Generale Synode Christelijke Gereformeerde Kerken 2024

[MidMid]

Omdat het juist zo’n gevoelig thema was is er nauwkeurig gewerkt volgens onze eigen opgestelde regels (IRRA) Omdat het resultaat een consistente lijn geeft sinds 1998 is er ook niets vreemds gebeurd. Probleem in onze kerken is dat men besluiten van meerdere vergaderingen steeds weer ter discussie wil stellen. Dan kun je beter ophouden om nog instructies in te dienen, besluiten te nemen en om überhaupt nog meerdere vergaderingen te houden Dat is dan ook de lijn die ik voorsta. Art30/31 zijn ondergraven en werken niet meer in de CGK en dat is een verdrietige constatering.

Ik ken de inhoud van de revisie niet.
Wel weet ik dat veel indieners van revisie zich niet of op z'n minst onvoldoende gehoord voelen.

De eerlijkheid is toch dat we met regels en procedures iets probeerden op te lossen, wat niet via die weg opgelost moest of kon worden. Uit de veelheid van revisie sprak dat de kerken een deel aan het verliezen waren vanwege een gebrek aan vertrouwen en binding. Dat lijm je niet met een IRRA of wat dan ook.

En verder eens dat er in het voortraject van indienen van instructies, besluiten die genomen zijn vast zaken anders kunnen en misschien ook wel moeten.
Stellen dat art. 30 en 31 ondergraven worden doordat men gebruikt maakt van het recht op revisie dan wel appel, is natuurlijk een gotspe. Zoals Middenrefo eerder al aangaf, is dat juist typisch gereformeerd om steeds met nuance te besluiten en niet 'ex cathedra'.

En indienen is nog iets anders dan dat het al overgenomen is of zou worden.

[BSH]

Inmiddels heeft ds. L.A. den Butter gereageerd op het opinieartikel van ds. Maris.

https://www.rd.nl/digitale-krant/viewer ... _year=2026

[huisman]

Inmiddels heeft ds. L.A. den Butter gereageerd op het opinieartikel van ds. Maris.

https://www.rd.nl/digitale-krant/viewer ... _year=2026

Duidelijk en bewogen artikel van een predikant die mee heeft geschreven aan het bewuste rapport 'Zoek eerst het Koninkrijk'.

[Evangelist]

Omdat het juist zo’n gevoelig thema was is er nauwkeurig gewerkt volgens onze eigen opgestelde regels (IRRA) Omdat het resultaat een consistente lijn geeft sinds 1998 is er ook niets vreemds gebeurd. Probleem in onze kerken is dat men besluiten van meerdere vergaderingen steeds weer ter discussie wil stellen. Dan kun je beter ophouden om nog instructies in te dienen, besluiten te nemen en om überhaupt nog meerdere vergaderingen te houden Dat is dan ook de lijn die ik voorsta. Art30/31 zijn ondergraven en werken niet meer in de CGK en dat is een verdrietige constatering.

Ik ken de inhoud van de revisie niet.
Wel weet ik dat veel indieners van revisie zich niet of op z'n minst onvoldoende gehoord voelen.

De eerlijkheid is toch dat we met regels en procedures iets probeerden op te lossen, wat niet via die weg opgelost moest of kon worden. Uit de veelheid van revisie sprak dat de kerken een deel aan het verliezen waren vanwege een gebrek aan vertrouwen en binding. Dat lijm je niet met een IRRA of wat dan ook.

En verder eens dat er in het voortraject van indienen van instructies, besluiten die genomen zijn vast zaken anders kunnen en misschien ook wel moeten.
Stellen dat art. 30 en 31 ondergraven worden doordat men gebruikt maakt van het recht op revisie dan wel appel, is natuurlijk een gotspe. Zoals Middenrefo eerder al aangaf, is dat juist typisch gereformeerd om steeds met nuance te besluiten en niet 'ex cathedra'.

En indienen is nog iets anders dan dat het al overgenomen is of zou worden.

