Horizontale preken

[Arja]

Ikzelf zou het zelf niet zo formuleren als “tweeërlei kinderen des verbonds”, maar dat begrijp je van mij. Ik denk eerder aan tweeërlei hoorders: mensen die door het geloof uit Christus leven en mensen die nog niet tot Hem gekomen zijn. Dat onderscheid moet in de prediking wel blijven staan.

Waarom moet dat onderscheid iedere preek gemaakt worden?

In veel afgescheiden kerken heerst een nogal apathische, wellicht zelfs onverschillige houding. En daar wordt kennelijk wel separerend gepreekt. Dus tel uit je winst.

Ik heb het niet over separerende prediking in de afgescheiden betekenis van het woord. Er zijn meer soorten prediking
Ik bedoel gewoon dat in gezonde prediking helder blijft wat het betekent om een kind van God te zijn en ook de andere kant (Christus nog niet kennen, de wereld lief te hebben etc).

Dat onderscheid hoeft niet kunstmatig op iedere tekst te worden gelegd, maar het moet wel zichtbaar blijven. Anders worden alle hoorders op dezelfde manier aangesproken, alsof iedereen al uit Christus leeft. Dan wordt de prediking dus vooral horizontaal: over hoe wij moeten leven en met elkaar omgaan, zonder dat duidelijk is vanuit welke verhouding tot God dat leven voortkomt.

Tegelijk moet de prediking ook niet alleen bestaan uit oproepen tot bekering en geloof. Gods kinderen moeten vanuit de Schrift worden onderwezen, gevoed, vermaand en bemoedigd in hun weg met God. DZe hoeven niet opnieuw tot geloof te komen. Ze moeten gevoed (etc) worden.

Ik bedoel dus geen indeling in allerlei geestelijke standen, maar het heldere Bijbelse onderscheid tussen mensen die door het geloof uit Christus leven en mensen die nog niet tot Hem gekomen zijn.

[DDD]

Dat is ook precies zoals het in de afgescheiden zin van het woord is.

[Arja]

Dat is ook precies zoals het in de afgescheiden zin van het woord is.

Ik weet het niet. Ik denk dat we dan dezelfde woorden voor twee verschillende dingen gebruiken? Met “afgescheiden separerende prediking” bedoel ik de vorm waarin hoorders steeds worden ingedeeld naar geestelijke standen en kenmerken. Waarin de aandacht steeds weer hier uit komt: waar sta ik precies en wat heb ik al ervaren?

Ik bedoel het gwoon iets eenvoudigers en directers, zoals in de apostolische brieven: wie in de Christus is, wordt aangesproken vanuit die werkelijkheid en onderwezen in het leven met God. Wie nog niet tot Hem gekomen is, kan niet zonder meer worden aangesproken alsof dat al zo is. Dat er in afgescheiden prediking óók onderscheid wordt gemaakt, ontken ik niet hoor. Mijn punt is alleen dat het Bijbelse onderscheid tussen geloof en ongeloof niet hetzelfde is als de specifieke manier waarop dat onderscheid daar vaak wordt uitgewerkt.

[DDD]

Ik ben dat niet met je eens. De CGK zijn ook een afgescheiden kerk, daar hoor je zoiets nauwelijks. Idem bij de NGK.

In de GG komt het vooral in de rechterflank wat voor. Maar daarom is zo'n eindeloze onderscheiding niet perse afgescheiden.

[Johann Gottfried Walther]

Horizontale preken bedoel ik mee dat er meer aandacht is voor het dagelijks leven en de moeiten dan het geestelijke leven, Gods vergeving en toekomst.

[Arja]

Ik ben dat niet met je eens. De CGK zijn ook een afgescheiden kerk, daar hoor je zoiets nauwelijks. Idem bij de NGK.

In de GG komt het vooral in de rechterflank wat voor. Maar daarom is zo'n eindeloze onderscheiding niet perse afgescheiden.

