-binnen-gerichte mentaliteit (als we actief zijn voor de kerk, dan zijn het allemaal activiteiten die gericht zijn op kerkgangers) wel goed genoeg bezig zijn?

Woord & Daad horen bij elkaar. Kunnen we werkelijk het Woord uitdragen, als de daad er niet mee gepaard gaat?

PS> Ik denk dat als we als kerk weer maatschappelijk actief worden richting de zwakken in de samenleving, dat het zuil-probleem vanzelf verdwijnt, simpelweg omdat de geslotenheid doorbroken wordt (namelijk vanuit de zuil actief naar buiten), zonder dat de zuil opgeheven wordt (ja, die zal juist sterker nodig worden dan).
PS 2> Ik ben niet politiek links ofzo, maar hoe meer ik de Schrift en de kerkgeschiedenis lees, des te sterker raak ik overtuigd dat de gemeente een sociale taak heeft in deze wereld.

[Luther]

Hoe je het ook wendt of keert, er valt een grote les te leren uit de maatschappelijke activiteiten die veel evangelische gemeenten ontplooien. Voldoet evangelisatie door af en toe een folder door de bus te gooien aan de Bijbelse opdracht? Of zouden we de straten op moeten, de heggen en steggen in. Praktisch diakonaat verlenen (ik denk aan eenzamen (ook niet-christelijke) in de wijk opzoeken, helpen bij de voedselbank, dingen organiseren voor probleemjongeren in de wijk, etc), net als de vroege kerk deed, en vele kerken wereldwijd nog steeds. Of menen we met een naar-binnen-gerichte mentaliteit (als we actief zijn voor de kerk, dan zijn het allemaal activiteiten die gericht zijn op kerkgangers) wel goed genoeg bezig zijn?

Woord & Daad horen bij elkaar. Kunnen we werkelijk het Woord uitdragen, als de daad er niet mee gepaard gaat?

PS> Ik denk dat als we als kerk weer maatschappelijk actief worden richting de zwakken in de samenleving, dat het zuil-probleem vanzelf verdwijnt, simpelweg omdat de geslotenheid doorbroken wordt (namelijk vanuit de zuil actief naar buiten), zonder dat de zuil opgeheven wordt (ja, die zal juist sterker nodig worden dan).
PS 2> Ik ben niet politiek links ofzo, maar hoe meer ik de Schrift en de kerkgeschiedenis lees, des te sterker raak ik overtuigd dat de gemeente een sociale taak heeft in deze wereld.

Memento, deze post raakt me! Ik denk dat je de spijker op de kop slaat. Evangelisatie is veel meer dan dat. Maar tegelijkertijd blijft ook waar: Als de christelijke gemeente voor het grootste deel uit levende christenen zou bestaan, zou het met de werfkracht van de kerk dan niet een stuk beter gesteld zijn?

[albion]

Hoe je het ook wendt of keert, er valt een grote les te leren uit de maatschappelijke activiteiten die veel evangelische gemeenten ontplooien. Voldoet evangelisatie door af en toe een folder door de bus te gooien aan de Bijbelse opdracht? Of zouden we de straten op moeten, de heggen en steggen in. Praktisch diakonaat verlenen (ik denk aan eenzamen (ook niet-christelijke) in de wijk opzoeken, helpen bij de voedselbank, dingen organiseren voor probleemjongeren in de wijk, etc), net als de vroege kerk deed, en vele kerken wereldwijd nog steeds. Of menen we met een naar-binnen-gerichte mentaliteit (als we actief zijn voor de kerk, dan zijn het allemaal activiteiten die gericht zijn op kerkgangers) wel goed genoeg bezig zijn?

Woord & Daad horen bij elkaar. Kunnen we werkelijk het Woord uitdragen, als de daad er niet mee gepaard gaat?

PS> Ik denk dat als we als kerk weer maatschappelijk actief worden richting de zwakken in de samenleving, dat het zuil-probleem vanzelf verdwijnt, simpelweg omdat de geslotenheid doorbroken wordt (namelijk vanuit de zuil actief naar buiten), zonder dat de zuil opgeheven wordt (ja, die zal juist sterker nodig worden dan).
PS 2> Ik ben niet politiek links ofzo, maar hoe meer ik de Schrift en de kerkgeschiedenis lees, des te sterker raak ik overtuigd dat de gemeente een sociale taak heeft in deze wereld.

Memento, deze post raakt me! Ik denk dat je de spijker op de kop slaat. Evangelisatie is veel meer dan dat. Maar tegelijkertijd blijft ook waar: Als de christelijke gemeente voor het grootste deel uit levende christenen zou bestaan, zou het met de werfkracht van de kerk dan niet een stuk beter gesteld zijn?

Ik dacht dat het Leger des Heils niets anders doet dan zich bezig houden met de sociale taak in deze wereld (waar we veel van kunnen leren)?

[Tiberius]

On-topic verder hier.