Het probleem zit niet in de procedures. Die helemaal naar de letter en de geest van de IRRA uitgevoerd. Het probleem zit ‘m er in dat men meer en meer vervreemd is van datgene wat onder ons altijd als Schriftuurlijk heeft gegolden. Onder het mom van ‘onvoldoende gehoord’ (wat echt onjuist is; lees het aanvaardde meerderheidsrapport!) blijft men doorgaan, net zo lang dat er officiële ruimte is gecreeërd voor vrouwelijke ambtsdragers. Als de procedure van 2019-2025 nu met een vluggertje zou zijn afgedaan, dan zou ik nog enig begrip kunnen hebben, maar hier is gewoon heel diepgravend en principieel nagedacht, alleen een heel aantal gemeenten aanvaard de conclusie niet (die overigens voor de wereldkerk van 30-1950 geen discussie was.)

Ds. L.A. den Butter slaat de spijker op de kop in het RD van vandaag.

[MidMid]

Omdat het juist zo’n gevoelig thema was is er nauwkeurig gewerkt volgens onze eigen opgestelde regels (IRRA) Omdat het resultaat een consistente lijn geeft sinds 1998 is er ook niets vreemds gebeurd. Probleem in onze kerken is dat men besluiten van meerdere vergaderingen steeds weer ter discussie wil stellen. Dan kun je beter ophouden om nog instructies in te dienen, besluiten te nemen en om überhaupt nog meerdere vergaderingen te houden Dat is dan ook de lijn die ik voorsta. Art30/31 zijn ondergraven en werken niet meer in de CGK en dat is een verdrietige constatering.

Ik ken de inhoud van de revisie niet.
Wel weet ik dat veel indieners van revisie zich niet of op z'n minst onvoldoende gehoord voelen.

De eerlijkheid is toch dat we met regels en procedures iets probeerden op te lossen, wat niet via die weg opgelost moest of kon worden. Uit de veelheid van revisie sprak dat de kerken een deel aan het verliezen waren vanwege een gebrek aan vertrouwen en binding. Dat lijm je niet met een IRRA of wat dan ook.

En verder eens dat er in het voortraject van indienen van instructies, besluiten die genomen zijn vast zaken anders kunnen en misschien ook wel moeten.
Stellen dat art. 30 en 31 ondergraven worden doordat men gebruikt maakt van het recht op revisie dan wel appel, is natuurlijk een gotspe. Zoals Middenrefo eerder al aangaf, is dat juist typisch gereformeerd om steeds met nuance te besluiten en niet 'ex cathedra'.

En indienen is nog iets anders dan dat het al overgenomen is of zou worden.

Het probleem zit niet in de procedures. Die helemaal naar de letter en de geest van de IRRA uitgevoerd. Het probleem zit ‘m er in dat men meer en meer vervreemd is van datgene wat onder ons altijd als Schriftuurlijk heeft gegolden. Onder het mom van ‘onvoldoende gehoord’ (wat echt onjuist is; lees het aanvaardde meerderheidsrapport!) blijft men doorgaan, net zo lang dat er officiële ruimte is gecreeërd voor vrouwelijke ambtsdragers. Als de procedure van 2019-2025 nu met een vluggertje zou zijn afgedaan, dan zou ik nog enig begrip kunnen hebben, maar hier is gewoon heel diepgravend en principieel nagedacht, alleen een heel aantal gemeenten aanvaard de conclusie niet (die overigens voor de wereldkerk van 30-1950 geen discussie was.)

Ds. L.A. den Butter slaat de spijker op de kop in het RD van vandaag.

Ik zeg iets anders dan jij vermoeden doet.
Mijn stelling is dat wat jij als het vervreemdende aanstipt niet op te lossen is met welke IRRA of welke besluit dan ook. Een mogelijke oplossing kon enkel dan gevonden worden als eerst de weg waarlangs tegen het licht gehouden was. Iets waar het rapport n.a.v. het convent ook de vinger bij gelegd heeft. Er was een andere manier nodig van gesprek, overleg en besluiten. Er is gekozen om die andere weg niet te zoeken of te gaan.