Je hebt gelijk: “afgescheiden” gebruikte ik gewoon verkeerd. Had ik niet moeten doen.

[DDD]

Horizontale preken bedoel ik mee dat er meer aandacht is voor het dagelijks leven en de moeiten dan het geestelijke leven, Gods vergeving en toekomst.

Zijn er ook horizontale bijbelboeken, trouwens?

[Arja]

Horizontale preken bedoel ik mee dat er meer aandacht is voor het dagelijks leven en de moeiten dan het geestelijke leven, Gods vergeving en toekomst.

Maar dat horizontale mag er wel zijn natuurlijk.
Maar het moet voortkomen uit het verticale?
Daar kom je dan bij uit?

Ik bedoel.... in de brieven is ook veel aandacht voor het dagelijks leven van Gods kind toch?

[Johann Gottfried Walther]

Horizontale preken bedoel ik mee dat er meer aandacht is voor het dagelijks leven en de moeiten dan het geestelijke leven, Gods vergeving en toekomst.

Maar dat horizontale mag er wel zijn natuurlijk.
Maar het moet voortkomen uit het verticale?
Daar kom je dan bij uit?

Ik bedoel.... in de brieven is ook veel aandacht voor het dagelijks leven van Gods kind toch?

Zeker Gods genade voor de gelovige werkt door op
alle terreinen.

Maar steeds vaker wordt erin algemene termen gesproken, God als Vader van iedereen, een heel meester voor zielen ect terwijl hoe vaak zegt de Heere Jezus, uw geloof heeft u behouden.
En bij die verlamde met vrienden die door het dak naar beneden wordt gelaten, gaan sommige predikanten gewoon weg voorbij ‘de vergeving der zonde’ terwijl uit zonde zijn u vergeven, weet dat de Zoon des mensen macht heeft om zonden te vergeven, zij dachten wie kan zonden vergeven dan God alleen?
Terugkomt, in het gedeelte.

De andere keer hele uitwijdingen over waar een mens allemaal last van kan hebben, welke ziekten en kwalen…

[HersteldHervormd]

Ik denk dat het spanningsveld zich bevind rondom de soevereiniteit van de Heere God, aangaande het heil van de gelovigen. In feite zal iedere reformatorische christen dit uiteraard moeten onderschrijven, maar toch is de exacte interpretatie bepalend. Even de discussie, voor wie is het evangelie, buiten beschouwing gelaten. De Heere God is vrij in Zijn werk, maar toch is Hij een goeddoend God en heeft Hij het behoud van een ieder op het oog. De vraag is wat dan meer geaccentueerd wordt.

Als er meer nadruk ligt op de soevereiniteit van God, dan gaat dit (regelmatig) gepaard met de positie van de mens van nature. De grote kloof tussen God en de mens van nature wordt pijnlijk zichtbaar en voelbaar. Uiteraard ligt er in het overaccentueren van de soevereiniteit van God ook een gevaar; bidt er maar veel om.

Als er meer nadruk ligt op dat God een ieder wil behouden, dan gaat dit (regelmatig) ten koste van de positie van de mens van nature. Als God namelijk een ieder wil behouden en vergeven, dan wil Hij dat ook automatisch voor mij. En dat 'voor mij' is dan al een persoonlijke zaak. In sommige reformatorische gemeenten is er zelfs al een verbondsautomatisme op te merken. Dan is het niet: 'Hij wil dat ook voor mij', maar 'Hij doet dat voor een ieder'.

Hoe zien jullie dit? Hoe moet je als predikant de balans zien te houden in de prediking? Nog belangrijker, hoe moet je als christen de balans zien te houden?

[Ambtenaar]

Ik bedoel dus geen indeling in allerlei geestelijke standen, maar het heldere Bijbelse onderscheid tussen mensen die door het geloof uit Christus leven en mensen die nog niet tot Hem gekomen zijn.

En waarom zou dat in iedere preek centraal moeten staan?