Wezen en welwezen des geloofs

[Bertiel]

in zijn vragenboekje

[Vrouwke]

Ha, ha…



Ik ga gelijk zoeken! Ik schreef zaterdag al dat ik uit dat boekje alleen dat van kennis, toestemmen en vertrouwen onthouden had. Bij deze bevestigd.

[Vrouwke]

Weet je zo welk hoofdstuk en bij welke vraag? Ik kan het zo snel niet terug vinden. Al zal ik het ongetwijfeld vinden als ik het hele boekje weer eens lees..

[Vrouwke]

Opvallend is dat de hoek waar nogal eens gewaarschuwd wordt dat anderen mensen te snel de handen opleggen, ook problemen hebben met de standaard van het geloof volgens de Reformatie.

Zondag 7:
Vraag 21
Wat is een waar geloof?
Antwoord:
Een waar geloof is niet alleen een stellig weten of kennis,
waardoor ik alles voor waarachtig houd,
dat ons God in Zijn Woord geopenbaard heeft,
maar ook een vast vertrouwen,
hetwelk de Heilige Geest door het Evangelie in mijn hart werkt,
dat niet alleen anderen, maar ook mij
vergeving der zonden, eeuwige gerechtigheid en zaligheid
van God geschonken is,
uit louter genade,
alleen om der verdienste van Christus wil.

Vraag 22
Wat is dan een Christen nodig te geloven?
Antwoord:
Al wat ons in het Evangelie beloofd wordt, a
hetwelk ons de Artikelen van ons algemeen
en ongetwijfeld Christelijk geloof
in een hoofdsom leren.

Dan volgen de 12 Artikelen,
die worden in Zondag 7 al geloofd !

Die worden in de zondagen 8-22 uitgewerkt en behandeld.

Daar komt Zondag 23: waarbij uitgewerkt wordt, het nut van het geloof, op welke wijze de gelovige rechtvaardig is, niet door verdienste maar uit genade door het offer van Jezus Christus. Het geloof van Zondag 7 en 23 is hetzelfde geloof, door Zondag 23 exclusief te maken, krijg je juist een ketterse dwaling die in de Reformatie niet geleerd werd !

Zondag 23
59
Maar wat baat het u nu dat gij dit alles gelooft?
Dat ik in Christus
voor God rechtvaardig ben,
en een erfgenaam des eeuwigen levens. a

60
Hoe zijt gij rechtvaardig voor God?
Alleen door een waar geloof in Jezus Christus; a
alzo dat, al is het dat mij mijn consciëntie aanklaagt
dat ik tegen al de geboden Gods zwaarlijk gezondigd
en geen daarvan gehouden heb,
en nog steeds tot alle boosheid geneigd ben,
nochtans God,
zonder enige verdienste mijnerzijds,
uit louter genade
mij de volkomen genoegdoening,
gerechtigheid en heiligheid van Christus g schenkt en toerekent,
evenals had ik nooit zonde gehad noch gedaan,
ja, als had ik zelf al de gehoorzaamheid volbracht,
die Christus voor mij volbracht heeft,
in zoverre ik zulke weldaad met een gelovig hart aanneem.

61
Waarom zegt gij dat gij alleen door het geloof rechtvaardig zijt?
Niet, dat ik vanwege de waardigheid
mijns geloofs Gode aangenaam ben;
maar daarom,
dat alleen de genoegdoening,
gerechtigheid en heiligheid van Christus
mijn gerechtigheid voor God is,
en dat ik die niet anders
dan alleen door het geloof
aannemen en mij toe-eigenen kan.

Precies..

Het is me een raadsel hoe het kan, dat mensen jaren studeren om predikant te worden en vervolgens dan juist in zulke basale dingen afwijken.

En dat er hele kerkenraadsbanken vol, zo ingenomen zijn met zulke fantastische prediking.

En het kerkvolk heeft niets door of zucht eronder.

[Bertiel]

Weet je zo welk hoofdstuk en bij welke vraag? Ik kan het zo snel niet terug vinden. Al zal ik het ongetwijfeld vinden als ik het hele boekje weer eens lees..

hoofdstuk 15, vraag 10 en 11

[Vrouwke]

Dankjewel!

[Vrouwke]

Ik zal wel een ei zijn..

Hoofdstuk 15 is volgens mij hoofdstuk XV

Van de Rechtvaardigmaking

Vraag 10:
Hoe de Heilige Geest?
Als Verzegelaar, Die ons kennis geeft en verzekert van de rechtvaardigmaking.