Ik vind het schofferend om het gevoelen van 'niet gehoord' zijn af te doen op bovenstaande wijze. Wanneer iemand dat aangeeft, zou het goed zijn eerst uit te vragen hoe en wat in plaats van over dat gevoelen heen te walsen, toch?

En bij die laatste stelling over 30-1950 is meer te zeggen dan wat jij hier doet. Juist de laatste jaren komt er best veel aan nieuw onderzoek vrij naar de positie en plaats van de vrouw in de Vroege Kerk.

[huisman]

Omdat het juist zo’n gevoelig thema was is er nauwkeurig gewerkt volgens onze eigen opgestelde regels (IRRA) Omdat het resultaat een consistente lijn geeft sinds 1998 is er ook niets vreemds gebeurd. Probleem in onze kerken is dat men besluiten van meerdere vergaderingen steeds weer ter discussie wil stellen. Dan kun je beter ophouden om nog instructies in te dienen, besluiten te nemen en om überhaupt nog meerdere vergaderingen te houden Dat is dan ook de lijn die ik voorsta. Art30/31 zijn ondergraven en werken niet meer in de CGK en dat is een verdrietige constatering.

Ik ken de inhoud van de revisie niet.
Wel weet ik dat veel indieners van revisie zich niet of op z'n minst onvoldoende gehoord voelen.

De eerlijkheid is toch dat we met regels en procedures iets probeerden op te lossen, wat niet via die weg opgelost moest of kon worden. Uit de veelheid van revisie sprak dat de kerken een deel aan het verliezen waren vanwege een gebrek aan vertrouwen en binding. Dat lijm je niet met een IRRA of wat dan ook.

En verder eens dat er in het voortraject van indienen van instructies, besluiten die genomen zijn vast zaken anders kunnen en misschien ook wel moeten.
Stellen dat art. 30 en 31 ondergraven worden doordat men gebruikt maakt van het recht op revisie dan wel appel, is natuurlijk een gotspe. Zoals Middenrefo eerder al aangaf, is dat juist typisch gereformeerd om steeds met nuance te besluiten en niet 'ex cathedra'.

En indienen is nog iets anders dan dat het al overgenomen is of zou worden.

Het probleem zit niet in de procedures. Die helemaal naar de letter en de geest van de IRRA uitgevoerd. Het probleem zit ‘m er in dat men meer en meer vervreemd is van datgene wat onder ons altijd als Schriftuurlijk heeft gegolden. Onder het mom van ‘onvoldoende gehoord’ (wat echt onjuist is; lees het aanvaardde meerderheidsrapport!) blijft men doorgaan, net zo lang dat er officiële ruimte is gecreeërd voor vrouwelijke ambtsdragers. Als de procedure van 2019-2025 nu met een vluggertje zou zijn afgedaan, dan zou ik nog enig begrip kunnen hebben, maar hier is gewoon heel diepgravend en principieel nagedacht, alleen een heel aantal gemeenten aanvaard de conclusie niet (die overigens voor de wereldkerk van 30-1950 geen discussie was.)

Ds. L.A. den Butter slaat de spijker op de kop in het RD van vandaag.

Ik zeg iets anders dan jij vermoeden doet.
Mijn stelling is dat wat jij als het vervreemdende aanstipt niet op te lossen is met welke IRRA of welke besluit dan ook. Een mogelijke oplossing kon enkel dan gevonden worden als eerst de weg waarlangs tegen het licht gehouden was. Iets waar het rapport n.a.v. het convent ook de vinger bij gelegd heeft. Er was een andere manier nodig van gesprek, overleg en besluiten. Er is gekozen om die andere weg niet te zoeken of te gaan.

