Generale Synode Christelijke Gereformeerde Kerken 2024

[Bewaar het Pand]

Het zou me niet verbazen als die GKv's bij Rijnsburg aansluiten. Vooral omdat ze met 3 gemeenten niet meegingen in de fusie. De gemeente in Vroomshoop is toen in een half jaar aangesloten bij de CGK en is nu deelnemer bij de AV. Capelle-Noord en Urk zullen zich ongetwijfeld nog wel verbonden voelen met Vroomshoop

Dat voelen ze zeker. De predikanten ruilen regelmatig met elkaar.

Dat was mij niet bekend, maar doet mij deugd. Welke predikanten gaat het om?

De predikant van CGK Vroomshoop is ds P.L Storm, de predikant van GKv Capelle Noord ds. B.Van Egmond en GKv Urk heeft 2 predikanten: ds. H.T. Wendt en ds. F.J. Bakker.

Oké, hartelijk dank voor je antwoord!

[Tiberius]

Eerder had toch een van die predikanten een artikel geschreven waarin hij de suggestie deed dat de behoudende gemeenten binnen de CGK met de Gereformeerde Kerken zouden samenwerken?
Volgens mij hebben we dat hier in dit topic eerder besproken, maar ik weet niet meer precies waar.

[Pjotr92]

Eerder had toch een van die predikanten een artikel geschreven waarin hij de suggestie deed dat de behoudende gemeenten binnen de CGK met de Gereformeerde Kerken zouden samenwerken?
Volgens mij hebben we dat hier in dit topic eerder besproken, maar ik weet niet meer precies waar.

Dat was GK predikant ds. C. Van Dijk in Nader Bekeken. Hebben we het inderdaad hier over gehad. Heb je toen nog het stuk gemaild. Ds Van Dijk was GKv Predikant in Ommen, nog even mee gegaan met de fusie en in 2024 overstapt naar de GK. Hij was voordat hij in Ommen stond predikant in Capelle noord.

[Tiberius]

Eerder had toch een van die predikanten een artikel geschreven waarin hij de suggestie deed dat de behoudende gemeenten binnen de CGK met de Gereformeerde Kerken zouden samenwerken?
Volgens mij hebben we dat hier in dit topic eerder besproken, maar ik weet niet meer precies waar.

Dat was GK predikant ds. C. Van Dijk in Nader Bekeken. Hebben we het inderdaad hier over gehad. Heb je toen nog het stuk gemaild. Ds Van Dijk was GKv Predikant in Ommen, nog even mee gegaan met de fusie en in 2024 overstapt naar de GK. Hij was voordat hij in Ommen stond predikant in Capelle noord.

Precies ja, zo was het; dank je!

[Pjotr92]

Dus er is zeker vanuit die hoek ook wel de wil om contact te zoeken.

Ik kan het artikel hier nu denk ik wel plaatsen.. het is toch al wat ouder..als dat van de mods mag?

[Tiberius]

Doe maar inderdaad

[Refojongere]

Mijn punt is slechts dit dat pkn-ers denken: zolang ik plaatselijk gereformeerd mag zijn is er niets aan de hand. Maar dat cgk-ers dit ook bovenplaatselijk vereisen. Jij lijkt op het eerste te zitten.

Waarbij HHK-ers zeggen dat bovenplaatselijk de gereformeerde belijdenis moet gelden maar dat grove afwijkingen geen reden zijn tot scheuring maar tot bekering. Waarbij CGK-ers zeggen dat dat wel tot scheuring moet leiden.

Dan is vervolgens het punt welke afwijkingen tot scheuring moeten leiden. Daar geeft de belijdenis geen rechtstreeks antwoord op.

Waardering voor deze samenvatting! kernachtige teksten blijven het beste bij. Wel denk ik eerlijk gezegd dat wat je zegt maar een deel van de CGK-ers betreft: ook daar zijn er veel die geen reden voor scheuring zien (uiteraard tot een grens, namelijk de kern van het Evangelie). Ik denk dat ik dus liever je samenvatting van de CGK uitbreid dan dat ik opeens tot een variant van een PKN-er promoveer. Overigens kerk ik daar regelmatig (deel familie huist daar), maar toch heb ik bij CGK meer en dieper thuisgevoel.

