In Christus gedoopt - Dr. W. van Vlastuin

[KDD]

Dit is toch belachelijk? Een totaal niet onderbouwd bezwaar hier plaatsen? Wat mij betreft, worden dit soort onzinbijdragen weggemodereerd. Het voegt niets toe aan het gesprek.

Rustig, denk om je hart. Ik begrijp dat het een zin is in de bijdrage van Dr. Ouwerkerk. Vandaar mijn vraag aan KDD hiervoor aan welke passage(s) hij dit ontleent uit het boek. Want dan kunnen we daarop ingaan.

Nu even weer wat tijd. Het was een bezwaar van dr. T. Ouwerkerk. Hier is wat hij schreef:

De genade van het nieuwe hart wordt uitgespeeld tegenover het geloof. Jezus vraagt aan Petrus niet of hij een nieuw hart heeft, maar of hij gelooft. Je wrijft je ogen uit als je deze hermeneutische (on)zin leest.
Het is onwaar dat in de Bijbel het ‘nieuwe hart’ niet functioneert als zelfstandig begrip. Het is een polymorf begrip dat in alle facetten laat zien dat wij van nieuws geboren moeten worden en dat zonder heiligmaking niemand de HEERE zal zien. Het geloof daarentegen is heilsordelijk gezien geen zelfstandig begrip. Het is een instrumentaal begrip. Hoewel onmisbaar voor de zaligheid heeft het intrinsiek geen waarde (Calvijn). Het geloof rechtvaardigt ons niet. Christus rechtvaardigt ons door het geloof.
Dan mag de auteur terecht missstanden ten aanzien van het bovenstaande aanwijzen, maar het blijft gelden: tenzij iemand wederom geboren wordt hij kan het koninkrijk Gods niet zien. Dat is geen wedergeboorte-theologie maar Bijbelse theologie

Ik moet twee keer lezen wat Ouwerkerk hier bedoeld en het is mij nog nog niet erg duidelijk. Ik denk dat het over deze passage heeft:

Citaat: Het begrip ‘nieuw hart’ is dus niet bedoeld als een massief begrip waarin alle genade van God wordt samengevat. In de Bijbel functioneert het ‘nieuwe hart’ niet als een zelfstandig begrip. In de Psalmen vinden we nood en aanvechting, maar we komen geen mensen tegen die het lek boven water hebben omdat ze een nieuw hart hebben. De man met een nieuw hart bidt: ‘Schep mij een rein hart, o God! en vernieuw in het binnenste van mij een vaste geest’ (Ps. 51:12). Het nieuwe hart gaat hier dus niet over de eenmalige bijzondere ervaring van het ontvangen van een nieuw hart.

Jezus vraagt aan Petrus niet of hij een nieuw hart heeft, maar Hij vraagt wat hij van de Christus denkt en of hij Hem liefheeft (Matth. 16:13-16 en Joh. 21:15-17). De 3000 op de Pinksterdag laten zich dopen in de Naam van Jezus Christus tot vergeving van hun zonden. Ze laten zich niet dopen omdat ze een nieuw hart hebben en Petrus belooft hen ook geen nieuw hart. Als de moorman zich laat dopen, belijdt hij niet zijn wedergeboorte, maar hij belijdt te geloven dat Jezus Christus Gods Zoon is.

Op wat Ouwerkerk schrijft over ‘polymorf begrip’ en verder wil ik graag deze citaten tegenover stellen:

Citaat: Daarom zijn we onbekwaam tot enig geestelijk goed en geneigd tot alle kwaad.We zouden dit nog verder kunnen toespitsen door te zeggen dat we alleen maar geneigd zijn tot alle kwaad. Waar komt dit vandaan? Ons God-hatende vlees onderwerpt zich niet aan Gods wet (Rom. 8:7). Eén van de machtige beloften van Gods genadeverbond is dan ook de transformatie van onze diepste persoonlijkheid: ‘En Ik zal u een nieuw hart geven, en zal een nieuwe geest geven in het binnenste van u; en Ik zal het stenen hart uit uw vlees wegnemen, en zal u een vlesen hart geven’ (Ez. 36:26). Deze boodschap van een nieuw hart bepaalt ons bij de ernst van onze situatie. Ons verdorven hart heeft geen mogelijkheden om zichzelf te reinigen of om de goede keuze van het geloof te maken. We hebben hartvernieuwende genade nodig. Dat is het christelijke van de opvoeding waarin we met klem horen over de noodzaak van een nieuw hart. Immers, het kan in ons leven niet bij het oude blijven. Deze boodschap is ook een medicijn tegen de oppervlakkige sfeer dat we een schaapje van Jezus’ kudde zijn en ons nergens om hoeven te bekommeren. Einde citaat.

