In Christus gedoopt - Dr. W. van Vlastuin

[KDD]

Wat ik tot nu toe mis is dat de inwendige roeping wordt niet duidelijk gemaakt. Er schijnt een vastklampen te zijn aan de uitwendige roeping.

Het ware geloof klampt zich vast aan de uitwendige roeping. Het is één roeping met twee-erlei uitwerking (Ryle).

Nogmaals ik zou daar niet durven rusten. Het is een pleitgrond maar de toepassing ervan is Gods werk. En dan pas is er een ware rust die de verstand te boven gaat.

Om terug te komen op Van Vlastuin. Hij schrijft:
"Geloofszekerheid is niet het heldere zicht op ons innerlijk maar op Gods innerlijk. We zijn zeker van Hem, ook voor onszelf."

Geeft dat niet de ware rust als we dat door het geloof die blijde boodschap toepassen op onszelf?

Nog zo'n zin:
"We moeten niet de wedergeboorte in engere zin zoeken voordat wij Jezus zoeken. We kunnen ons dan blind staren op hetgeen zich in ons binnenste voltrekt, terwijl wij de dringende roepstem van onze Bruidegom blijven negeren. Het is wedergeboorte als we ontdekken Wie Jezus voor ons geweest is in onze doop, wie wij zijn geweest in ons ontrouw tegenover Hem"

Tot slot:
"Eigenlijk is het geloof niets anders dan met ons hart 'amen' zeggen op de belofte. De kernbelofte van het Evangelie is: "Ik ben de HEERE uw God". Door de Geest licht deze belofte in ons hart op, tegenstemmen worden overstemd en we mogen deze belofte beamen."

Sorry maar met deze onduidelijke uitspraken heb je niets aan - het maakt zaken meer verwarrend. Ik mis het besef dat het werk van de Geest noodzakelijk is.

Het is wedergeboorte als we ontdekken Wie Jezus voor ons geweest is in onze doop, wie wij zijn geweest in ons ontrouw tegenover Hem. - dit is wedergeboorte?

Geloofszekerheid is niet het heldere zicht op ons innerlijk maar op Gods innerlijk. We zijn zeker van Hem, ook voor onszelf. - ook zo onduidelijk. Waarom spreekt hij onze oudvaders niet na? Daar heeft een mens veel meer aan. Uitleg van ds. James Fisher over de Westminster Catechism bijv:

Vraag 8. Wat is het verschil tussen de zekerheid van het geloof en de zekerheid van het gevoel?

Antwoord: Het object van de zekerheid van het geloof is "Christus in de belofte", Jakobus 2:23; maar het object van de zekerheid van het gevoel is "Christus gevormd in de ziel", 2 Timoteüs 2:12; of, wat hetzelfde is, de zekerheid van het geloof is gebaseerd op het onfeilbare woord van God, die niet kan liegen; maar de zekerheid van het gevoel is gebaseerd op de huidige ervaring van de persoon van de openbaringen van de goddelijke liefde.

[Arja]

Ik ben het met je eens dat vergeving en het kennen van de HEERE ook onder het Oude Testament de inhoud van het heil waren. “Ik ben de HEERE uw God” is geen andere zaligheid dan in het Nieuwe Testament. Daar zie ik ook continuïteit. Maar Jeremia 31 legt niet alleen de inhoud van het heil uit, hij beschrijft ook een kenmerk van het nieuwe verbond: “zij zullen Mij allen kennen, van hun kleinste tot hun grootste toe” en “Ik zal hun ongerechtigheid vergeven”. De nadruk ligt daar niet alleen op wát het heil is, maar op wie er in dat verbond zijn, namelijk degenen die de HEERE kennen en vergeving ontvangen hebben.
Mijn vraag is daarom niet of het wezen van de zaligheid in OT en NT hetzelfde is. Mijn vraag is hoe het Nieuwe Testament, in het licht van Jeremia 31 en Hebreeën 8, het nieuwe verbond zelf typeert.