CGK-ers zeggen dat grove plaatselijke afwijkingen mogen en zelfs moeten leiden tot afscheiding. Grove noem ik afwijkingen van de kern van het Evangelie. Zowel in de leer (12 artikelen) als in leven (1 Kor. 6:10 bijv).

En ja, wat bedoel je met uitbreiden. Waar ligt voor jou de grens? Twaalf artikelen des geloofs? Had Paulus ook niet met dwaalleraten in de kerk te maken die in de kernstukken dwaalden? Lees Korinthe of Galatenbrief. Hij ging er niet uit.

Praktisch: durf jij plaatselijk in een kerk te zitten die allerlei fundamentele Schriftgedeelten cultuurgebonden maakt terwijl de Bijbel zelf zich daar niet over uitlaat dat dit zo is? Fundamenteel bedoel ik mee de scheppingsorde of de verwijzing ernaar?

[rhadders]

Er is misschien nog wel een derde mogelijkheid, dan A of B heeft gelijk. Op een gemeenteavond in onze gemeente heb ik eens verteld, in het kader ook van de verdeeldheid binnen ons kerkverband, dat een diamant wel 70 facetten kan hebben. Het is een verwijzing naar een eeuwenoud Joods verhaal. Of eigenlijk is het meer een uitdrukking: de Torah heeft 70 gezichten. Daar zit veel wijsheid in.

Onze behoudende broeders hebben volkomen gelijk als ze stellen dat Gods Woord onderscheid maakt tussen man en vrouw en dat het 'onderwijzen' en 'spreken' een mannelijke roeping (ook als deze door een vrouw wordt uitgeoefend, voeg ik er voor de volledigheid maar aan toe).
Onze progressieve broeders hebben volkomen gelijk als ze stellen dat in Christus elk onderscheid is opgeheven (in Christus zijn wij allen zonen, broeders, en dat geldt ook de vrouwen, voeg ik er voor de volledigheid maar aan toe).
De broeders daar tussenin hebben volkomen gelijk als ze stellen dat we met beide werkelijkheden van doen hebben (we leven nog in het vlees en in deze wereld, maar gaan tegelijkertijd uit van de geestelijke werkelijkheid, voeg ik er voor de volledigheid maar aan toe).

Daarbij past de houding waar DDD hierboven al toe oproept. Besef dat er zoveel meer te zeggen en te weten valt, vanuit de Schrift. Het kan zomaar zijn dat zowel 'Hoogeveen' als 'Rijnsburg' belangrijke waarheden in de Schrift raken. Maar dat we dat onvoldoende zien, omdat we gefocust zijn op één facet.

Dank voor dit prachtige beeld. Daarmee komen we even los van de 'fronten'. Ik moet onmiddellijk ook aan een andere uitdrukking van een Rabbijn denken: we leven altijd tegelijk in de 7e en in de 8e dag: we dwalen door de woestijn maar we weten van Kanaän (dankzij het Evangelie zegt de Christen dan).

Inderdaad, mooie uitspraak. Op z'n Hollands gezegd: we zijn met ons hoofd in de wolken, maar staan met de voeten in de modder

[rhadders]

Er is misschien nog wel een derde mogelijkheid, dan A of B heeft gelijk. Op een gemeenteavond in onze gemeente heb ik eens verteld, in het kader ook van de verdeeldheid binnen ons kerkverband, dat een diamant wel 70 facetten kan hebben. Het is een verwijzing naar een eeuwenoud Joods verhaal. Of eigenlijk is het meer een uitdrukking: de Torah heeft 70 gezichten. Daar zit veel wijsheid in.