Van Vlastuin gaat diep in op (de werking) van het begrip ‘nieuw hart’. Ik denk dat de essentie van zijn betoog hierover in deze passage is weergegeven:

Citaat: Het onmiddellijke karakter van het nieuwe hart kan ook betekenen dat godvrezende mensen het zicht op Gods genade missen. De Heilige Geest werkt in hen, maar zij hebben het gevoel dat ze geen wedergeboorte-ervaring, geen Paulus-bekering hebben meegemaakt. Bovendien hebben ze dan ook nogal eens een perfectionistische opvatting over een nieuw hart, zodat alles erop wijst dat ze geen nieuw hart hebben. Als ze dan ook nog systematisch geleerd hebben dat ze niet op hun doop mogen vertrouwen, is God op afstand van hun ziel gehouden. Zo blijven ze tot op hun sterfbed om een nieuw hart bidden. Hiermee doen we de Heilige Geest veel verdriet en het geestelijke leven komt onder een stolp te liggen. Eigenlijk hebben we zo geen boodschap aan het Evangelie, omdat het Evangelie van onze Heere Jezus Christus achter de deur van het nieuwe hart is geparkeerd. Zonder de nieuwe bron van geestelijk leven in ons kunnen we immers niet geloven en liefhebben, zoeken of zien. Pas nadat we een nieuw hart hebben gekregen, kunnen we bidden en betrouwen, verwachten en verlangen.

Voordat ik de moeite neem om verdere citaten te ontleden, hoe beoordeel jij de door mij aangevoerde citaten?

Ik moet wel zeggen dat met deze laatste passage van Ouwerkerk ik zijn kritiek wat minder serieus neem. Het getuigt niet van zorgvuldig lezen en inhoudelijk reageren.

En dit past ook bij de vraag tijdens het symposium: ‘Wim, wat heb je toch met dat nieuwe hart’.

Bedankt voor de weergave. In de laatste citaat vindt ik dat hij gemeenteleden tekort doet in hun kennis. Een godvrezend mens weet heus wel dat een Paulus-bekeering zelden voorkomt. De eerste twee citaten valt weinig over te zeggen. Maar als je over een nieuw hart spreekt is context wel belangrijk. Ezek.36:26 is anders dan psalm 51:12. En dat wordt toch hopelijk uitgelegd op catechisatie?

De vraag op de symposium was eigenlijk: 'Wim, wat heb jij toch tegen dat nieuwe hart?' Dus het was blijkbaar iets dat opviel.

[KDD]

Een bezwaar over wat in de vierde hoofdstuk geschreven is:

Rechtvaardig voor God
Het samenvallen van toerekening en toe-eigening komt duidelijk naar voren wanneer we lezen: ‘Het doopformulier vervolgt met de opmerking dat we wegens ons deelhebben aan de gestorven en opgestane Christus rechtvaardig voor God worden gerekend.’ Prachtige en ware woorden, maar wel als betuiging en verzegeling en niet als toepassing. Wat lezen we even later: ‘Hoe worden wij rechtvaardig gerekend? In levensgemeenschap met Christus!’ Hier wordt het ineens innerlijk. De voortdurende dubbelzinnigheid is hoogst verwarrend. Niet duidelijk wordt uitgesproken wat de implicatie is van de woorden van de auteur. Ten overvloede, niet wat gezegd wordt, maar wat niet gezegd wordt, maakt het geheel zo onevenwichtig. En ook hier wreekt zich het ontbreken van de juiste relatie wedergeboorte-geloof-rechtvaardiging. Het geloof rechtvaardigt mij niet. Christus rechtvaardigt mij door het geloof.
Even later schrijft de auteur: ‘Door de doop verzegelt de Zoon aan mij dat ik rechtvaardig wordt (word, to) gerekend door God. Ook zonder de verzegeling van de Zoon doe ik recht aan God, maar de Zoon wil het voor mij nog eens krachtig bevestigen. De Zoon heeft mij zo lief …’ Hierin klinkt door dat de verzegeling niet een zegel is aan de belofte maar aan de dopeling. ‘Jezus van mijn doop, wat bent U lief’, klinkt het dan. Dat God mij ziet in Hem, geldt niet de dopeling, maar Gods kind.

