Welk boek ben jij nu aan het lezen?

[helma]

Zal het onthouden!

Heb zojuist uit: Het Bluebird geheim, van Sharon Cameron
Aanrader!

Een Duitse vrouw vertrekt na de Tweede Wereldoorlog met een nieuwe identiteit naar de VS en in ruil hiervoor moet ze een gevaarlijke nazi-arts opsporen.

Een boek dat je 'pakt'.

https://www.hertog.nl/artikel/978902396 ... pUutQK_XFz

[MrNuwenspete]

Aan de voet van het kruis, van Octavius Winslow. Ook in dit boek weer hele mooie gedichten.

[merel]

Zal het onthouden!

Heb zojuist uit: Het Bluebird geheim, van Sharon Cameron
Aanrader!

Een Duitse vrouw vertrekt na de Tweede Wereldoorlog met een nieuwe identiteit naar de VS en in ruil hiervoor moet ze een gevaarlijke nazi-arts opsporen.

Een boek dat je 'pakt'.

https://www.hertog.nl/artikel/978902396 ... pUutQK_XFz

Dat boek ga ik onthouden

Ik lees nu ‘De zwevende wereld’ van Annejet van der Zijl. Een leerzaam boek over Japan.

[Charles]

Levenwijsheid van Schopenhauer. Voelt als thuiskomen voor mij. Citaat:

Hoe het ook zij: in volmaakte harmonie kunnen we alleen met onszelf leven; niet met onze vrienden, niet met onze geliefden, want de verschillen in individualiteit en humeur leiden telkens weer tot een zij het nog zo geringe dissonant. Daarom is de ware, intense vrede van het hart en de volmaakte gemoedsrust naast de gezondheid het hoogste aardse goed -slechts in de eenzaamheid te vinden en als permanente stemming slechts in het meest radicale isolement. Is nu de eigen persoonlijkheid ook nog groot en rijk, dan geniet men de gelukkigste toestand die er op deze arme wereld te bereiken valt. Ja, het zij ronduit gezegd: hoe innig vriendschap, liefde en huwelijk de mensen ook mogen verbinden, volstrekt oprecht is tenslotte ieder alleen maar tegen over zichzelf en verder hooguit tegenover zijn kind. Hoe minder iemand zich op grond van objectieve of subjectieve omstandigheden gedwongen ziet om met de mensen in contact te treden, des te beter hij e raan toe is. De ongemakken van de eenzaamheid en de verlatenheid kan men in één keer, zij het niet ondervinden, dan toch overzien. Het maatschappelijk verkeer daarentegen is verraderlijk: het verbergt achter de schijn van vermaak communicatie, gezelligheid enzovoorts grote, vaak onherstelbare kwaden Een belangrijk punt van studie voor de jeugd zou moeten zijn om de eenzaamheid te leren verdragen, omdat zij een bron van geluk en van gemoedsrust is.

[Arja]

Levenwijsheid van Schopenhauer. Voelt als thuiskomen voor mij. Citaat:

Hoe het ook zij: in volmaakte harmonie kunnen we alleen met onszelf leven; niet met onze vrienden, niet met onze geliefden, want de verschillen in individualiteit en humeur leiden telkens weer tot een zij het nog zo geringe dissonant. Daarom is de ware, intense vrede van het hart en de volmaakte gemoedsrust naast de gezondheid het hoogste aardse goed -slechts in de eenzaamheid te vinden en als permanente stemming slechts in het meest radicale isolement. Is nu de eigen persoonlijkheid ook nog groot en rijk, dan geniet men de gelukkigste toestand die er op deze arme wereld te bereiken valt. Ja, het zij ronduit gezegd: hoe innig vriendschap, liefde en huwelijk de mensen ook mogen verbinden, volstrekt oprecht is tenslotte ieder alleen maar tegen over zichzelf en verder hooguit tegenover zijn kind. Hoe minder iemand zich op grond van objectieve of subjectieve omstandigheden gedwongen ziet om met de mensen in contact te treden, des te beter hij e raan toe is. De ongemakken van de eenzaamheid en de verlatenheid kan men in één keer, zij het niet ondervinden, dan toch overzien. Het maatschappelijk verkeer daarentegen is verraderlijk: het verbergt achter de schijn van vermaak communicatie, gezelligheid enzovoorts grote, vaak onherstelbare kwaden Een belangrijk punt van studie voor de jeugd zou moeten zijn om de eenzaamheid te leren verdragen, omdat zij een bron van geluk en van gemoedsrust is.

Wat herken je dan precies? De rust van onafhankelijkheid? Of het wantrouwen tegenover menselijke relaties?

[DDD]

Het is een mooi onderwerp voor een ander draadje, maar ik ben het er geheel niet mee eens. Niet alleen omdat er in de mens ook veel dissonanten te vinden zijn, trouwens. Maar ook omdat juist in anderen Gods veelvuldige genade zo duidelijk naar voren komt.

En wellicht ook omdat de mens alleen niet naar Gods beeld is, Genesis 1, 27 en Genesis 2, 18.

[Eloesje]

Met vreugde vrouw zijn van Elisabeth Elliot

Mag ik vragen waarom je zo’n boek leest?

Ik kwam hem tegen in de kobo app, vond het wel mooi dat het een soort brieven zijn aan haar dochter over vrouw zijn, omdat ze binnenkort gaat trouwen. En ik ben zelf best wel geëmancipeerd dus het leek me wel goed om eens te lezen hoe zij denkt over de relatie van vrouw tov haar man/de wereld. Staat op de achterkant dat het ook voor singles is maar eerlijk gezegd vind ik het meer voor vrouwen met een relatie.

