Dat lijkt me geen correcte analyse. Het gaat niet om macht. Het is een gewone bestuurlijke kwestie. Het presbyteriale-synodale model is namelijk niet ergens precies beschreven. Er is geen exacte grens aan te geven waar het presbyteriale eindigt en het synodale begint. Door de jaren heen verschuift dat ook de ene of de ander kant op. En precies diezelfde vage grens zie je ook in de interpretatie van artikel 31.rhadders schreef: ↑Gisteren, 20:10Het speelt op zodra men 'macht' wil gebruiken. Waarmee ik overigens helemaal niets zeg of beweer over de intenties die men daarbij heeft of de juistheid van de overtuigingen. Maar feit is dat als men geen gebruik zou (willen) maken van macht, de situatie anders was. Probeer eens te regeren, probeer eens invloed uit te oefenen zónder macht. Want dat is het indrukwekkende voorbeeld dat Christus ons gegeven heeft (Fil.2).ZWP schreef: ↑Gisteren, 14:33Sowieso is deze hele discussie interessant (en triest tegelijk) aangezien beide kanten eigenlijk een gereformeerde 'waarde' verdedigen.
De ene zijde focust met name kerkelijke trouw en binding aan gezamenlijk genomen besluiten.
De andere focust op de plaatselijke verantwoordelijkheid en begrenzing van kerkelijke macht.
En is dat geen vraag die vroeg of laat in presbyteriaans-synodale kerken opspeelt? Waar ligt het zwaartepunt?
Nog even los van hermeneutiek etc, maar puur kerkrechtelijk.
Een generale synode zou wat mij betreft wat terughoudender mogen zijn. Wat er de afgelopen synode aan het einde gebeurde, alles bij de kerken terugleggen, had misschien wat vaker gedaan kunnen worden op een minder ingrijpende manier, namelijk op het niveau van specifieke besluiten. Dat je als synode zegt; dit laten wij over aan de lokale kerken. Als iets het fundament van de kerk niet raakt dan is dat misschien verstandiger. Ik denk dan aan thema's uit het verleden zoals het gebruik van Bijbelvertalingen, psalmberijmingen, gezangen, etc.