Onderdrukking, beschadiging of traumatisering door kerk (vh: Kerkpijn)

[Tiberius]

Wat voor maatregelen?

[K de Vries]

Wat voor maatregelen?

Dat ga ik niet publiekelijk vermelden. Ze zorgden voor dezelfde bedreigende ervaringen die hierboven zijn beschreven en in de titel van dit draadje zijn omschreven.

Een gesprek met de classis of visitistie is dan niet mogelijk. Je moet maar verhuizen, zegt men dan.

[Vrouwke]

@ K de Vries

Wil je even laten weten of je het berichtje wat ik gisteren aan je schreef, hebt gelezen?
viewtopic.php?p=1229460#p1229460
Sterkte in alles..

[Terri]

Wat betreft weerbaarheid, daar zou ik ook mee oppassen. Ik wil het niet steeds vergelijken met pesten en seksueel misbruik, maar zeker dat laatste gebeurt vaak door degene die je moet respecteren, of die over je gesteld is. Je komt dan in een spagaat. Want eruit breken, voor jezelf opkomen, het naast je neer leggen enz. is geen knop die je kunt bedienen. Het is vaak heel complex.
Ik heb pas de documentaires gezien over sektes. Ik, die e.e.a. heb meegemaakt in de kerk, wrijf dan zelfs m'n ogen uit, denk dan, hier ga je toch gewoon weg...? Dus heb ik ook alle begrip voor mensen die deze casus niet herkennen en dan denken ik zou me niet zo laten manipuleren enz. maar blijkbaar werkt dat niet zo.
Wat ik maar wil zeggen is, dat theoretisch er 'ontsnappingen' zijn aan machtsmisbruik, maar in de praktijk is het heel complex. Vooral als je jong en onervaren bent.

[Terri]

Wat voor maatregelen?

Dat ga ik niet publiekelijk vermelden. Ze zorgden voor dezelfde bedreigende ervaringen die hierboven zijn beschreven en in de titel van dit draadje zijn omschreven.

Een gesprek met de classis of visitistie is dan niet mogelijk. Je moet maar verhuizen, zegt men dan.

Even voor mijn beeld. Het is een precies tegenover gestelde ervaring. Je tilt te zwaar aan zaken, je bent te hyper calvinistisch enz en krijgt ook de bedenkelijke adviezen of etiketten dat het niet waarheid in je binnenste is? En word je zelfs geadviseerd te verhuizen/vertrekken?
Want als dat zo is, zijn we toch als kerk behoorlijk van ons pad? Zowel ter linker als ter rechterkant? ( even voor het gemak deze term)
Dan is een opwekking hard nodig.

[DDD]

Helemaal eens met de laatste twee berichten. Maar als iedereen nu eens begint om naar de ander te luisteren en vervolgens even te zwijgen, in plaats van te zeggen dat andermans kerkpijn niet in dit draadje thuishoort, dan zou er al veel gewonnen zijn.

[Vrouwke]

Wat voor maatregelen?

Dat ga ik niet publiekelijk vermelden. Ze zorgden voor dezelfde bedreigende ervaringen die hierboven zijn beschreven en in de titel van dit draadje zijn omschreven.

Een gesprek met de classis of visitistie is dan niet mogelijk. Je moet maar verhuizen, zegt men dan.

Even voor mijn beeld. Het is een precies tegenover gestelde ervaring. Je tilt te zwaar aan zaken, je bent te hyper calvinistisch (of je hebt iets gehad aan hypercalvinistische en eenzijdige preken dús...) enz en krijgt ook de bedenkelijke adviezen of etiketten dat het niet waarheid in je binnenste is? En word je zelfs geadviseerd te verhuizen/vertrekken?
Want als dat zo is, zijn we toch als kerk behoorlijk van ons pad? Zowel ter linker als ter rechterkant? ( even voor het gemak deze term)
Dan is een opwekking hard nodig.

Idd..

Dacht ik ook..

[Arja]

Welnee. Zo'n mening kan je gewoon naast je neerleggen.