Vraag 11:
Kan men ook van zijn rechtvaardigmaking verzekerd worden?
Ja. Rom. 8:16. Dezelve Geest getuigt met onze geest dat wij kinderen Gods zijn.

@Bertiel
Is dit wat je bedoelde??

[Bertiel]

https://theologienet.nl/bestanden/helle ... boekje.pdf

HOOFDSTUK XV
Van het Geloof
1. V. Hoe velerlei geloof is er?
A. Vierderlei: een historisch geloof, een tijdgeloof, een geloof der
wonderen en een waar zaligmakend geloof.
2. V. Wat is een historisch geloof? A. Een blote
toestemming aan een gekende waarheid.
3. V. Is dat geen goed geloof?
A. Ja; het is noodzakelijk, doch niet genoeg. Jac. 2 : 19. Gij gelooft,
dat God een enig God is; gij doet wel: de duivelen geloven het
ook, en zij sidderen.
4. V. Wat is het tijdgeloof?
A. Een toestemmen en belijden van de waarheid voor een tijd, met
enig uiterlijk genoegen. Matth 13 : 20, 21. Die het Woord hoort en
dat terstond met vreugde ontvangt; doch hij heeft geen wortel in
zichzelven, maar is voor een tijd; en als verdrukking of vervolging
komt om des Woords wil; zo wordt hij terstond geërgerd.
5. V. Wat is het geloof der wonderen?
A. Die sterke vaststelling bij zichzelven, dat er óf door ons, Of aan
ons enig wonder zal gedaan worden.
6. V. Wanneer heeft dat plaats? A. Als
het doen van wonderen plaats heeft.
7. V. Is dat ook niet zaligmakend?
A. Neen. 1. Cor. 13 : 2b. Indien ik al het geloof had, zodat ik bergen
vrzette, en de liefde niet had, zo ware ik niets.
8. V. In hoeveel zaken bestaat het zaligmakend geloof?
A. In drie; in kennis, toestemmen en vertrouwen.
9. V. Is een blind geloof zonder kennis niet genoeg? A. Neen.
Joh. 17 : 3. Dit is het eeuwige leven, dat zij U kennen.
10. V. Welke is de voornaamste en eigenlijke rechtvaardigmakende
daad des geloofs?
A. Het is die daad der ziel, waardoor zij hartelijk wil en wenst, niet
alleen dat de beloften des Evangeliums in zich zelve waar mogen
zijn, maar waardoor zij ook met overgegeven genegenheid de Heere
Jezus als de enige oorzaak van haar zaligheid, met verloochening
van zich zelve en alle andere dingen of personen, begeert en dadelijk aangrijpt.
64 65
11. V. Wat is het gevolg van de rechtvaardigmakende daad des geloofs?
A. De bijzondere en zekere toepassing van de beloften des Evangeliums en de Heere Jezus tot de eigen persoon van elke gelovige,
welke geenszins altijd tegenwoordig is in alle gelovigen, door de
aanvechtingen des satans, de beschuldiging van de Wet, en de verleidingen des vleeses; doch naar welke echter allen moeten staan,
die Jezus oprecht aannemen.
12. V. Kunnen en moeten de gelovigen verzekerd zijn van de oprechtheid huns geloofs?
A. Zij kunnen. 2 Tim. 1 : 12b. Want ik weet, Wie ik geloofd heb.
En moeten daarnaar staan. 2 Cor. 13 : 5. Onderzoekt u zelven of
gij in het geloof zijt, beproeft u zelven.
13. V. Wie werkt dat geloof in ons?
A. De H. Geest. 1 Cor. 12 : 3b. Niemand kan zeggen Jezus de
Heere te zijn, dan door de H. Geest. Vergel. Filip. 1 : 19.
14. V. Waardoor werkt Die het geloof?
A. Door het Woord. Rom. 10 :17. Zo is dan het geloof uit het
gehoor, en het gehoor door het Woord Gods.
15. V. Kunnen wij dan uit ons zelven niet geloven?
A. Neen. Ef. 2 : 8. Uit genade zijt gij zalig geworden door het geloof; en dat niet uit u, het is Godsgave

[Vrouwke]

Ahh..

Dat is in de uitgave die ik hier in huis heb hoofdstuk XVI ofwel 16

[Iemand]

Gisteren was bij ons in de kerk zondag 7 van de HC aan de beurt om te overdenken. Ik vond het echt een hele mooie preek op 1 uitzondering na: een verdediging van de visie dat zondag 7 over het wezen van het geloof en zondag 23 over het welwezen van het geloof zou gaan.