Onze behoudende broeders hebben volkomen gelijk als ze stellen dat Gods Woord onderscheid maakt tussen man en vrouw en dat het 'onderwijzen' en 'spreken' een mannelijke roeping (ook als deze door een vrouw wordt uitgeoefend, voeg ik er voor de volledigheid maar aan toe).
Onze progressieve broeders hebben volkomen gelijk als ze stellen dat in Christus elk onderscheid is opgeheven (in Christus zijn wij allen zonen, broeders, en dat geldt ook de vrouwen, voeg ik er voor de volledigheid maar aan toe).
De broeders daar tussenin hebben volkomen gelijk als ze stellen dat we met beide werkelijkheden van doen hebben (we leven nog in het vlees en in deze wereld, maar gaan tegelijkertijd uit van de geestelijke werkelijkheid, voeg ik er voor de volledigheid maar aan toe).

Daarbij past de houding waar DDD hierboven al toe oproept. Besef dat er zoveel meer te zeggen en te weten valt, vanuit de Schrift. Het kan zomaar zijn dat zowel 'Hoogeveen' als 'Rijnsburg' belangrijke waarheden in de Schrift raken. Maar dat we dat onvoldoende zien, omdat we gefocust zijn op één facet.

Blijf moeite houden met een houding van ‘we kunnen niet weten’. De zinnen die ik vetgemaakt heb en waarin jij een tegenstelling suggereert komen uit brieven van Paulus. Zou Paulus zichzelf tegenspreken? Zeggen dat er in Christus geen Jood of Griek geen dienstbare of vrije geen man of vrouw is en aan de andere kant benadrukt Paulus sterk het onderscheid tussen man en vrouw in de christelijke gemeente. Of zou de tekst uit Galaten 3 : 28 niets te maken hebben met die verhouding maar zeggen dat er ten diepste maar twee soorten mensen zijn? In Christus of buiten Christus. Maar een Griek bleef een Griek, een Jood bleef een Jood, een man bleef een man en een vrouw bleef een vrouw. Maar in Christus zijn ze allemaal erfgenamen en dan werkt Paulus toe naar het kindschap Gods (Galaten 4 :1-7).
Heb die tekst dus altijd een uiterst zwak argument gevonden in de v&a discussie.

'We kunnen niet weten' is nu net niet wat hiermee bedoeld wordt. Wel is ons weten onvolkomen. We zien ten dele, als een paard met oogkleppen op. Onze kerken worden veelal gekenmerkt door 'reactietheologie'. Wat bij de één onderbelicht is gebleven, wordt door de ander vaak weer overbelicht. Wat juist een rijk evenwicht kon brengen in de CGK. Maar dat terzijde.

Spreekt Paulus zichzelf tegen? Nee, Paulus maakt juist duidelijk dat in Christus die verhouding wordt opgeheven. Die verhouding is wat de schepping kenmerkt, daarin gaat het namelijk om 'twee-heid'. Van één naar twee en van twee naar één: dat is de kortste samenvatting van de hele bijbelse boodschap (in het Hebreeuws lees je dan het woord: ABBA). In Christus is geen man en vrouw, maar gaat alles weer terug naar 'man'. Paulus spreekt overigens ook niet over 'kinderen' in de grondtekst, maar over de 'aanneming tot zonen'.
Een wezenlijk verschil, waar nog veel meer over valt te zeggen, maar het punt is dat in deze schepping inderdaad het onderscheid tussen man en vrouw gezien moet worden. Omdat er een symbolisch spreken van uitgaat. Dát is waarom Paulus zegt dat hij niet toelaat dat een vrouw onderwijst. Dat heeft te maken met haar rol in het grote beeldverhaal dat de schepping is. Hij zegt dat bovendien tegen een jonge gemeente, nota bene in een context waar de rollen waren omgedraaid (o.a. de Aphrodite-cultus). Het is de Man, die moet spreken. En de Vrouw die moet luisteren. Wij dus, de gemeente. Dat gaat ook over jou en mij, Huisman. We staan vrouwelijk ten opzichte van Christus.

[rhadders]

Ik sluit me graag aan bij huisman in dezen. Als de Schrift ergens helder over spreekt, is het toch goed om daar een grens te trekken? Natuurlijk kan je alles anders gaan lezen. Dat betekent nog niet dat we dat ook moeten gaan doen.