Het nieuwe verbond wordt gesteld tegen het verbond op de Sinai met zijn wetgeving. Evangelie wordt tegenover de wet gezet. De stenen tafelen konden Israel niet bekeren, maar de Geest die de wet in het hart schrijft wel.

Het Evangelie en de belofte van de Geest is ook het genadeverbond met haar besnijdenis (Gen.17,7/Gal. 3:17). De wet op de Sinai doet dat verbond niet teniet. Het nieuwe van het nieuwe verbond is dat het Evangelie glashelder is ipv de schaduw en dat de Geest overvloedig is uitgestort en dat de wet als tuchtmeester weg is. Maar in beide verbonden waren dezelfde beloften, dezelfde Geest, dezelfde zaligheid.
Het is dus niet zo dat Jer. 31 het verbond opeens beperkt tot de ware gelovigen omdat de inhoud is dat ze Mij allen kennen van de grootste tot de kleinste. Dat duidt meer op de helderheid van het Evangelie en de zalving van de Geest (1 Joh.).

Ik begrijp het niet helemaal. Zie jij het nieuwe verbond als wezenlijk anders in samenstelling, dus alleen bestaande uit wie de HEERE werkelijk kennen, of als wezenlijk dezelfde verbondsstructuur als bij Sinaï, maar nu helderder en vervuld in de Heere Jezus

[Refojongere]

Het ware geloof klampt zich vast aan de uitwendige roeping. Het is één roeping met twee-erlei uitwerking (Ryle).

Nogmaals ik zou daar niet durven rusten. Het is een pleitgrond maar de toepassing ervan is Gods werk. En dan pas is er een ware rust die de verstand te boven gaat.

Om terug te komen op Van Vlastuin. Hij schrijft:
"Geloofszekerheid is niet het heldere zicht op ons innerlijk maar op Gods innerlijk. We zijn zeker van Hem, ook voor onszelf."

Geeft dat niet de ware rust als we dat door het geloof die blijde boodschap toepassen op onszelf?

Nog zo'n zin:
"We moeten niet de wedergeboorte in engere zin zoeken voordat wij Jezus zoeken. We kunnen ons dan blind staren op hetgeen zich in ons binnenste voltrekt, terwijl wij de dringende roepstem van onze Bruidegom blijven negeren. Het is wedergeboorte als we ontdekken Wie Jezus voor ons geweest is in onze doop, wie wij zijn geweest in ons ontrouw tegenover Hem"

Tot slot:
"Eigenlijk is het geloof niets anders dan met ons hart 'amen' zeggen op de belofte. De kernbelofte van het Evangelie is: "Ik ben de HEERE uw God". Door de Geest licht deze belofte in ons hart op, tegenstemmen worden overstemd en we mogen deze belofte beamen."

Sorry maar met deze onduidelijke uitspraken heb je niets aan - het maakt zaken meer verwarrend. Ik mis het besef dat het werk van de Geest noodzakelijk is.

Het is wedergeboorte als we ontdekken Wie Jezus voor ons geweest is in onze doop, wie wij zijn geweest in ons ontrouw tegenover Hem. - dit is wedergeboorte?

Geloofszekerheid is niet het heldere zicht op ons innerlijk maar op Gods innerlijk. We zijn zeker van Hem, ook voor onszelf. - ook zo onduidelijk. Waarom spreekt hij onze oudvaders niet na? Daar heeft een mens veel meer aan. Uitleg van ds. James Fisher over de Westminster Catechism bijv:

Vraag 8. Wat is het verschil tussen de zekerheid van het geloof en de zekerheid van het gevoel?

Antwoord: Het object van de zekerheid van het geloof is "Christus in de belofte", Jakobus 2:23; maar het object van de zekerheid van het gevoel is "Christus gevormd in de ziel", 2 Timoteüs 2:12; of, wat hetzelfde is, de zekerheid van het geloof is gebaseerd op het onfeilbare woord van God, die niet kan liegen; maar de zekerheid van het gevoel is gebaseerd op de huidige ervaring van de persoon van de openbaringen van de goddelijke liefde.

