Mantelzorg geven vind ik altijd zo'n groot woord, omzien naar elkaar vind ik beter passen. Dat is vast onderdeel van het leven. Enige tijd geleden werd mijn schoonmoeder geopereerd en zij heeft meerdere weken bij ons in huis gerevalideerd. Zij verblijft sowieso regelmatig een week bij ons. Dat geldt ook als er wat aan de hand is met mijn ouders. Dan begin ik heel vroeg met werk en rijd halverwege de middag naar de andere kant van het land om daar te helpen. Op dit moment zijn er bij anderen om ons heen grote zorgen (huwelijksproblemen, stervende ouders, ernstige ziekte) en daar proberen we ook te helpen en hen bij te staan.Eloesje schreef: ↑Vandaag, 12:24 Waarschijnlijk ben jij geen mantelzorger?
Wij hebben meestal 3 tot 4 avonden in de week wel iets voor de kinderen staan. Prima overigens, maar ik zou dat niet zonder stress kunnen met 3 of 4 dagen werk. Als ze laat opgehaald moeten worden lig ik ook laat ik bed. Dan is het fijn om de dag erna rustig te kunnen starten.
Scheelt misschien dat ik alle prikkels oppik en echt nooit uit sta (daarom woon ik niet in de stad, ik werd daar erg onrustig van).
Idem met kinderen halen en brengen, ingedeeld staan voor sportactiviteiten, rijschema's, begeleiden met school ed. Dat valt voor mij onder de normale gezinsbeslommeringen.