Laat me een voorbeeld noemen. Ik heb een familielid dat zich bezighoudt met progressieve theologie. In het wonder van de vijf broden en de twee vissen ziet hij een aanwijzing dat de Heere graag vermenigvuldigt.

Zo is het ook met de liefde, betoogt hij: het is goed om de liefde te vermenigvuldigen. Voor hem is dit een argument voor polyamorie. Daarom leeft hij met twee andere mannen samen met wie hij ook het bed deelt.

@rhadders: zou jij in dit geval ook het argument van de veelzijdige diamant gebruiken? Waarom wel/niet? Ik ben oprecht benieuwd.

Ik kan je wel dit zeggen:
- Abraham had Sara én Hagar, later ook Ketura
- Jakob had vier vrouwen: Lea, Rachel, Bilha en Zilpa
- David had meerdere vrouwen en bijvrouwen
- Salomo had zelfs 700 vrouwen en 300 bijvrouwen

Het heeft God niet verhinderd om krachtig door hen te werken. Zij zijn de 'pijlers' geworden van Israël. Hij heeft hen niet veroordeeld. Wél heeft Hij gewaarschuwd voor de gevolgen hiervan. Want - en dat is waar het dan primair om gaat bij deze waarschuwingen: het leidt af van het dienen van God. In het Nieuwe Testament wordt dit aangescherpt. Voor Paulus is het huwelijk op zich al een afleiding. Daarom schrijft hij ook dat een diaken of oudste de man van één vrouw moet zijn (1Tim.3, Tit.1). Ook omdat zij een voorbeeldfunctie hebben. Dus ja, het is goed 'daar een grens te trekken'. Echter, als je meent dat dit een grens is tussen 'binnen Christus' en 'buiten Christus' zijn, dan wordt het een ander verhaal. Dat zegt Paulus namelijk niet.

[Owen]

Ik sluit me graag aan bij huisman in dezen. Als de Schrift ergens helder over spreekt, is het toch goed om daar een grens te trekken? Natuurlijk kan je alles anders gaan lezen. Dat betekent nog niet dat we dat ook moeten gaan doen.

Laat me een voorbeeld noemen. Ik heb een familielid dat zich bezighoudt met progressieve theologie. In het wonder van de vijf broden en de twee vissen ziet hij een aanwijzing dat de Heere graag vermenigvuldigt.

Zo is het ook met de liefde, betoogt hij: het is goed om de liefde te vermenigvuldigen. Voor hem is dit een argument voor polyamorie. Daarom leeft hij met twee andere mannen samen met wie hij ook het bed deelt.

@rhadders: zou jij in dit geval ook het argument van de veelzijdige diamant gebruiken? Waarom wel/niet? Ik ben oprecht benieuwd.

Ik kan je wel dit zeggen:
- Abraham had Sara én Hagar, later ook Ketura
- Jakob had vier vrouwen: Lea, Rachel, Bilha en Zilpa
- David had meerdere vrouwen en bijvrouwen
- Salomo had zelfs 700 vrouwen en 300 bijvrouwen

Het heeft God niet verhinderd om krachtig door hen te werken. Zij zijn de 'pijlers' geworden van Israël. Hij heeft hen niet veroordeeld. Wél heeft Hij gewaarschuwd voor de gevolgen hiervan. Want - en dat is waar het dan primair om gaat bij deze waarschuwingen: het leidt af van het dienen van God. In het Nieuwe Testament wordt dit aangescherpt. Voor Paulus is het huwelijk op zich al een afleiding. Daarom schrijft hij ook dat een diaken of oudste de man van één vrouw moet zijn (1Tim.3, Tit.1). Ook omdat zij een voorbeeldfunctie hebben. Dus ja, het is goed 'daar een grens te trekken'. Echter, als je meent dat dit een grens is tussen 'binnen Christus' en 'buiten Christus' zijn, dan wordt het een ander verhaal. Dat zegt Paulus namelijk niet.