1. Wie het boek van Van Vlastuin leest, leest continu dat het geloof gewerkt wordt door de Geest. Zoals ook in een van de door mij aangehaalde citaten. Hoe kun je dat dan toch missen? Hoe zie je dat dan wel terug in de Pinksterpreek van Petrus?

2. Als we Gods gerechtigheid in Christus voor ons persoonlijk ontdekken, dan is dat wedergeboorte. Dat is wat jij aanhaalt als zekerheid van het geloof "Christus in de belofte".

Waar zit op grond van het Woord jouw moeite met Van Vlastuins uitspraken dan?

[DDD]

Het ware geloof klampt zich vast aan de uitwendige roeping. Het is één roeping met twee-erlei uitwerking (Ryle).

Nogmaals ik zou daar niet durven rusten. Het is een pleitgrond maar de toepassing ervan is Gods werk. En dan pas is er een ware rust die de verstand te boven gaat.

Om terug te komen op Van Vlastuin. Hij schrijft:
"Geloofszekerheid is niet het heldere zicht op ons innerlijk maar op Gods innerlijk. We zijn zeker van Hem, ook voor onszelf."

Geeft dat niet de ware rust als we dat door het geloof die blijde boodschap toepassen op onszelf?

Nog zo'n zin:
"We moeten niet de wedergeboorte in engere zin zoeken voordat wij Jezus zoeken. We kunnen ons dan blind staren op hetgeen zich in ons binnenste voltrekt, terwijl wij de dringende roepstem van onze Bruidegom blijven negeren. Het is wedergeboorte als we ontdekken Wie Jezus voor ons geweest is in onze doop, wie wij zijn geweest in ons ontrouw tegenover Hem"

Tot slot:
"Eigenlijk is het geloof niets anders dan met ons hart 'amen' zeggen op de belofte. De kernbelofte van het Evangelie is: "Ik ben de HEERE uw God". Door de Geest licht deze belofte in ons hart op, tegenstemmen worden overstemd en we mogen deze belofte beamen."

Sorry maar met deze onduidelijke uitspraken heb je niets aan - het maakt zaken meer verwarrend. Ik mis het besef dat het werk van de Geest noodzakelijk is.

Het is wedergeboorte als we ontdekken Wie Jezus voor ons geweest is in onze doop, wie wij zijn geweest in ons ontrouw tegenover Hem. - dit is wedergeboorte?

Geloofszekerheid is niet het heldere zicht op ons innerlijk maar op Gods innerlijk. We zijn zeker van Hem, ook voor onszelf. - ook zo onduidelijk. Waarom spreekt hij onze oudvaders niet na? Daar heeft een mens veel meer aan. Uitleg van ds. James Fisher over de Westminster Catechism bijv:

Vraag 8. Wat is het verschil tussen de zekerheid van het geloof en de zekerheid van het gevoel?

Antwoord: Het object van de zekerheid van het geloof is "Christus in de belofte", Jakobus 2:23; maar het object van de zekerheid van het gevoel is "Christus gevormd in de ziel", 2 Timoteüs 2:12; of, wat hetzelfde is, de zekerheid van het geloof is gebaseerd op het onfeilbare woord van God, die niet kan liegen; maar de zekerheid van het gevoel is gebaseerd op de huidige ervaring van de persoon van de openbaringen van de goddelijke liefde.

Ik heb het idee dat jij uitspraken die je kent duidelijk vindt, en die je niet kent, niet. Maar dat zegt niets over de duidelijkheid van de uitspraken, maar meer over jouw invulling ervan. De uitspraken zijn allemaal even duidelijk, waarbij de laatste van jou helemaal niet zo eenduidig en evenmin duidelijk is, mijns inziens.

[Groepscirkel]

Het ware geloof klampt zich vast aan de uitwendige roeping. Het is één roeping met twee-erlei uitwerking (Ryle).

Waar zegt J.C. Ryle dit?

In gereformeerd opzicht wordt veelal gesproken over tweeërlei roeping.