[Charles]

Het is een mooi onderwerp voor een ander draadje, maar ik ben het er geheel niet mee eens. Niet alleen omdat er in de mens ook veel dissonanten te vinden zijn, trouwens. Maar ook omdat juist in anderen Gods veelvuldige genade zo duidelijk naar voren komt.

En wellicht ook omdat de mens alleen niet naar Gods beeld is, Genesis 1, 27 en Genesis 2, 18.

Je wordt in kerk en werk in een soort groef gezet. Je moet in de kerk vooral heel extrovert zijn (getuigen, samen, ontmoeten etc, weer een avond waar je eigenlijk naartoe moet). Op het werk ook. Totaal geen herkenning bij collega's als je veel meer kan doen als je alleen bent en geen prikkels hebt van gesprekken van anderen etc. Ik voel me altijd de buitenstaander die van een andere planeet komt. Ik ga prima op één op één contacten, maar groepen (meer dan 3) vind ik een kwelling.

Bij Schopenhauer krijg ik erkenning, o.a. een pleidooi voor eenzaamheid. Want zegt hij ergens: bijna alle stress en moeite komen door relaties met andere mensen. Herkenbaar.

[refo]

Het is een mooi onderwerp voor een ander draadje, maar ik ben het er geheel niet mee eens. Niet alleen omdat er in de mens ook veel dissonanten te vinden zijn, trouwens. Maar ook omdat juist in anderen Gods veelvuldige genade zo duidelijk naar voren komt.

En wellicht ook omdat de mens alleen niet naar Gods beeld is, Genesis 1, 27 en Genesis 2, 18.

Je wordt in kerk en werk in een soort groef gezet. Je moet in de kerk vooral heel extrovert zijn (getuigen, samen, ontmoeten etc, weer een avond waar je eigenlijk naartoe moet). Op het werk ook. Totaal geen herkenning bij collega's als je veel meer kan doen als je alleen bent en geen prikkels hebt van gesprekken van anderen etc. Ik voel me altijd de buitenstaander die van een andere planeet komt. Ik ga prima op één op één contacten, maar groepen (meer dan 3) vind ik een kwelling.

Bij Schopenhauer krijg ik erkenning, o.a. een pleidooi voor eenzaamheid. Want zegt hij ergens: bijna alle stress en moeite komen door relaties met andere mensen. Herkenbaar.

Maar dat is geen algemeen gegeven. Dat het geldt voor Schopenhauer en Charles wil nog niet zeggen dat het voor DDD en anderen geldt.

[merel]

[.

[Arja]

Het is een mooi onderwerp voor een ander draadje, maar ik ben het er geheel niet mee eens. Niet alleen omdat er in de mens ook veel dissonanten te vinden zijn, trouwens. Maar ook omdat juist in anderen Gods veelvuldige genade zo duidelijk naar voren komt.

En wellicht ook omdat de mens alleen niet naar Gods beeld is, Genesis 1, 27 en Genesis 2, 18.

Je wordt in kerk en werk in een soort groef gezet. Je moet in de kerk vooral heel extrovert zijn (getuigen, samen, ontmoeten etc, weer een avond waar je eigenlijk naartoe moet). Op het werk ook. Totaal geen herkenning bij collega's als je veel meer kan doen als je alleen bent en geen prikkels hebt van gesprekken van anderen etc. Ik voel me altijd de buitenstaander die van een andere planeet komt. Ik ga prima op één op één contacten, maar groepen (meer dan 3) vind ik een kwelling.

Bij Schopenhauer krijg ik erkenning, o.a. een pleidooi voor eenzaamheid. Want zegt hij ergens: bijna alle stress en moeite komen door relaties met andere mensen. Herkenbaar.

Volgens mij zit er ook verschil tussen alleenheid nodig hebben om op te laden en een filosofie waarin andere mensen vooral een bron van ellende zijn (geen idee op Schopenhauer het zo ziet).

Mijn hoofd is van zichzelf al druk genoeg (schrijven, nadenken in allerlei lagen tegelijk), dus alleen zijn helpt mij juist om weer bij te komen. Maar tegelijk heb ik ook echt wel mensen nodig. Niet heel veel, maar wel een paar goede gesprekken. Ik vind het ook leuk om zelf aandacht te geven of complimentjes uit te delen... dat wordt een beetje lastig als je alleen met jezelf zit. Dus kies ik voor online, of mijn beste maatje of... Dus ja, stilte om op te laden herken ik wel, maar mensen zijn voor mij geen probleem dat je moet vermijden. Misschien werkt het gewoon voor iedereen weer anders.

[Maanenschijn]

Stilte en alleen zijn is erg belangrijk voor de verwerking van de gedachten en gebeurtenissen. Ik heb deze week met mijn dochter een uur per dag 'hoofd leeg maken' afgesproken. Jongelui (en ouderen ook) worden in hun schaarse tijd ook nog eens verleidt door telefoon gebruik. Stilte wordt beangstigend, maar is in mijn optiek noodzakelijk voor verwerking.

[Charles]

'Stilte en eenzaamheid' zijn de luxegoederen van deze tijd las ik bij schrijver Tesson.

Inderdaad, als ik de spreekwoordelijke lotto zou winnen dan zou ik dat gebruiken om op te schuiven richting groen en stilte.