Daarmee wordt bedoeld dat in zondag 7 (wezen) het zou gaan over het vermogen wat de HEERE aan een mens geschonken heeft om te kunnen geloven. En in zondag 23 (welwezen) dat dit geschonken geloof daadwerkelijk gelooft.

Het woord 'wezen' hoort hier eigenlijk niet thuis (daarom is het goed dat je schrijft 'daarmee wordt bedoeld'). Het wezen omschrijft wat iets werkelijk is, wat de essentie van iets is, dat wat iets maakt tot wat het is. Dat blijkt ook uit de vraag, de vraag is: wat is een waar geloof? (en dus niet: hoe moet het zijn?)

In de 18e eeuw werd er gediscussieerd over de vraag of de catechismus in zondag 7 het wezen van het geloof beschrijft (dus dat wat het is), of het welwezen (dat wat het geloof is of wat het geloof zou moeten zijn). Theodorus van Thuynen en later ook Theodorus van der Groe stelden beiden nadrukkelijk dat zondag 7 het wezen van het geloof beschrijft, dus dat wat het geloof tot geloof maakt, en wat dus niet kan ontbreken in een waar geloof. Dit werd hun door tijdgenoten niet in dank afgenomen, omdat zij daarmee dus stelden dat diegene die niet vertrouwt dat ook hem de zonden vergeven zijn (zoals de catechismus schrijft) het ware geloof niet heeft. Zo schreef van Thuynen over zijn tijdgenoten: 'daar durft men tegenwoordig recht uit zeggen, dat het ware geloof niet in dit vertrouwen bestaat' (namelijk het vertrouwen van de catechismus, dus: niet alleen anderen, maar ook mij), en van der Groe: 'een waar gelovige zonder enige verzekerdheid van zaligheid is voor mij niets anders dan een gedrochtelijke hersenschim en een loutere tegenstrijdigheid'.

Het 'probleem' in de definitie die jij geeft zit niet perse in de woorden 'wezen' en 'welwezen' (hoewel het onzin is te stellen dat zondag 23 het welwezen beschrijft als je stelt dat zondag 7 het wezen beschrijft), maar in het woord 'vermogen'. Als het geloof in zijn wezen een stellig weten en een vast vertrouwen is, dan is dat meer dan een vermogen. Vertrouwen is namelijk geen vermogen maar een daad of werkzaamheid van het hart of van de wil. In de praktijk komt dat (stellen dat het geloof een vermogen is) op hetzelfde neer als stellen dat zondag 7 niet het wezen van het geloof beschrijft. (Want de daden of werkzaamheden van het geloof zijn dan niet wezenlijk of noodzakelijk aanwezig. Het geloof zou er kunnen zijn zonder de werkzaamheden, in dit geval het vertrouwen.)

Dit onderscheid is te vinden bij Comrie, die onderscheid maakte tussen 'geloof hebben' en 'geloven' , waarbij geloof hebben met Christus zou verenigen en zalig zou maken. Overigens strijdt dit met de Bijbelse spreekwijzen, waar 'geloof' en 'geloven' inwisselbaar gebruikt worden, bijvoorbeeld: doch dengene, die niet werkt, maar gelooft in Hem, die den Goddeloze rechtvaardigt, wordt zijn geloof gerekend tot rechtvaardigheid, Rom. 4:25 (zie ook de kanttekening).

Soms denk ik: het lijkt wel of ze de zwak gelovige zoveel tegemoet willen komen, dat het juist niet meer werkt. Dat het juist het doel mist. Want wie is hier nu mee geholpen?

Wat het nut daarvan is vraag ik me ook altijd af. Zelfs als het zo zou zijn (wat ik beslist niet geloof) dan nog zie ik niet in wat een kerkganger eraan heeft om dat te weten.

[Vrouwke]

Helder verwoord en helemaal mee eens..

[Iemand]

Als er met de behandeling van de catechismus bij zondag 7 wordt gesproken over het wezen des geloofs, bedoelen ze volgens mij zoiets..

Ze zien de catechismus in eerste instantie als een soort stappenplan van de weg van redding voor een zondaar.

Zondag 1 is het uiteindelijke ideaal. Maar helaas voor de meeste van Gods kinderen nooit meer dan dat.