[Refojongere]

Ik begrijp het niet helemaal. Zie jij het nieuwe verbond als wezenlijk anders in samenstelling, dus alleen bestaande uit wie de HEERE werkelijk kennen, of als wezenlijk dezelfde verbondsstructuur als bij Sinaï, maar nu helderder en vervuld in de Heere Jezus

Nee. Ik zie het nieuwe verbond als de volstrekt nieuwe bedeling van het verbond met Abraham. Dat verbond is niet verbroken (Gal. 3:16 en 17), ook niet als Israel de wet verbreekt en daarmee het verbond verbreekt. De Heere vernieuwt het verbond met Abraham door de komst van Christus. Zo worden wij ook ingelijfd door het geloof (Gal. 3:29). Zou ons nageslacht dan opeens uitgesloten zijn?

[Refojongere]

Het ware geloof klampt zich vast aan de uitwendige roeping. Het is één roeping met twee-erlei uitwerking (Ryle).

Waar zegt J.C. Ryle dit?

In gereformeerd opzicht wordt veelal gesproken over tweeërlei roeping.

Dat klopt. Het is Puriteins. Maar dat van Ryle is ook gereformeerd
https://www.digibron.nl/viewer/collecti ... 001_CID001

Ik heb geen citaten van Ryle. Maar ik had zoiets ook gelezen bij ds. P. De vries en ds. H. Paul.

[Arja]

Het ware geloof klampt zich vast aan de uitwendige roeping. Het is één roeping met twee-erlei uitwerking (Ryle).

Nogmaals ik zou daar niet durven rusten. Het is een pleitgrond maar de toepassing ervan is Gods werk. En dan pas is er een ware rust die de verstand te boven gaat.

Om terug te komen op Van Vlastuin. Hij schrijft:
"Geloofszekerheid is niet het heldere zicht op ons innerlijk maar op Gods innerlijk. We zijn zeker van Hem, ook voor onszelf."

Geeft dat niet de ware rust als we dat door het geloof die blijde boodschap toepassen op onszelf?

Nog zo'n zin:
"We moeten niet de wedergeboorte in engere zin zoeken voordat wij Jezus zoeken. We kunnen ons dan blind staren op hetgeen zich in ons binnenste voltrekt, terwijl wij de dringende roepstem van onze Bruidegom blijven negeren. Het is wedergeboorte als we ontdekken Wie Jezus voor ons geweest is in onze doop, wie wij zijn geweest in ons ontrouw tegenover Hem"

Tot slot:
"Eigenlijk is het geloof niets anders dan met ons hart 'amen' zeggen op de belofte. De kernbelofte van het Evangelie is: "Ik ben de HEERE uw God". Door de Geest licht deze belofte in ons hart op, tegenstemmen worden overstemd en we mogen deze belofte beamen."

Sorry maar met deze onduidelijke uitspraken heb je niets aan - het maakt zaken meer verwarrend. Ik mis het besef dat het werk van de Geest noodzakelijk is.

Het is wedergeboorte als we ontdekken Wie Jezus voor ons geweest is in onze doop, wie wij zijn geweest in ons ontrouw tegenover Hem. - dit is wedergeboorte?

Geloofszekerheid is niet het heldere zicht op ons innerlijk maar op Gods innerlijk. We zijn zeker van Hem, ook voor onszelf. - ook zo onduidelijk. Waarom spreekt hij onze oudvaders niet na? Daar heeft een mens veel meer aan. Uitleg van ds. James Fisher over de Westminster Catechism bijv:

Vraag 8. Wat is het verschil tussen de zekerheid van het geloof en de zekerheid van het gevoel?

Antwoord: Het object van de zekerheid van het geloof is "Christus in de belofte", Jakobus 2:23; maar het object van de zekerheid van het gevoel is "Christus gevormd in de ziel", 2 Timoteüs 2:12; of, wat hetzelfde is, de zekerheid van het geloof is gebaseerd op het onfeilbare woord van God, die niet kan liegen; maar de zekerheid van het gevoel is gebaseerd op de huidige ervaring van de persoon van de openbaringen van de goddelijke liefde.