Ik vind het schofferend om het gevoelen van 'niet gehoord' zijn af te doen op bovenstaande wijze. Wanneer iemand dat aangeeft, zou het goed zijn eerst uit te vragen hoe en wat in plaats van over dat gevoelen heen te walsen, toch?

En bij die laatste stelling over 30-1950 is meer te zeggen dan wat jij hier doet. Juist de laatste jaren komt er best veel aan nieuw onderzoek vrij naar de positie en plaats van de vrouw in de Vroege Kerk.

Heb jij nooit het gevoel gehad dat degenen die ondanks de duidelijke besluiten toch vrouwen gingen bevestigen in het ambt over gevoelens van duizenden CGK broeders en zusters heen zijn gewalst? En dit is bewust en opzettelijke gebeurd en na vermaning voortgezet.
Onbegrijpelijk dat jij voor deze kant zo weinig empathie hebt.

Predikanten die een belangrijke rol in de CGK hadden hebben het in het verleden duidelijk gezegd. Toelating van vrouwen in het ambt zal tot een scheuring in de CGK leiden. (o.al J.H. Velema en J. Westerink). Ondanks deze waarschuwingen en ondanks de besluiten is er bewust gekozen om ons kerkverband onder grote spanning te zetten.
Maar nu is het opeens de schuld van Rijnsburg c.s. Bizar dat de oorzaak wordt weggemoffeld.

[MidMid]

Ik ken de inhoud van de revisie niet.
Wel weet ik dat veel indieners van revisie zich niet of op z'n minst onvoldoende gehoord voelen.

De eerlijkheid is toch dat we met regels en procedures iets probeerden op te lossen, wat niet via die weg opgelost moest of kon worden. Uit de veelheid van revisie sprak dat de kerken een deel aan het verliezen waren vanwege een gebrek aan vertrouwen en binding. Dat lijm je niet met een IRRA of wat dan ook.

En verder eens dat er in het voortraject van indienen van instructies, besluiten die genomen zijn vast zaken anders kunnen en misschien ook wel moeten.
Stellen dat art. 30 en 31 ondergraven worden doordat men gebruikt maakt van het recht op revisie dan wel appel, is natuurlijk een gotspe. Zoals Middenrefo eerder al aangaf, is dat juist typisch gereformeerd om steeds met nuance te besluiten en niet 'ex cathedra'.

En indienen is nog iets anders dan dat het al overgenomen is of zou worden.

Het probleem zit niet in de procedures. Die helemaal naar de letter en de geest van de IRRA uitgevoerd. Het probleem zit ‘m er in dat men meer en meer vervreemd is van datgene wat onder ons altijd als Schriftuurlijk heeft gegolden. Onder het mom van ‘onvoldoende gehoord’ (wat echt onjuist is; lees het aanvaardde meerderheidsrapport!) blijft men doorgaan, net zo lang dat er officiële ruimte is gecreeërd voor vrouwelijke ambtsdragers. Als de procedure van 2019-2025 nu met een vluggertje zou zijn afgedaan, dan zou ik nog enig begrip kunnen hebben, maar hier is gewoon heel diepgravend en principieel nagedacht, alleen een heel aantal gemeenten aanvaard de conclusie niet (die overigens voor de wereldkerk van 30-1950 geen discussie was.)

Ds. L.A. den Butter slaat de spijker op de kop in het RD van vandaag.

Ik zeg iets anders dan jij vermoeden doet.
Mijn stelling is dat wat jij als het vervreemdende aanstipt niet op te lossen is met welke IRRA of welke besluit dan ook. Een mogelijke oplossing kon enkel dan gevonden worden als eerst de weg waarlangs tegen het licht gehouden was. Iets waar het rapport n.a.v. het convent ook de vinger bij gelegd heeft. Er was een andere manier nodig van gesprek, overleg en besluiten. Er is gekozen om die andere weg niet te zoeken of te gaan.

Ik vind het schofferend om het gevoelen van 'niet gehoord' zijn af te doen op bovenstaande wijze. Wanneer iemand dat aangeeft, zou het goed zijn eerst uit te vragen hoe en wat in plaats van over dat gevoelen heen te walsen, toch?