Eigenlijk begint de beschrijving van de bekeringsweg in zondag 2. Men ziet iets van zijn ellende.

In de volgende zondagen komt het steeds verder met die ontdekking. Totdat er ook voor die ontdekte zondaar uit de catechismus geen hoop meer is. Zelfs aan Gods kant niet meer (zondag 4).

In zondag 5 en 6 groeit er dan een beetje hoop in die ontdekte zondaar.

In zondag 7 wordt hij door de Heilige Geest ingelijfd in Christus. Dat is het wezen des geloofs. Daardoor komt hij in zo’n staat dat hij kan gaan geloven. Hoe dat geloven eruit zou moeten zien staat in zondag 7 maar hij zou dat dus nog niet beoefenen.

Want voordat hij echt rust vindt in God, dat is pas in zondag 23. Dan is hij pas gerechtvaardigd. Dat wordt dan vaak geschilderd als een gevoelige ervaring waardoor hij gelooft.

Sinds ik Melanchton gelezen heb, en weet dat Ursinus een student van Melanchton was, kan ik de lijn in de catechismus beter plaatsen, maar dat is inderdaad wel een andere dan jij beschrijft. De insteek van de catechismus (bij vraag 1) is troost, dat is niet zozeer troost in de moeilijkheden van het gewone leven, maar dat is troost tegen de verschrikking van de zonde.

Gods wet openbaart ons Gods toorn over de zonde (vraag 3), en ieder die Gods toorn over de zonde ziet, en ziet dat hij de wet niet kan houden (vraag 5), is geneigd God te haten en voor Hem weg te vluchten, zoals Adam. Daarom staat er dat God het Evangelie geopenbaard heeft (vraag 19). Hoewel de kennis van de wet natuurlijk is, is de kennis van het Evangelie dat niet. Niemand had kunnen bedenken dat God Zijn eigen Zoon zou geven tot een verzoening voor onze zonden.

Het geloof vertrouwt alles wat in dit Evangelie beloofd wordt (vraag 22), dus: dat God Zijn Zoon zou geven en gaf als een Slachtoffer voor de kerk, en dat Hij om Zijnentwil de zonden gratis zou vergeven. Alle geloofsartikelen, schrijft Melanchton, moeten op het artikel van de vergeving van zonden, als de ultimate zaak, betrokken worden (en Ursinus volgt hem daarin na in vraag 21). Het Evangelie staat dan tegenover de wet, en waar de wet verschrikking geeft, biedt het Evangelie troost. Niet alleen omdat wij geloven dat God anderen de zonden vergeeft, maar omdat wij geloven dat Hij ook onze zonden vergeven heeft.

Deze impuls van het geloof in ons verstand is geen ijdele beschouwing, maar zij worstelt met de verschrikkingen van zonde en dood. Zij vecht met de duivel, die zwakke verstanden op angstaanjagende wijze aanvalt, om ze tot verachting van God of tot wanhoop aan te zetten, zoals: Kaïn, Saul, Judas en ontelbare anderen, die de conclusie trokken dat zij door God verworpen waren, en die God daarom furieus gehaat hebben. Anderen worden atheïsten of Epicureeën als zij Gods woord en de Goddelijke troost verwerpen in grote moeilijkheden. Zij ondersteunen zichzelf niet door het geloof, maar gebroken van geest geven zij zich over aan de duivel, zoals de bozen het uitschreeuwen als dingen hen tegen zijn: zeker zijn er geen goden, aangezien de wereld verwoest wordt door het blinde toeval. Maar diegenen die het Evangelie horen (die weten dat Gods werken zijn om in de hel te leiden, en om daar weer uit te leiden, 1 Sam. 2:6) ondersteunen zichzelf in zulke worstelingen door het geloof. Zij vluchten naar hun Leider: Christus. Zij weten dat Hij de Overwinnaar is, die de kop van de slang verbrijzelt, Gen. 3:15, of, zoals elders gezegd wordt: die de werken van de duivel vernietigt, 1 Joh. 3:8, en die altijd met de Zijnen geweest is, vanaf het begin. Daarom overwinnen zij, geholpen door Gods Zoon, de duivel en verlaten zij God niet.

[Vrouwke]

Mooi!
Dank voor het delen!!

[Vrouwke]

Ik denk dat het ook belangrijk is om open over dit soort knelpunten te spreken.

Want doordat ergens over gesproken wordt, gaat het taboe eraf. En kan er ook ruimte komen voor reflectie en herstel.