[Refojongere]

Bedankt voor de weergave. In de laatste citaat vindt ik dat hij gemeenteleden tekort doet in hun kennis. Een godvrezend mens weet heus wel dat een Paulus-bekeering zelden voorkomt. De eerste twee citaten valt weinig over te zeggen. Maar als je over een nieuw hart spreekt is context wel belangrijk. Ezek.36:26 is anders dan psalm 51:12. En dat wordt toch hopelijk uitgelegd op catechisatie?

De vraag op de symposium was eigenlijk: 'Wim, wat heb jij toch tegen dat nieuwe hart?' Dus het was blijkbaar iets dat opviel.

1. Hij ageert tegen het gebed om een nieuw hart. Dat is iets wat je meer dan 100 jaar geleden niet tegenkwam als gebruik of oproep om dat te doen.
2. Het is weldegelijk zo dat mensen zo zeer focussen of ze al een nieuw hart hebben ontvangen, zo zeer focussen of de wedergeboorte al in hen heeft plaatsgevonden als aanwijsbaar moment, dat ze geen vrijmoedigheid hebben om aan het Avondmaal te gaan.

Tegelijkertijd schrijft Van Vlastuin (pag. 47):
"Ons verdorven hart heeft geen mogelijkheden om zichzelf te reinigen of om de goede keuze van het geloof te maken. We hebben hartvernieuwende genade nodig. Dat is het christelijke van de opvoeding waarin we met klem horen over de noodzaak van een nieuw hart. Immers, het kan in ons leven niet bij het oude blijven. Deze boodschap is ook een medicijn tegen de oppervlakkige sfeer dat we een schaapje van Jezus' kudde zijn en ons nergens over hoeven te bekommeren.

Ik herinner mij de vraag van een catechisant die vroeg of het avondmaal voor "gewone gelovigen" is of voor "bekeerde mensen". Het is veelzeggend dat geloof en bekering tegenover elkaar geplaatst konden worden. Echter, er is slechts één weg naar de zaligheid: de weg van bekering door het geloof."

Tot zover het citaat. Het is toch wel duidelijk dat Ton Ouwerkerk hem totaal geen recht doet. Hij suggereerde dat geloof en wedergeboorte tegen elkaar uitgespeeld worden, terwijl WvV juist het omgekeerde stelt. Juist als je het nieuwe hart als een zelfstandige grootheid loskoppelt van het geloof laat je mensen zoeken naar de nieuwe mens in plaats van de Nieuwe Mens.

[KDD]

Bedankt voor de weergave. In de laatste citaat vindt ik dat hij gemeenteleden tekort doet in hun kennis. Een godvrezend mens weet heus wel dat een Paulus-bekeering zelden voorkomt. De eerste twee citaten valt weinig over te zeggen. Maar als je over een nieuw hart spreekt is context wel belangrijk. Ezek.36:26 is anders dan psalm 51:12. En dat wordt toch hopelijk uitgelegd op catechisatie?

De vraag op de symposium was eigenlijk: 'Wim, wat heb jij toch tegen dat nieuwe hart?' Dus het was blijkbaar iets dat opviel.

1. Hij ageert tegen het gebed om een nieuw hart. Dat is iets wat je meer dan 100 jaar geleden niet tegenkwam als gebruik of oproep om dat te doen.
2. Het is weldegelijk zo dat mensen zo zeer focussen of ze al een nieuw hart hebben ontvangen, zo zeer focussen of de wedergeboorte al in hen heeft plaatsgevonden als aanwijsbaar moment, dat ze geen vrijmoedigheid hebben om aan het Avondmaal te gaan.

Tegelijkertijd schrijft Van Vlastuin (pag. 47):
"Ons verdorven hart heeft geen mogelijkheden om zichzelf te reinigen of om de goede keuze van het geloof te maken. We hebben hartvernieuwende genade nodig. Dat is het christelijke van de opvoeding waarin we met klem horen over de noodzaak van een nieuw hart. Immers, het kan in ons leven niet bij het oude blijven. Deze boodschap is ook een medicijn tegen de oppervlakkige sfeer dat we een schaapje van Jezus' kudde zijn en ons nergens over hoeven te bekommeren.