De dingen die Arja en Terri gehoord hebben, kun je óók gewoon naast je neerleggen. En veel mensen doen dat ook. Maar niet iedereen. Je kunt pestgedrag ook negeren, en rotopmerkingen. Maar daarmee blijft het wel pestgedrag, of in dit geval, zeer onjuist pastoraal handelen.

Dat ben ik niet met je eens.
Iemand met een normale weerbaarheid kan een ouderling of predikant met een wat onbijbelse mening rustig laten kletsen.
Een afwijkende mening hebben is nog geen onderdrukking of misbruik.

Dat kan dus niet. Want als je aangeeft dat het je raakt, dan wordt er gedreigd met bepaalde maatregelen.

Dus de kerkenraad bedreigt je?
Dan lijd je inderdaad aan wat jouw plaatselijke gemeente je aandoet.
Dat is groot onrecht. Er zijn echt dominees in de Gereformeerde Gemenente die je hierin willen helpen.
Dat weet ik zeker. Je kunt bij hen om hulp vragen buiten je kerkenraad om. Ds. J. IJsselstein bijvoorbeeld.
VHij is ook psychiater geweest dus begrijpt hoeveel pijn het kan doen.
Wat erg dat jouw geloof in de Heere Jezus zo met voeten getreden wordt door jouw kerkenraad/predikant.
Heb je wel pastorale hulp buiten de gemeente om hier mee om te gaan?

[rhadders]

Waarom heeft dat een andere lading? Als je zeer gesticht bent door een kruispuntenpreek met feestdagentheologie, en de ouderling zegt dat God zo helemaal niet werkt en dat dat ongereformeerd is? Dat kan heel traumatiserend zijn.

Welnee. Zo'n mening kan je gewoon naast je neerleggen.

De dingen die Arja en Terri gehoord hebben, kun je óók gewoon naast je neerleggen. En veel mensen doen dat ook. Maar niet iedereen. Je kunt pestgedrag ook negeren, en rotopmerkingen. Maar daarmee blijft het wel pestgedrag, of in dit geval, zeer onjuist pastoraal handelen.

Dat ben ik niet met je eens.
Iemand met een normale weerbaarheid kan een ouderling of predikant met een wat onbijbelse mening rustig laten kletsen.
Een afwijkende mening hebben is nog geen onderdrukking of misbruik.

Wel als die ‘afwijkende mening’ van invloed is op jouw positie of functioneren in de gemeenschap.

[Ambtenaar]

Dus de kerkenraad bedreigt je? Dan lijd je inderdaad aan wat jouw plaatselijke gemeente je aandoet.

Of laat aandoen. Je kunt ook gewoon afscheid nemen.

[Arja]

Waarom heeft dat een andere lading? Als je zeer gesticht bent door een kruispuntenpreek met feestdagentheologie, en de ouderling zegt dat God zo helemaal niet werkt en dat dat ongereformeerd is? Dat kan heel traumatiserend zijn.

Welnee. Zo'n mening kan je gewoon naast je neerleggen.

Dat lijkt me inderdaad een nuchtere houding. We zitten wat te snel in de slachtoffer-rol tegenwoordig.

Het woord trauma e.d. moeten we reserveren voor mensen die echt mishandeld, misbruikt of psychisch benadeeld zijn, en niet toepassen op iedereen die zich ergert aan het een of ander.

Je maakt hier een terecht punt over het zuinig omgaan met het woord “trauma”. Niet elke ergernis of botsing valt daaronder.
Maar ik ben bang dat je de grens te smal trekt.

In de klinische psychologie wordt trauma niet alleen gekoppeld aan fysiek geweld,
maar ook aan langdurige psychische druk binnen een afhankelijkheidsrelatie.

Als er sprake is van herhaalde correctie, gezagsdruk, beperking van communicatie en oordelen over iemands geloof en behoud,
dan zijn dat erkende risicofactoren voor structurele psychische schade, en in sommige gevallen voor patronen zoals bij complexe posttraumatische stressstoornis.