Dank voor je antwoord. Begrijp ik het goed, dat jij iemand die met twee mannen samenwoont een broeder in Christus zou kunnen noemen en ook aan het Avondmaal zou verwelkomen?

Hoe verhoudt deze houding zich tot wat we lezen in bijv. 1 Korinthe 6:9-11? Daar hanteert Paulus toch een duidelijke grens tussen binnen en buiten het Koninkrijk?

[NLprotestant]

Mijn punt is slechts dit dat pkn-ers denken: zolang ik plaatselijk gereformeerd mag zijn is er niets aan de hand. Maar dat cgk-ers dit ook bovenplaatselijk vereisen. Jij lijkt op het eerste te zitten.

Waarbij HHK-ers zeggen dat bovenplaatselijk de gereformeerde belijdenis moet gelden maar dat grove afwijkingen geen reden zijn tot scheuring maar tot bekering. Waarbij CGK-ers zeggen dat dat wel tot scheuring moet leiden.

Dan is vervolgens het punt welke afwijkingen tot scheuring moeten leiden. Daar geeft de belijdenis geen rechtstreeks antwoord op.

Waardering voor deze samenvatting! kernachtige teksten blijven het beste bij. Wel denk ik eerlijk gezegd dat wat je zegt maar een deel van de CGK-ers betreft: ook daar zijn er veel die geen reden voor scheuring zien (uiteraard tot een grens, namelijk de kern van het Evangelie). Ik denk dat ik dus liever je samenvatting van de CGK uitbreid dan dat ik opeens tot een variant van een PKN-er promoveer. Overigens kerk ik daar regelmatig (deel familie huist daar), maar toch heb ik bij CGK meer en dieper thuisgevoel.

CGK-ers zeggen dat grove plaatselijke afwijkingen mogen en zelfs moeten leiden tot afscheiding. Grove noem ik afwijkingen van de kern van het Evangelie. Zowel in de leer (12 artikelen) als in leven (1 Kor. 6:10 bijv).

En ja, wat bedoel je met uitbreiden. Waar ligt voor jou de grens? Twaalf artikelen des geloofs? Had Paulus ook niet met dwaalleraten in de kerk te maken die in de kernstukken dwaalden? Lees Korinthe of Galatenbrief. Hij ging er niet uit.

Praktisch: durf jij plaatselijk in een kerk te zitten die allerlei fundamentele Schriftgedeelten cultuurgebonden maakt terwijl de Bijbel zelf zich daar niet over uitlaat dat dit zo is? Fundamenteel bedoel ik mee de scheppingsorde of de verwijzing ernaar?

Daarmee haal je complete bibliotheken aan discussie's bij het gesprek! dat lijkt me voor dit onderdeel van het forum niet de aangewezen plek. Maar toch even ingaan op wat je schrijft. Wat is cultuurgebonden en wat niet, daar zal niemand ooit de zuivere scheiding kunnen maken. De GB vergaderde 'in het geheim' over de Scheppingsdagen, om te voorkomen dat dat toch grote problemen in gemeenten zou leiden. Ik begrijp dat wel. Op reformatorische scholen leert men nog beslist de letterlijke scheppingsdagen, op minder orthodoxe niet meer. Zelfs op scholen als de Passie is dat aan het schuiven.
Durf jij in een kerk te zitten waar men de Scheppingsdagen uitlegt als iets symbolisch of iets vanuit de (beperkte) kennis van die tijd over de geschiedenis van de aarde? Ervaar je dat als een aantasting van de Scheppingsorde en het Bijbelse verhaal daarover? Ik blijf het gevoel houden: alleen de kern van het Evangelie mag nooit discussiepunt zijn, de een spreekt de gemeente aan als een verzameling van zondaren, de andere als een verzameling van gelovigen, de een zegt alleen 'gemeente', de andere 'gemeente van Christus', daar liggen werelden van gedachtengoed achter waarin zonde, genade, verbond etc. allemaal verschillend worden beleefd, met andere accenten, met meer of minder ruimte. De een fronst de wenkbrauwen bij een volle Avondmaalstafel, de ander schrikt bij een heel kleine kring van Avondmaalsgangers op een grote gemeente. Maar: de kern van het Evangelie hoeft daar niet te zijn aangetast, dat blijf ik geloven. Vandaar dat ik alle uitersten van de CGK graag beluister, bezoek en hoor. Buiten die kern zullen we er nooit volledig uitkomen. Ik geloof ook nog steeds dat alleen die kern - bij aantasting - reden tot verwijdering mag zijn.