Ik snap die zorg. De puriteinen maakten juist heel duidelijke onderscheidingen tussen wedergeboorte en geloof, en tussen zekerheid van het geloof. Dat deden ze niet om het ingewikkeld te maken, maar om verwarring te voorkomen. Als je die dingen niet uit elkaar houdt, kun je gemakkelijk je ervaring of je ontdekking tot grond maken. Die helderheid heeft mij geholpen en houdt Christus als fundament centraal.

[KDD]

Nogmaals ik zou daar niet durven rusten. Het is een pleitgrond maar de toepassing ervan is Gods werk. En dan pas is er een ware rust die de verstand te boven gaat.

Om terug te komen op Van Vlastuin. Hij schrijft:
"Geloofszekerheid is niet het heldere zicht op ons innerlijk maar op Gods innerlijk. We zijn zeker van Hem, ook voor onszelf."

Geeft dat niet de ware rust als we dat door het geloof die blijde boodschap toepassen op onszelf?

Nog zo'n zin:
"We moeten niet de wedergeboorte in engere zin zoeken voordat wij Jezus zoeken. We kunnen ons dan blind staren op hetgeen zich in ons binnenste voltrekt, terwijl wij de dringende roepstem van onze Bruidegom blijven negeren. Het is wedergeboorte als we ontdekken Wie Jezus voor ons geweest is in onze doop, wie wij zijn geweest in ons ontrouw tegenover Hem"

Tot slot:
"Eigenlijk is het geloof niets anders dan met ons hart 'amen' zeggen op de belofte. De kernbelofte van het Evangelie is: "Ik ben de HEERE uw God". Door de Geest licht deze belofte in ons hart op, tegenstemmen worden overstemd en we mogen deze belofte beamen."

Sorry maar met deze onduidelijke uitspraken heb je niets aan - het maakt zaken meer verwarrend. Ik mis het besef dat het werk van de Geest noodzakelijk is.

Het is wedergeboorte als we ontdekken Wie Jezus voor ons geweest is in onze doop, wie wij zijn geweest in ons ontrouw tegenover Hem. - dit is wedergeboorte?

Geloofszekerheid is niet het heldere zicht op ons innerlijk maar op Gods innerlijk. We zijn zeker van Hem, ook voor onszelf. - ook zo onduidelijk. Waarom spreekt hij onze oudvaders niet na? Daar heeft een mens veel meer aan. Uitleg van ds. James Fisher over de Westminster Catechism bijv:

Vraag 8. Wat is het verschil tussen de zekerheid van het geloof en de zekerheid van het gevoel?

Antwoord: Het object van de zekerheid van het geloof is "Christus in de belofte", Jakobus 2:23; maar het object van de zekerheid van het gevoel is "Christus gevormd in de ziel", 2 Timoteüs 2:12; of, wat hetzelfde is, de zekerheid van het geloof is gebaseerd op het onfeilbare woord van God, die niet kan liegen; maar de zekerheid van het gevoel is gebaseerd op de huidige ervaring van de persoon van de openbaringen van de goddelijke liefde.

1. Wie het boek van Van Vlastuin leest, leest continu dat het geloof gewerkt wordt door de Geest. Zoals ook in een van de door mij aangehaalde citaten. Hoe kun je dat dan toch missen? Hoe zie je dat dan wel terug in de Pinksterpreek van Petrus?

2. Als we Gods gerechtigheid in Christus voor ons persoonlijk ontdekken, dan is dat wedergeboorte. Dat is wat jij aanhaalt als zekerheid van het geloof "Christus in de belofte".

Waar zit op grond van het Woord jouw moeite met Van Vlastuins uitspraken dan?

De probleem is dat je alle kanten uitkan met zulke uitspraken. We hebben duidelijkheid nodig. Vooral van iemand zoals hem. Wedergeboorte wordt duidelijk beschreven in de Dordtse Leerregels. De wedergeboorte is al gebeurt als er zekerheid ervaren wordt.

[Refojongere]

Om terug te komen op Van Vlastuin. Hij schrijft:
"Geloofszekerheid is niet het heldere zicht op ons innerlijk maar op Gods innerlijk. We zijn zeker van Hem, ook voor onszelf."

