Memento, ongeboren kinderen oefenen geen geloof. Je psychologische argument raakt kant nog wal: ten eerste gaat het over kinderen die buiten de baarmoeder nooit geleefd hebben en ten tweede heeft "het rustig worden als een kind door ouders wordt gepakt" niets te maken met geloof en is het zeer de vraag of dit iets met een bepaald soort vertrouwen te maken heeft. Eerder zou dat te maken hebben met behoeftenbevrediging.memento schreef:Het is juist baarlijk onzin om te stellen dat kinderen niet kunnen nadenken. Graag zou ik weten waarop je dat baseert.
Mijn stelling, die ik door de psychologie bevestig zie, is dat kinderen in staat zijn te vertrouwen en te wantrouwen. En om te kunnen vertrouwen, is een zekere kennis en een zeker toestemmen nodig (zoals eerder al uitgelegd). Wat wil je nog meer, om iets actus van geloof te kunnen noemen?
Om een Bijbels voorbeeld te noemen van actus van een ongeboren kind: Johannes sprong op in de buik van zijn moeder, toen Maria bij Elizabeth kwam.
Kortom, ik zou graag beide argumenten (Bijbels + psychologie) weerlegd zien worden, door degenen die het er niet mee eens zijn.
Bij Johannes was het opspringen de oefening, ja, inderdaad. Bij hem mocht er een actus zijn. Maar bij anderen is er geen actus. Alleen de habitus.