[huisman]

Er is misschien nog wel een derde mogelijkheid, dan A of B heeft gelijk. Op een gemeenteavond in onze gemeente heb ik eens verteld, in het kader ook van de verdeeldheid binnen ons kerkverband, dat een diamant wel 70 facetten kan hebben. Het is een verwijzing naar een eeuwenoud Joods verhaal. Of eigenlijk is het meer een uitdrukking: de Torah heeft 70 gezichten. Daar zit veel wijsheid in.

Onze behoudende broeders hebben volkomen gelijk als ze stellen dat Gods Woord onderscheid maakt tussen man en vrouw en dat het 'onderwijzen' en 'spreken' een mannelijke roeping (ook als deze door een vrouw wordt uitgeoefend, voeg ik er voor de volledigheid maar aan toe).
Onze progressieve broeders hebben volkomen gelijk als ze stellen dat in Christus elk onderscheid is opgeheven (in Christus zijn wij allen zonen, broeders, en dat geldt ook de vrouwen, voeg ik er voor de volledigheid maar aan toe).
De broeders daar tussenin hebben volkomen gelijk als ze stellen dat we met beide werkelijkheden van doen hebben (we leven nog in het vlees en in deze wereld, maar gaan tegelijkertijd uit van de geestelijke werkelijkheid, voeg ik er voor de volledigheid maar aan toe).

Daarbij past de houding waar DDD hierboven al toe oproept. Besef dat er zoveel meer te zeggen en te weten valt, vanuit de Schrift. Het kan zomaar zijn dat zowel 'Hoogeveen' als 'Rijnsburg' belangrijke waarheden in de Schrift raken. Maar dat we dat onvoldoende zien, omdat we gefocust zijn op één facet.

Blijf moeite houden met een houding van ‘we kunnen niet weten’. De zinnen die ik vetgemaakt heb en waarin jij een tegenstelling suggereert komen uit brieven van Paulus. Zou Paulus zichzelf tegenspreken? Zeggen dat er in Christus geen Jood of Griek geen dienstbare of vrije geen man of vrouw is en aan de andere kant benadrukt Paulus sterk het onderscheid tussen man en vrouw in de christelijke gemeente. Of zou de tekst uit Galaten 3 : 28 niets te maken hebben met die verhouding maar zeggen dat er ten diepste maar twee soorten mensen zijn? In Christus of buiten Christus. Maar een Griek bleef een Griek, een Jood bleef een Jood, een man bleef een man en een vrouw bleef een vrouw. Maar in Christus zijn ze allemaal erfgenamen en dan werkt Paulus toe naar het kindschap Gods (Galaten 4 :1-7).
Heb die tekst dus altijd een uiterst zwak argument gevonden in de v&a discussie.

'We kunnen niet weten' is nu net niet wat hiermee bedoeld wordt. Wel is ons weten onvolkomen. We zien ten dele, als een paard met oogkleppen op. Onze kerken worden veelal gekenmerkt door 'reactietheologie'. Wat bij de één onderbelicht is gebleven, wordt door de ander vaak weer overbelicht. Wat juist een rijk evenwicht kon brengen in de CGK. Maar dat terzijde.