En bij die laatste stelling over 30-1950 is meer te zeggen dan wat jij hier doet. Juist de laatste jaren komt er best veel aan nieuw onderzoek vrij naar de positie en plaats van de vrouw in de Vroege Kerk.

Heb jij nooit het gevoel gehad dat degenen die ondanks de duidelijke besluiten toch vrouwen gingen bevestigen in het ambt over gevoelens van duizenden CGK broeders en zusters heen zijn gewalst? En dit is bewust en opzettelijke gebeurd en na vermaning voortgezet.
Onbegrijpelijk dat jij voor deze kant zo weinig empathie hebt.

Predikanten die een belangrijke rol in de CGK hadden hebben het in het verleden duidelijk gezegd. Toelating van vrouwen in het ambt zal tot een scheuring in de CGK leiden. (o.al J.H. Velema en J. Westerink). Ondanks deze waarschuwingen en ondanks de besluiten is er bewust gekozen om ons kerkverband onder grote spanning te zetten.
Maar nu is het opeens de schuld van Rijnsburg c.s. Bizar dat de oorzaak wordt weggemoffeld.

Je begint met een vraag aan mij en vervolgt met jouw conclusie. Dat is vreemd. Want dan is mijn antwoord voor jou toch eigenlijk niet van belang?

Zoals meerdere keren aangegeven, vind ik persoonlijk dat het bevestigen van vrouwen tegen de afspraken nooit gemogen had. Of dat bewust en opzettelijk is gebeurd, daar waag ik mij niet aan. Verklaringen die ik hierover langs zag komen, spreken daar namelijk in andere bewoordingen over, maar en daar vind je mij echt aan de zijde - doorgaans met echt veel te weinig oog voor wat de anderen van zo'n besluiten of effectueren vinden. De wals wordt bediend van beide zijden.

[Evangelist]

Omdat het juist zo’n gevoelig thema was is er nauwkeurig gewerkt volgens onze eigen opgestelde regels (IRRA) Omdat het resultaat een consistente lijn geeft sinds 1998 is er ook niets vreemds gebeurd. Probleem in onze kerken is dat men besluiten van meerdere vergaderingen steeds weer ter discussie wil stellen. Dan kun je beter ophouden om nog instructies in te dienen, besluiten te nemen en om überhaupt nog meerdere vergaderingen te houden Dat is dan ook de lijn die ik voorsta. Art30/31 zijn ondergraven en werken niet meer in de CGK en dat is een verdrietige constatering.

Ik ken de inhoud van de revisie niet.
Wel weet ik dat veel indieners van revisie zich niet of op z'n minst onvoldoende gehoord voelen.

De eerlijkheid is toch dat we met regels en procedures iets probeerden op te lossen, wat niet via die weg opgelost moest of kon worden. Uit de veelheid van revisie sprak dat de kerken een deel aan het verliezen waren vanwege een gebrek aan vertrouwen en binding. Dat lijm je niet met een IRRA of wat dan ook.

En verder eens dat er in het voortraject van indienen van instructies, besluiten die genomen zijn vast zaken anders kunnen en misschien ook wel moeten.
Stellen dat art. 30 en 31 ondergraven worden doordat men gebruikt maakt van het recht op revisie dan wel appel, is natuurlijk een gotspe. Zoals Middenrefo eerder al aangaf, is dat juist typisch gereformeerd om steeds met nuance te besluiten en niet 'ex cathedra'.

En indienen is nog iets anders dan dat het al overgenomen is of zou worden.