Ik herinner mij de vraag van een catechisant die vroeg of het avondmaal voor "gewone gelovigen" is of voor "bekeerde mensen". Het is veelzeggend dat geloof en bekering tegenover elkaar geplaatst konden worden. Echter, er is slechts één weg naar de zaligheid: de weg van bekering door het geloof."

Tot zover het citaat. Het is toch wel duidelijk dat Ton Ouwerkerk hem totaal geen recht doet. Hij suggereerde dat geloof en wedergeboorte tegen elkaar uitgespeeld worden, terwijl WvV juist het omgekeerde stelt. Juist als je het nieuwe hart als een zelfstandige grootheid loskoppelt van het geloof laat je mensen zoeken naar de nieuwe mens in plaats van de Nieuwe Mens.

Punt 1 is toch raar als je de teksten leest die hij zelf gebruikt?

[Refojongere]

Bedankt voor de weergave. In de laatste citaat vindt ik dat hij gemeenteleden tekort doet in hun kennis. Een godvrezend mens weet heus wel dat een Paulus-bekeering zelden voorkomt. De eerste twee citaten valt weinig over te zeggen. Maar als je over een nieuw hart spreekt is context wel belangrijk. Ezek.36:26 is anders dan psalm 51:12. En dat wordt toch hopelijk uitgelegd op catechisatie?

De vraag op de symposium was eigenlijk: 'Wim, wat heb jij toch tegen dat nieuwe hart?' Dus het was blijkbaar iets dat opviel.

1. Hij ageert tegen het gebed om een nieuw hart. Dat is iets wat je meer dan 100 jaar geleden niet tegenkwam als gebruik of oproep om dat te doen.
2. Het is weldegelijk zo dat mensen zo zeer focussen of ze al een nieuw hart hebben ontvangen, zo zeer focussen of de wedergeboorte al in hen heeft plaatsgevonden als aanwijsbaar moment, dat ze geen vrijmoedigheid hebben om aan het Avondmaal te gaan.

Tegelijkertijd schrijft Van Vlastuin (pag. 47):
"Ons verdorven hart heeft geen mogelijkheden om zichzelf te reinigen of om de goede keuze van het geloof te maken. We hebben hartvernieuwende genade nodig. Dat is het christelijke van de opvoeding waarin we met klem horen over de noodzaak van een nieuw hart. Immers, het kan in ons leven niet bij het oude blijven. Deze boodschap is ook een medicijn tegen de oppervlakkige sfeer dat we een schaapje van Jezus' kudde zijn en ons nergens over hoeven te bekommeren.

Ik herinner mij de vraag van een catechisant die vroeg of het avondmaal voor "gewone gelovigen" is of voor "bekeerde mensen". Het is veelzeggend dat geloof en bekering tegenover elkaar geplaatst konden worden. Echter, er is slechts één weg naar de zaligheid: de weg van bekering door het geloof."

Tot zover het citaat. Het is toch wel duidelijk dat Ton Ouwerkerk hem totaal geen recht doet. Hij suggereerde dat geloof en wedergeboorte tegen elkaar uitgespeeld worden, terwijl WvV juist het omgekeerde stelt. Juist als je het nieuwe hart als een zelfstandige grootheid loskoppelt van het geloof laat je mensen zoeken naar de nieuwe mens in plaats van de Nieuwe Mens.

Punt 1 is toch raar als je de teksten leest die hij zelf gebruikt?

Nee, hij stelt alleen dat je het nieuwe hart niet mag isoleren. Het bidden om een nieuw hart kan fungeren als blokkade. We kunnen als kerkgangers alles doen wat we kunnen en braaf afwachten tot God ons wederbaart. Zolang er geen beweging van de Geest is betrekken we Zijn Woord niet op onszelf. Immers: "Er moet een wonder gebeuren".

Ik laat mijn kinderen niet zonder meer bidden om een nieuw hart. Maar ik zeg er altijd zoiets bij als: "zodat we U gaan liefhebben boven alles, we verdriet krijgen om onze zonden en de Heere Jezus aannemen en volgen."
Juist om te voorkomen dat het een zelfstandige grootheid is los van het geloof.

Snap je dit punt:
Juist als je het nieuwe hart als een zelfstandige grootheid loskoppelt van het geloof laat je mensen zoeken naar de nieuwe mens in plaats van de Nieuwe Mens.