Geeft dat niet de ware rust als we dat door het geloof die blijde boodschap toepassen op onszelf?

Nog zo'n zin:
"We moeten niet de wedergeboorte in engere zin zoeken voordat wij Jezus zoeken. We kunnen ons dan blind staren op hetgeen zich in ons binnenste voltrekt, terwijl wij de dringende roepstem van onze Bruidegom blijven negeren. Het is wedergeboorte als we ontdekken Wie Jezus voor ons geweest is in onze doop, wie wij zijn geweest in ons ontrouw tegenover Hem"

Tot slot:
"Eigenlijk is het geloof niets anders dan met ons hart 'amen' zeggen op de belofte. De kernbelofte van het Evangelie is: "Ik ben de HEERE uw God". Door de Geest licht deze belofte in ons hart op, tegenstemmen worden overstemd en we mogen deze belofte beamen."

Sorry maar met deze onduidelijke uitspraken heb je niets aan - het maakt zaken meer verwarrend. Ik mis het besef dat het werk van de Geest noodzakelijk is.

Het is wedergeboorte als we ontdekken Wie Jezus voor ons geweest is in onze doop, wie wij zijn geweest in ons ontrouw tegenover Hem. - dit is wedergeboorte?

Geloofszekerheid is niet het heldere zicht op ons innerlijk maar op Gods innerlijk. We zijn zeker van Hem, ook voor onszelf. - ook zo onduidelijk. Waarom spreekt hij onze oudvaders niet na? Daar heeft een mens veel meer aan. Uitleg van ds. James Fisher over de Westminster Catechism bijv:

Vraag 8. Wat is het verschil tussen de zekerheid van het geloof en de zekerheid van het gevoel?

Antwoord: Het object van de zekerheid van het geloof is "Christus in de belofte", Jakobus 2:23; maar het object van de zekerheid van het gevoel is "Christus gevormd in de ziel", 2 Timoteüs 2:12; of, wat hetzelfde is, de zekerheid van het geloof is gebaseerd op het onfeilbare woord van God, die niet kan liegen; maar de zekerheid van het gevoel is gebaseerd op de huidige ervaring van de persoon van de openbaringen van de goddelijke liefde.

1. Wie het boek van Van Vlastuin leest, leest continu dat het geloof gewerkt wordt door de Geest. Zoals ook in een van de door mij aangehaalde citaten. Hoe kun je dat dan toch missen? Hoe zie je dat dan wel terug in de Pinksterpreek van Petrus?

2. Als we Gods gerechtigheid in Christus voor ons persoonlijk ontdekken, dan is dat wedergeboorte. Dat is wat jij aanhaalt als zekerheid van het geloof "Christus in de belofte".

Waar zit op grond van het Woord jouw moeite met Van Vlastuins uitspraken dan?

De probleem is dat je alle kanten uitkan met zulke uitspraken. We hebben duidelijkheid nodig. Vooral van iemand zoals hem. Wedergeboorte wordt duidelijk beschreven in de Dordtse Leerregels. De wedergeboorte is al gebeurt als er zekerheid ervaren wordt.

Alle kanten uit met Van Vlastuin? Dan moet je het hele boek maar lezen. Ik zie dat even niet.

Er wordt zoveel gewaarschuwd. Er wordt misbruik gemaakt van de leer der verkiezing. Iets waarvoor tegenstanders van Dordt waarschuwden. En ja hoor, er zijn nog altijd mensen die zeggen: als ik uitverkoren ben kom ik er toch wel.

Er wordt misbruik gemaakt van de leer der rechtvaardiging. Dan kun je maar aan modderen (Rom. 6:1).

Er wordt misbruik gemaakt van de oproep tot bekering. Gelukkig ben ik zo goed dat ik een keus voor Jezus heb gemaakt.

Er wordt misbruik gemaakt van de wedergeboorte. Het moet je gegeven worden, dus niet tot Jezus gaan (Geeske).