Spreekt Paulus zichzelf tegen? Nee, Paulus maakt juist duidelijk dat in Christus die verhouding wordt opgeheven. Die verhouding is wat de schepping kenmerkt, daarin gaat het namelijk om 'twee-heid'. Van één naar twee en van twee naar één: dat is de kortste samenvatting van de hele bijbelse boodschap (in het Hebreeuws lees je dan het woord: ABBA). In Christus is geen man en vrouw, maar gaat alles weer terug naar 'man'. Paulus spreekt overigens ook niet over 'kinderen' in de grondtekst, maar over de 'aanneming tot zonen'.
Een wezenlijk verschil, waar nog veel meer over valt te zeggen, maar het punt is dat in deze schepping inderdaad het onderscheid tussen man en vrouw gezien moet worden. Omdat er een symbolisch spreken van uitgaat. Dát is waarom Paulus zegt dat hij niet toelaat dat een vrouw onderwijst. Dat heeft te maken met haar rol in het grote beeldverhaal dat de schepping is. Hij zegt dat bovendien tegen een jonge gemeente, nota bene in een context waar de rollen waren omgedraaid (o.a. de Aphrodite-cultus). Het is de Man, die moet spreken. En de Vrouw die moet luisteren. Wij dus, de gemeente. Dat gaat ook over jou en mij, Huisman. We staan vrouwelijk ten opzichte van Christus.

Zitten best mooie gedachten in je bericht. Toch even over dat ten dele kennen en dat paard met oogkleppen. Gods Woord is bedoeld om te openbaren niet om te verhullen. Gisteren hebben we het Heilsfeit van Hemelvaart herdacht. In Gods Woord lees ik oog en oorgetuigen van Jezus Hemelvaart. Zo is ons in Genesis 1-3 de Schepping en de zondeval geopenbaard. In deze openbaringen zit geen ‘ten dele’ kennen maar een buigen en aanbidden van Gods almacht en goedheid. Zo is ook Gods bedoeling geopenbaard hoe de omgang tussen man en vrouw moet zijn.
De HEERE heeft ook duidelijk de verwording op seksueel terrein met Zijn oordeel verbonden. Ook grijpt Paulus juist terug op de orde van de schepping en de orde van de zondeval (1 Timotheüs 11 - 15) om de positie van man en vrouw in de christelijke gemeente te ordenen. Inderdaad rechtstreeks in tegen de toenmalige cultuur waar in vele afgodentempels priesteressen dienst deden,
Dat ‘ten dele kennen’ wordt tegenwoordig misbruikt om zaken die in Gods Woord helder zijn maar volgens ons niet meer van deze tijd weg te poetsen. Terwijl de context waarin Paulus dit ‘ten dele kennen’ benoemd een andere is. (1 Korinthe 13 9 - 12) Paulus vergelijkt ons kennen in deze bedeling met het kennen in het toekomende leven. Dan zullen al Gods kinderen in volmaaktheid God kennen, Hem eren en loven. Vergeleken bij die heerlijke toekomst is ons kennen hier inderdaad ten dele. Maar dat kan en mag je niet gebruiken om het heldere Evangelie te verkleinen tot een moeilijk ingewikkeld en duister geheel waarin wij tastend ronddolen. Voor de duidelijkheid ik zeg niet dat jij dit doet broeder.

[Middenrefo]

Vorige week was in het nieuws de ontdekking van een nieuw handschrift van de brieven van Paulus uit de zesde eeuw. Op de radio was een interview te horen met een hoogleraar die daar enthousiast over vertelde. Terloops meldde hij dat er meer dan 5.700 handschriften van het Nieuwe Testament bestaan waarvan er geen twee helemaal identiek zijn. Ik wist dat het er heel veel waren, maar zoveel, dat had ik even niet scherp. Dus ben ik er maar weer eens ingedoken, een ongelofelijk interessant onderwerp.