[KDD]

Bedankt voor de weergave. In de laatste citaat vindt ik dat hij gemeenteleden tekort doet in hun kennis. Een godvrezend mens weet heus wel dat een Paulus-bekeering zelden voorkomt. De eerste twee citaten valt weinig over te zeggen. Maar als je over een nieuw hart spreekt is context wel belangrijk. Ezek.36:26 is anders dan psalm 51:12. En dat wordt toch hopelijk uitgelegd op catechisatie?

De vraag op de symposium was eigenlijk: 'Wim, wat heb jij toch tegen dat nieuwe hart?' Dus het was blijkbaar iets dat opviel.

1. Hij ageert tegen het gebed om een nieuw hart. Dat is iets wat je meer dan 100 jaar geleden niet tegenkwam als gebruik of oproep om dat te doen.
2. Het is weldegelijk zo dat mensen zo zeer focussen of ze al een nieuw hart hebben ontvangen, zo zeer focussen of de wedergeboorte al in hen heeft plaatsgevonden als aanwijsbaar moment, dat ze geen vrijmoedigheid hebben om aan het Avondmaal te gaan.

Tegelijkertijd schrijft Van Vlastuin (pag. 47):
"Ons verdorven hart heeft geen mogelijkheden om zichzelf te reinigen of om de goede keuze van het geloof te maken. We hebben hartvernieuwende genade nodig. Dat is het christelijke van de opvoeding waarin we met klem horen over de noodzaak van een nieuw hart. Immers, het kan in ons leven niet bij het oude blijven. Deze boodschap is ook een medicijn tegen de oppervlakkige sfeer dat we een schaapje van Jezus' kudde zijn en ons nergens over hoeven te bekommeren.

Ik herinner mij de vraag van een catechisant die vroeg of het avondmaal voor "gewone gelovigen" is of voor "bekeerde mensen". Het is veelzeggend dat geloof en bekering tegenover elkaar geplaatst konden worden. Echter, er is slechts één weg naar de zaligheid: de weg van bekering door het geloof."

Tot zover het citaat. Het is toch wel duidelijk dat Ton Ouwerkerk hem totaal geen recht doet. Hij suggereerde dat geloof en wedergeboorte tegen elkaar uitgespeeld worden, terwijl WvV juist het omgekeerde stelt. Juist als je het nieuwe hart als een zelfstandige grootheid loskoppelt van het geloof laat je mensen zoeken naar de nieuwe mens in plaats van de Nieuwe Mens.

Punt 1 is toch raar als je de teksten leest die hij zelf gebruikt?

Nee, hij stelt alleen dat je het nieuwe hart niet mag isoleren. Het bidden om een nieuw hart kan fungeren als blokkade. We kunnen als kerkgangers alles doen wat we kunnen en braaf afwachten tot God ons wederbaart. Zolang er geen beweging van de Geest is betrekken we Zijn Woord niet op onszelf. Immers: "Er moet een wonder gebeuren".

Ik laat mijn kinderen niet zonder meer bidden om een nieuw hart. Maar ik zeg er altijd zoiets bij als: "zodat we U gaan liefhebben boven alles, we verdriet krijgen om onze zonden en de Heere Jezus aannemen en volgen."
Juist om te voorkomen dat het een zelfstandige grootheid is los van het geloof.

Snap je dit punt:
Juist als je het nieuwe hart als een zelfstandige grootheid loskoppelt van het geloof laat je mensen zoeken naar de nieuwe mens in plaats van de Nieuwe Mens.

Nee dat snap ik niet.

[KDD]

Als ik het goed begrijp zegt hij dat het noodzakelijk is dat de focus van mensen verschuift van wedergeboorte naar het geloven in Christus.

[Refojongere]

Als ik het goed begrijp zegt hij dat het noodzakelijk is dat de focus van mensen verschuift van wedergeboorte naar het geloven in Christus.

Ja. Zoals de Bijbel ook altijd spreekt over je bekeren en geloven in plaats van: kijk goed of je al wedergeboren bent.

[KDD]

Als ik het goed begrijp zegt hij dat het noodzakelijk is dat de focus van mensen verschuift van wedergeboorte naar het geloven in Christus.

Ja. Zoals de Bijbel ook altijd spreekt over je bekeren en geloven in plaats van: kijk goed of je al wedergeboren bent.

ok. ik moest het eerst vertalen om het goed te begrijpen. Bekeren en geloven is wel noodzakelijk maar hoe? Want ik ben onmachtig en onwillig. Het is alleen mogelijk door wedergeboorte.

