Middellijke en onmiddellijke geloofszekerheid

[-DIA-]

Heel iets anders:
Hoe reageren jullie als mensen zeggen: Ik heb er nooit aan getwijfeld dat God mijn Vader is, dst Hij me liefheeft en dat Jezus voor mij gestorven is. Die uit volle overtuiging Nederland Zingt liederen zingen.

En dan heel praktisch dus: hoe zou jij op zo iemand in een gesprek reageren als je dat hoort?

Volgens mij moeten je dieper kijken dan cultuurreflexen. Niet meteen denken: “te licht.” Als iemand zegt: “Ik weet dat God mijn Vader is en dat de Heere Jezus voor mij gestorven is,” dan kun je antwoorden met iets als: “Wat een wonder. Hoe is dat gegaan in jouw leven, met jouw achtergrond? Of was het er van af dat je klein was?”

Dus eerst luisteren vóór we gaan wegen.
De Bijbel kent geen geloof zonder bekering en heiliging. Maar soms reageren mensen binnen de Gereformeerde Gezindte alsof de grootste tekenen van géén waar geloof niet zozeer Bijbelse dingen zijn, maar het ontbreken van wat binnen de reformatorische wereld als geestelijk “normaal” voelt. Dan kan ongemerkt de reformatorische subcultuur de meetlat worden in plaats van het Woord van God. Volgens mij kom je met eerlijke vragen dichter bij het hart van het evangelie dan met snelle etiketjes.

Mooie vragen Arja, behulpzaam. Maar vaak is het antwoord: dat is altijd al zo geweest. Maar ik hoorde ook diversen zeggen dat ze die refo's niet snappen die dat cadeau niet gewoon aannemen en zo zwaar doen over de zonde en regels.

Ik snap ook Posthoorn wel die benadrukt dat als je Christus kent toch ook kan aangeven hoe Hij alles is geworden in je leven?

Juist omdat ik niet zomaar wil veroordelen ben ik verlegen in dit soort gesprekken. Tegelijkertijd denk ik ook: ik moet zo iemand niet bevestigen als hij op de brede weg loopt.

Een harde waarheid niet zeggen kan ook heel hard zijn. Nog harder zelfs dan het de bewimpelen.
Zie ook hoe bv. ds. I. Kievit of ds. J. van Sliedregt daarover schreven.

[Bertiel]

waar kan ik dat terug lezen?

[Refojongere]

Heel iets anders:
Hoe reageren jullie als mensen zeggen: Ik heb er nooit aan getwijfeld dat God mijn Vader is, dst Hij me liefheeft en dat Jezus voor mij gestorven is. Die uit volle overtuiging Nederland Zingt liederen zingen.

En dan heel praktisch dus: hoe zou jij op zo iemand in een gesprek reageren als je dat hoort?

Volgens mij moeten je dieper kijken dan cultuurreflexen. Niet meteen denken: “te licht.” Als iemand zegt: “Ik weet dat God mijn Vader is en dat de Heere Jezus voor mij gestorven is,” dan kun je antwoorden met iets als: “Wat een wonder. Hoe is dat gegaan in jouw leven, met jouw achtergrond? Of was het er van af dat je klein was?”

Dus eerst luisteren vóór we gaan wegen.
De Bijbel kent geen geloof zonder bekering en heiliging. Maar soms reageren mensen binnen de Gereformeerde Gezindte alsof de grootste tekenen van géén waar geloof niet zozeer Bijbelse dingen zijn, maar het ontbreken van wat binnen de reformatorische wereld als geestelijk “normaal” voelt. Dan kan ongemerkt de reformatorische subcultuur de meetlat worden in plaats van het Woord van God. Volgens mij kom je met eerlijke vragen dichter bij het hart van het evangelie dan met snelle etiketjes.

Mooie vragen Arja, behulpzaam. Maar vaak is het antwoord: dat is altijd al zo geweest. Maar ik hoorde ook diversen zeggen dat ze die refo's niet snappen die dat cadeau niet gewoon aannemen en zo zwaar doen over de zonde en regels.

Ik snap ook Posthoorn wel die benadrukt dat als je Christus kent toch ook kan aangeven hoe Hij alles is geworden in je leven?

Juist omdat ik niet zomaar wil veroordelen ben ik verlegen in dit soort gesprekken. Tegelijkertijd denk ik ook: ik moet zo iemand niet bevestigen als hij op de brede weg loopt.

Een harde waarheid niet zeggen kan ook heel hard zijn. Nog harder zelfs dan het de bewimpelen.
Zie ook hoe bv. ds. I. Kievit of ds. J. van Sliedregt daarover schreven.

Hoe zou jij heel concreet reageren?

[-DIA-]

Volgens mij moeten je dieper kijken dan cultuurreflexen. Niet meteen denken: “te licht.” Als iemand zegt: “Ik weet dat God mijn Vader is en dat de Heere Jezus voor mij gestorven is,” dan kun je antwoorden met iets als: “Wat een wonder. Hoe is dat gegaan in jouw leven, met jouw achtergrond? Of was het er van af dat je klein was?”

Dus eerst luisteren vóór we gaan wegen.
De Bijbel kent geen geloof zonder bekering en heiliging. Maar soms reageren mensen binnen de Gereformeerde Gezindte alsof de grootste tekenen van géén waar geloof niet zozeer Bijbelse dingen zijn, maar het ontbreken van wat binnen de reformatorische wereld als geestelijk “normaal” voelt. Dan kan ongemerkt de reformatorische subcultuur de meetlat worden in plaats van het Woord van God. Volgens mij kom je met eerlijke vragen dichter bij het hart van het evangelie dan met snelle etiketjes.