Er zijn overweldigend meer handschriften van het Nieuwe testament bekend dan van welk ander klassiek geschrift uit die tijd dan ook. Ze verschillen inderdaad van elkaar, maar zo minimaal, dat het echt verbazingwekkend is. Theologen zijn het er eigenlijk in de breedte over eens dat de verschillen tussen de handschriften de belangrijke dogma's en de totale theologie van de Christelijke kerk niet raken. Zelfs niet als het gaat om de Godheid van Jezus en de Drie-eenheid. De positie van de vrouw in de kerk is daarop toch wel een uitzondering; de verschillen tussen de handschriften raken wel de kern van het onderwerp v&a. Zo wordt de zwijgtekst van 1 Korinte 14:34-35 ook wel een 'zwerftekst' genoemd, omdat die in handschriften op verschillende plekken te zien is. Dat zou sterk kunnen duiden op een aantekening in de kantlijn die later in de tekst is gekomen en dan zou het niet door Paulus zijn opgeschreven. Verder is in oude handschriften duidelijk dat Rom. 16:7 gaat over de vrouwelijke apostel Junia en in Rom. 16:1 over de diaken (ambt) Phebe. De vroege kerkvaders erkenden Junia als vrouw en als apostel.

Douwe Steensma schrijft hier bijvoorbeeld over in zijn boek. Ik heb niet alle 50 revisieverzoeken doorgelezen, maar ik neem aan dat deze argumenten daarin ook worden genoemd. Die kun je uiteraard afwijzen, maar daarmee maak je wel degelijk een hermeneutische keuze die niet onomstreden is.

PS: ik weet dat hierover op dit forum al uitgebreid is gediscussieerd in een ander topic en het is niet mijn behoefte om dat weer over te gaan doen. Het ging mij er meer om dat er hermeneutische keuzes gemaakt worden waar ook onder Bijbelgetrouwe theologen verschillende over gedacht wordt.

[huisman]

Vorige week was in het nieuws de ontdekking van een nieuw handschrift van de brieven van Paulus uit de zesde eeuw. Op de radio was een interview te horen met een hoogleraar die daar enthousiast over vertelde. Terloops meldde hij dat er meer dan 5.700 handschriften van het Nieuwe Testament bestaan waarvan er geen twee helemaal identiek zijn. Ik wist dat het er heel veel waren, maar zoveel, dat had ik even niet scherp. Dus ben ik er maar weer eens ingedoken, een ongelofelijk interessant onderwerp.

Er zijn overweldigend meer handschriften van het Nieuwe testament bekend dan van welk ander klassiek geschrift uit die tijd dan ook. Ze verschillen inderdaad van elkaar, maar zo minimaal, dat het echt verbazingwekkend is. Theologen zijn het er eigenlijk in de breedte over eens dat de verschillen tussen de handschriften de belangrijke dogma's en de totale theologie van de Christelijke kerk niet raken. Zelfs niet als het gaat om de Godheid van Jezus en de Drie-eenheid. De positie van de vrouw in de kerk is daarop toch wel een uitzondering; de verschillen tussen de handschriften raken wel de kern van het onderwerp v&a. Zo wordt de zwijgtekst van 1 Korinte 14:34-35 ook wel een 'zwerftekst' genoemd, omdat die in handschriften op verschillende plekken te zien is. Dat zou sterk kunnen duiden op een aantekening in de kantlijn die later in de tekst is gekomen en dan zou het niet door Paulus zijn opgeschreven. Verder is in oude handschriften duidelijk dat Rom. 16:7 gaat over de vrouwelijke apostel Junia en in Rom. 16:1 over de diaken (ambt) Phebe. De vroege kerkvaders erkenden Junia als vrouw en als apostel.

Douwe Steensma schrijft hier bijvoorbeeld over in zijn boek. Ik heb niet alle 50 revisieverzoeken doorgelezen, maar ik neem aan dat deze argumenten daarin ook worden genoemd. Die kun je uiteraard afwijzen, maar daarmee maak je wel degelijk een hermeneutische keuze die niet onomstreden is.

Komt dat even mooi uit. Onze Bijbel klopt behalve over v&a. @Middenrefo je komt nu met oude en weerlegde argumenten en je doet alsof ze nieuw zijn.
Als dit de lijn wordt in de Hoogeveen CGK kun je de fusie met de NGK direct regelen. Jammer dat we blijkbaar niet meer over dezelfde Bijbel beschikken. Dat is toch echt fundamenteel en ook een grond om uit elkaar te gaan.