[Groepscirkel]

Splits de heilsorde niet zo. Wedergeboorte, geloof en bekering zijn onderscheiden én onlosmakelijk verbonden. Het is vrucht van dezelfde genade, gegrond in Christus alleen. Laat deze theologie evenwichtig en helder functioneren in verkondiging en pastoraat. Ordelijk en niet strikt volgordelijkheid, want dogma wordt omgekeerd gepreekt.

[Refojongere]

Als ik het goed begrijp zegt hij dat het noodzakelijk is dat de focus van mensen verschuift van wedergeboorte naar het geloven in Christus.

Ja. Zoals de Bijbel ook altijd spreekt over je bekeren en geloven in plaats van: kijk goed of je al wedergeboren bent.

ok. ik moest het eerst vertalen om het goed te begrijpen. Bekeren en geloven is wel noodzakelijk maar hoe? Want ik ben onmachtig en onwillig. Het is alleen mogelijk door wedergeboorte.

Wat heeft je doop daarin te zeggen, wat heeft Jezus je daarin te zeggen?

[KDD]

Als ik het goed begrijp zegt hij dat het noodzakelijk is dat de focus van mensen verschuift van wedergeboorte naar het geloven in Christus.

Ja. Zoals de Bijbel ook altijd spreekt over je bekeren en geloven in plaats van: kijk goed of je al wedergeboren bent.

ok. ik moest het eerst vertalen om het goed te begrijpen. Bekeren en geloven is wel noodzakelijk maar hoe? Want ik ben onmachtig en onwillig. Het is alleen mogelijk door wedergeboorte.

Wat heeft je doop daarin te zeggen, wat heeft Jezus je daarin te zeggen?

De doop zegt tegen ons dat de Heere bekering en geloof aan ons wil schenken door wedergeboorte. Tegen een ieder van ons persoonlijk dan - dat het noodzakelijk is maar dat het ook mogelijk is. Het is een pleitgrond. Onze God ontfermt zich op' t gebed.

[KDD]

Wat bezwaren over wat er in hoofdstuk zes geschreven is:

In het vervolg wordt de verkiezing gelijkgesteld met het verbond door – let erop! – te spreken over de gelijkstelling van verkiezingsgenade en verbondsgenade. Hier wordt niet verstaan dat de verkiezing bron van de zaligheid is met het bloed van Christus als fundament van de zaligheid. En dat het ene werk der genade tweezijdig is. Waarbij het verbod der verlossing zich manifesteert in de weg van het genadeverbond.

Verbondsleven
Een aspect van het verbondsleven duidt ons doopformulier aan als het doden van onze oude natuur. Een aantal curieuze zinnen volgt. De oude natuur kan volgens de auteur niet bekeerd worden. Even later: ‘Dit onderstreept de noodzaak van bekering.’ Beide zinnen spreken elkaar tegen. ‘De doop betekent dat onze oude mens in de werkelijkheid van Christus is gekruisigd.’ Dat is onwaar. Het zou betekenen dat de dopeling een nieuw mens is. Al kan de dopeling al in de schoot van de moeder wedergeboren/bekeerd zijn. Hoe de twee partijen van het verbond zich verhouden tot het tweeërlei kindschap bij de auteur blijft vragen oproepen. Temeer daar in dit verband de rhetorische vraag wordt gesteld: ‘Hebben we geen deel aan Christus?’
De auteur gaat verder en zegt op het eerste gezicht behartenswaardige zaken over het werk van de Geest. Maar het is meer coöperatie met de mens dan het werk van de Geest alleen. ‘Door Gods Geest voltrekken wij (sic) het oordeel over de oude mens (Rom. 8:13).’ Weer zo’n dubbelzinnige zin die een tekst uit z’n verband haalt. Want Paulus zegt direct erna: ‘Want zovelen als er door den Geest Gods geleid worden , die zijn kinderen Gods.’ Voortdurend wordt er gesproken op de manier van coöperatie tussen God en mens.

[DDD]

Nog meer van die totaal niet beargumenteerde onzin.

De oude natuur kan niet bekeerd worden. Nee. Daarom noemt het formulier het ook het afsterven van de oude mens en de opstanding van de nieuwe mens.

Ik ga niet op alles reageren, maar ik hoop niet dat de dr.-titel ziet op theologie.

[Groepscirkel]

<> Ik ga niet op alles reageren, maar ik hoop niet dat de dr.-titel ziet op theologie.

Is hij wel doctor? Ik zie alleen buiten-promovendus, maar geen proefschrift. Hij is wel theoloog.