Het probleem zit niet in de procedures. Die helemaal naar de letter en de geest van de IRRA uitgevoerd. Het probleem zit ‘m er in dat men meer en meer vervreemd is van datgene wat onder ons altijd als Schriftuurlijk heeft gegolden. Onder het mom van ‘onvoldoende gehoord’ (wat echt onjuist is; lees het aanvaardde meerderheidsrapport!) blijft men doorgaan, net zo lang dat er officiële ruimte is gecreeërd voor vrouwelijke ambtsdragers. Als de procedure van 2019-2025 nu met een vluggertje zou zijn afgedaan, dan zou ik nog enig begrip kunnen hebben, maar hier is gewoon heel diepgravend en principieel nagedacht, alleen een heel aantal gemeenten aanvaard de conclusie niet (die overigens voor de wereldkerk van 30-1950 geen discussie was.)

Ds. L.A. den Butter slaat de spijker op de kop in het RD van vandaag.

Ik zeg iets anders dan jij vermoeden doet.
Mijn stelling is dat wat jij als het vervreemdende aanstipt niet op te lossen is met welke IRRA of welke besluit dan ook. Een mogelijke oplossing kon enkel dan gevonden worden als eerst de weg waarlangs tegen het licht gehouden was. Iets waar het rapport n.a.v. het convent ook de vinger bij gelegd heeft. Er was een andere manier nodig van gesprek, overleg en besluiten. Er is gekozen om die andere weg niet te zoeken of te gaan.

Ik vind het schofferend om het gevoelen van 'niet gehoord' zijn af te doen op bovenstaande wijze. Wanneer iemand dat aangeeft, zou het goed zijn eerst uit te vragen hoe en wat in plaats van over dat gevoelen heen te walsen, toch?

En bij die laatste stelling over 30-1950 is meer te zeggen dan wat jij hier doet. Juist de laatste jaren komt er best veel aan nieuw onderzoek vrij naar de positie en plaats van de vrouw in de Vroege Kerk.

Ik weet heel wel dat een andere weg was aanbevolen dan die van revisie etc., namelijk van gesprekssessies op classicaal niveau. Het probleem daarvan is dat we ook die route niet met elkaar (!) hebben afgesproken. Of je bedoelt dat het hele kerkstelsel inclusief het fenomeen kerkelijke vergaderingen met getrapte afvaardiging op de schop moet? Zo niet, dan hebben we een ordelijke weg. Daarin is de zaak vrouw in ambt aanhangig gemaakt. Daar is een belangrijk rapport uit voortgekomen dat in meerderheid is aanvaard (2022). Daarop zijn revisieverzoeken binnengekomen. Die zijn grondig bestudeerd, er is veel vergaderd, er is gestemd, en er was een besluit: dan hoort iedere predikant, kerkenraad en lid zich daar achter te scharen. Dat is namelijk het einde van de kerkelijke weg.
Maar het voorstel om halverwege de kerkelijke weg de spelregels te wijzigen, is natuurlijk vreemd. Zo’n voorstel doe je alleen, wanneer je via de kerkelijke weg niet voor elkaar krijgt, wat je wel wilt. Het is feitelijk onjuist dat men onvoldoende gehoord is. Men bedoelt: we hebben onvoldoende gelijk gekregen.

Overigens ben ik het geheel met u eens dat het probleem op een ander niveau ligt dan waarop de IRRA acteert: het gaat over de fundamenten van de kerk, zoals ds. Den Butter vandaag in het RD schrijft.

[Groepscirkel]

Sterk opinieartikel van ds. Den Butter, met een fundamenteel bijbelgetrouw uitgangspunt: "De Kerk is van Christus, Zijn wereldwijde lichaam, en kan niet gescheurd worden."

[Middenrefo]

Sterk opinieartikel van ds. Den Butter, met een fundamenteel bijbelgetrouw uitgangspunt: "De Kerk is van Christus, Zijn wereldwijde lichaam, en kan niet gescheurd worden."

En vervolgens de CGK scheuren. Voor mij mogen ze stoppen met die opinie artikelen. Zowel die van prof. Maris als die van ds. Den Butter voegen niets toe en zijn niet meer dan een herhaling van zetten. Er verandert echt niemand meer van mening door dit soort stukken, integendeel; we graven ons allemaal verder in.