Het gaat bij ex-leden van een sekte, of een gemeente met sektarische kenmerken dus niet om “zich ergeren”,
maar om de vraag of er duurzame ontregeling ontstaat in denken, zelfbeeld en stressreacties.
Dat moet je per geval beoordelen, zei een psychiater ooit.
Maar je kunt het niet op voorhand uitsluiten.

[Vrouwke]

Dus de kerkenraad bedreigt je? Dan lijd je inderdaad aan wat jouw plaatselijke gemeente je aandoet.

Of laat aandoen. Je kunt ook gewoon afscheid nemen.

Je beseft echt niet wat je zegt. Alsof je zomaar ff ergens anders heen kan gaan. In de praktijk zit je kerkelijke gemeente vaak ook heel erg verstengeld met de rest van je sociale omgeving. Je gezin, je familie enz. enz. Het is echt iets anders als de Wibra bevalt me niet, ik ga gewoon naar de HEMA. Daarnaast is er ook de verwarring die het met zich meebrengt. Voor jezelf en voor omstanders. Wat is nog waarheid? Wat mag je denken? Wat moet je doen?

[J.C. Philpot]

Je maakt hier een terecht punt over het zuinig omgaan met het woord “trauma”. Niet elke ergernis of botsing valt daaronder.
Maar ik ben bang dat je de grens te smal trekt.

In de klinische psychologie wordt trauma niet alleen gekoppeld aan fysiek geweld,
maar ook aan langdurige psychische druk binnen een afhankelijkheidsrelatie.

Als er sprake is van herhaalde correctie, gezagsdruk, beperking van communicatie en oordelen over iemands geloof en behoud,
dan zijn dat erkende risicofactoren voor structurele psychische schade, en in sommige gevallen voor patronen zoals bij complexe posttraumatische stressstoornis.

Het gaat bij ex-leden van een sekte, of een gemeente met sektarische kenmerken dus niet om “zich ergeren”,
maar om de vraag of er duurzame ontregeling ontstaat in denken, zelfbeeld en stressreacties.
Dat moet je per geval beoordelen, zei een psychiater ooit.
Maar je kunt het niet op voorhand uitsluiten.

Ik zal de zaken die je noemt zeker niet ontkennen - helemaal mee eenns. En tegelijkertijd nemen we tegenwoordig vrij snel het woord trauma in de mond.

Wat mij betreft zijn onze opmerkingen beide waar, en niet tegenstrijdig.

[Ambtenaar]

Je beseft echt niet wat je zegt. Alsof je zomaar ff ergens anders heen kan gaan. In de praktijk zit je kerkelijke gemeente vaak ook heel erg verstengeld met de rest van je sociale omgeving. Je gezin, je familie enz. enz. Het is echt iets anders als de Wibra bevalt me niet, ik ga gewoon naar de HEMA. Daarnaast is er ook de verwarring die het met zich meebrengt. Voor jezelf en voor omstanders. Wat is nog waarheid? Wat mag je denken? Wat moet je doen?

Ik besef heel goed wat ik zeg. Ik ben vrij onafhankelijk en niet zo gevoelig voor wat mijn omgeving vindt. Als ik onheus word bejegend, ga ik weg. Kerken genoeg. En de waarheid klinkt in veel kerken, en niemand bepaalt wat ik moet denken.

[Vrouwke]

Als je allenstaand bent, is zoiets misschien ook makkelijker. Maar als je getrouwd bent, wordt zoiets al een stuk ingewikkelder.

In ons geval vond mijn man het toen ook heel verwarrend wat er allemaal gebeurde. Inmiddels doorgrond hij het veel meer. Maar samen weggaan was toen echt geen optie. En ik ga niet alleen weg. Daar dacht ik ook niet aan. Hoe bizar de situatie ook was. Ik voelde me vooral verschrikkelijk onbegrepen en veroordeeld. En kroop met 1000 vragen terug in m'n hoekje. (Lekker rustig voor jullie en iedereen ;-)