Mooie vragen Arja, behulpzaam. Maar vaak is het antwoord: dat is altijd al zo geweest. Maar ik hoorde ook diversen zeggen dat ze die refo's niet snappen die dat cadeau niet gewoon aannemen en zo zwaar doen over de zonde en regels.

Ik snap ook Posthoorn wel die benadrukt dat als je Christus kent toch ook kan aangeven hoe Hij alles is geworden in je leven?

Juist omdat ik niet zomaar wil veroordelen ben ik verlegen in dit soort gesprekken. Tegelijkertijd denk ik ook: ik moet zo iemand niet bevestigen als hij op de brede weg loopt.

Een harde waarheid niet zeggen kan ook heel hard zijn. Nog harder zelfs dan het de bewimpelen.
Zie ook hoe bv. ds. I. Kievit of ds. J. van Sliedregt daarover schreven.

Hoe zou jij heel concreet reageren?

De tekst heb ik geplaats in het topic "Long Reads" U kunt het daar nalezen. Het zou te ver voeren om zo'n groot stuk tekst hier ook nog eens te plaatsen, lijkt mij dan.
viewtopic.php?t=15523&start=135

[Refojongere]

Mooie vragen Arja, behulpzaam. Maar vaak is het antwoord: dat is altijd al zo geweest. Maar ik hoorde ook diversen zeggen dat ze die refo's niet snappen die dat cadeau niet gewoon aannemen en zo zwaar doen over de zonde en regels.

Ik snap ook Posthoorn wel die benadrukt dat als je Christus kent toch ook kan aangeven hoe Hij alles is geworden in je leven?

Juist omdat ik niet zomaar wil veroordelen ben ik verlegen in dit soort gesprekken. Tegelijkertijd denk ik ook: ik moet zo iemand niet bevestigen als hij op de brede weg loopt.

Een harde waarheid niet zeggen kan ook heel hard zijn. Nog harder zelfs dan het de bewimpelen.
Zie ook hoe bv. ds. I. Kievit of ds. J. van Sliedregt daarover schreven.

Hoe zou jij heel concreet reageren?

De tekst heb ik geplaats in het topic "Long Reads" U kunt het daar nalezen. Het zou te ver voeren om zo'n groot stuk tekst hier ook nog eens te plaatsen, lijkt mij dan.
viewtopic.php?t=15523&start=135

In een gesprek ga ik niet een preek houden van 45 minuten.

[Bertiel]

en in het stuk van ds Kievit gaat over de afval n.a.v. de Hebreën brief, niet over mensen die hun geloof anders bewoorden.

[Arja]

Heel iets anders:
Hoe reageren jullie als mensen zeggen: Ik heb er nooit aan getwijfeld dat God mijn Vader is, dst Hij me liefheeft en dat Jezus voor mij gestorven is. Die uit volle overtuiging Nederland Zingt liederen zingen.

En dan heel praktisch dus: hoe zou jij op zo iemand in een gesprek reageren als je dat hoort?

Volgens mij moeten je dieper kijken dan cultuurreflexen. Niet meteen denken: “te licht.” Als iemand zegt: “Ik weet dat God mijn Vader is en dat de Heere Jezus voor mij gestorven is,” dan kun je antwoorden met iets als: “Wat een wonder. Hoe is dat gegaan in jouw leven, met jouw achtergrond? Of was het er van af dat je klein was?”

Dus eerst luisteren vóór we gaan wegen.
De Bijbel kent geen geloof zonder bekering en heiliging. Maar soms reageren mensen binnen de Gereformeerde Gezindte alsof de grootste tekenen van géén waar geloof niet zozeer Bijbelse dingen zijn, maar het ontbreken van wat binnen de reformatorische wereld als geestelijk “normaal” voelt. Dan kan ongemerkt de reformatorische subcultuur de meetlat worden in plaats van het Woord van God. Volgens mij kom je met eerlijke vragen dichter bij het hart van het evangelie dan met snelle etiketjes.

Mooie vragen Arja, behulpzaam. Maar vaak is het antwoord: dat is altijd al zo geweest. Maar ik hoorde ook diversen zeggen dat ze die refo's niet snappen die dat cadeau niet gewoon aannemen en zo zwaar doen over de zonde en regels.

Ik snap ook Posthoorn wel die benadrukt dat als je Christus kent toch ook kan aangeven hoe Hij alles is geworden in je leven?

Juist omdat ik niet zomaar wil veroordelen ben ik verlegen in dit soort gesprekken. Tegelijkertijd denk ik ook: ik moet zo iemand niet bevestigen als hij op de brede weg loopt.

Ik kom er nog even op terug. Met dingetjes die ik afgelopen week erover las.

Haal de kramp uit “waarschuwen”. Laat de Heilige Geest het gesprek dragen; jij hoeft niet meteen iemands echtheidsgehalte vast te stellen. Bidt terwijl je naar iemand luistert en ik denk dat als het moment er is je het zult herkennen, dat je reageren kunt. Dat is iets wat we vaak vergeten om voor te bidden. Dat we het moment mogen herkennen, dat we mogen spreken. Dan is mogen geen moeten, maar iets dat meer vanzelf gaat.

En ook dit (gelezen bij One For Israel). De eerste vraag niet: moet ik deze persoon waarschuwen? Maar: ken ik hem eigenlijk wel? Luister ik echt? Geef ik om hem?
Want als die basis er niet is, wordt waarschuwen al snel een soort keuring van iemands geloof, zonder dat je iets weet wat zijn dagelijks leven.