[Groepscirkel]

Sterk opinieartikel van ds. Den Butter, met een fundamenteel bijbelgetrouw uitgangspunt: "De Kerk is van Christus, Zijn wereldwijde lichaam, en kan niet gescheurd worden."

En vervolgens de CGK scheuren. Voor mij mogen ze stoppen met die opinie artikelen. Zowel die van prof. Maris als die van ds. Den Butter voegen niets toe en zijn niet meer dan een herhaling van zetten. Er verandert echt niemand meer van mening door dit soort stukken, integendeel; we graven ons allemaal verder in.

"Kerk" en "CGK" zijn geen uitwisselbare grootheden. De Kerk van Christus is niet te scheuren en gaat dwars door grenzen en (kerk)muren heen. Verder ben ik het met je eens over de herhaling van zetten, dus ik laat dit topic weer rusten.

[HHR]

Eerlijk verhaal van ds LA den Butter.

De cgk van Hoogeveen, die buiten de kerkelijke weg om als roepende kerk is aangewezen, ziet prof. Maris als door Gods genade gegeven. Maar deze had niet door een kortgeding afgedwongen moeten worden. Tot de kerkelijke weg was al door twee synodes opgeroepen: een weg terug uit de impasse door bekering.

[Middenrefo]

Eerlijk verhaal van ds LA den Butter.

De cgk van Hoogeveen, die buiten de kerkelijke weg om als roepende kerk is aangewezen, ziet prof. Maris als door Gods genade gegeven. Maar deze had niet door een kortgeding afgedwongen moeten worden. Tot de kerkelijke weg was al door twee synodes opgeroepen: een weg terug uit de impasse door bekering.

Het vetgedrukte is een pertinente onwaarheid. Juist het niet aanwijzen van Hoogeveen was in strijd met de kerkelijke weg.

[Middenrefo]

Sterk opinieartikel van ds. Den Butter, met een fundamenteel bijbelgetrouw uitgangspunt: "De Kerk is van Christus, Zijn wereldwijde lichaam, en kan niet gescheurd worden."

En vervolgens de CGK scheuren. Voor mij mogen ze stoppen met die opinie artikelen. Zowel die van prof. Maris als die van ds. Den Butter voegen niets toe en zijn niet meer dan een herhaling van zetten. Er verandert echt niemand meer van mening door dit soort stukken, integendeel; we graven ons allemaal verder in.

"Kerk" en "CGK" zijn geen uitwisselbare grootheden. De Kerk van Christus is niet te scheuren en gaat dwars door grenzen en (kerk)muren heen. Verder ben ik het met je eens over de herhaling van zetten, dus ik laat dit topic weer rusten.

Dat begrijp ik wel, dat is ook de reden waarom ik dit soort artikelen niet meer kan waarderen. Er wordt een waarheid geponeerd waar niemand het mee oneens kan zijn en vervolgens heeft het geen consequenties voor de dagelijkse praktijk.

[Evangelist]

Eerlijk verhaal van ds LA den Butter.

De cgk van Hoogeveen, die buiten de kerkelijke weg om als roepende kerk is aangewezen, ziet prof. Maris als door Gods genade gegeven. Maar deze had niet door een kortgeding afgedwongen moeten worden. Tot de kerkelijke weg was al door twee synodes opgeroepen: een weg terug uit de impasse door bekering.

Het vetgedrukte is een pertinente onwaarheid. Juist het niet aanwijzen van Hoogeveen was in strijd met de kerkelijke weg.

Als dat laatste al zo was, (wat ik bestrijd) dan nog is Hoogeveen niet op een kerkelijk juiste wijze aangewezen. Dat kan alleen generale synode doen.
Maar je weet best dat het besluit om geen roepende kerk aan te wijzen een weloverwogen besluit was om aan te geven dat het kerkverband in deze samenstelling zou stoppen.
Verder scheurt Rijnsburg de kerk niet; dat was daarvoor reeds gedaan door afwijkende gemeenten.