Et cetera. Juist Van Vlastuin zegt: we weten heel goed wat het misbruik is van de doop. Maar weten wij het juiste gebruik nog wel?

[Refojongere]

Paulus zegt juist níet expliciet: elke besnijdenis is een zegel van reeds aanwezige gerechtigheid bij elke ontvanger. Hij bakent het af

Ik zie die afbakening niet. Hij bewijst slechts dat Abraham in de voorhuid gerechtvaardigd was en niet bij de besnijdenis.

Het is denk ik niet bijbels om te zeggen dat de een de besnijdenis als teken des verbonds ontvangt en de ander als zegel van de gerechtigheid door het geloof. De inhoud van het hele genadeverbond is immers de gerechtigheid van Christus! Je kunt dus teken en zegel niet uit elkaar trekken. Verbond en belofte horen bij elkaar.

Het feit dat Paulus het in Rom. 4 zo stelt betekent dat elke besnijdenis een dikke streep zet onder Gods belofte van gerechtigheid van de komende Messias, het beloofde Zaad. Die belofte geloofde Abraham en het werd hem tot gerechtigheid gerekend.

[MNB]

Paulus zegt juist níet expliciet: elke besnijdenis is een zegel van reeds aanwezige gerechtigheid bij elke ontvanger. Hij bakent het af

Ik zie die afbakening niet. Hij bewijst slechts dat Abraham in de voorhuid gerechtvaardigd was en niet bij de besnijdenis.

Het is denk ik niet bijbels om te zeggen dat de een de besnijdenis als teken des verbonds ontvangt en de ander als zegel van de gerechtigheid door het geloof. De inhoud van het hele genadeverbond is immers de gerechtigheid van Christus! Je kunt dus teken en zegel niet uit elkaar trekken. Verbond en belofte horen bij elkaar.

Het feit dat Paulus het in Rom. 4 zo stelt betekent dat elke besnijdenis een dikke streep zet onder Gods belofte van gerechtigheid van de komende Messias, het beloofde Zaad. Die belofte geloofde Abraham en het werd hem tot gerechtigheid gerekend.

Niet alleen verbond en belofte, maar ook Christus, Zijn gerechtigheid en de zaligheid als de inhoud van het genadeverbond zoals je zelf in de zin hiervoor stelt. In jouw verbondsopvatting metsel je een muur binnen het genadeverbond tussen bekeerden die deel hebben aan genoemde weldaden en onbekeerden die daar geen deel aan hebben. Toch stel je van beiden dat ze in het genadeverbond zijn. Dat deden onze voorvaders nu juist niet, en vanuit die geest is ook het doopformulier opgesteld. Pak een willekeurige oudvader en zij zullen de verzegelende kracht van het verbondsteken alleen toestemmen bij de de ware gelovigen, omdat de verzegeling zelf door het geloof plaatsvindt.
Eerder is door onder meer Valcke gesteld dat Calvijn een minder massieve (wat dat dan ook precies inhoudt) verbondsopvatting heeft. Daar ben ik toen niet meer verder op ingegaan door gebrek aan tijd, dat zou van mijn kant ook veel extra onderzoek vergen omdat één en ander niet zo is uitgewerkt in de Institutie, dus dat laat ik voor nu liggen. Maar verder vind ik unanimiteit bij de Nadere Reformatoren en Puriteinen die dit met veel zorgvuldigheid uitwerken op grond van Gods Woord overigens met regelmatige (al dan niet terechte) verwijzing naar Calvijn. Ik vind het heel bijzonder hoe eenvoudig dat door zovelen terzijde wordt geschoven en hier een van (het overgrote deel van) onze voorvaderen afwijkende verbondsvisie als de norm wordt gepresenteerd.

[Refojongere]

Niet alleen verbond en belofte, maar ook Christus, Zijn gerechtigheid en de zaligheid als de inhoud van het genadeverbond zoals je zelf in de zin hiervoor stelt. In jouw verbondsopvatting metsel je een muur binnen het genadeverbond tussen bekeerden die deel hebben aan genoemde weldaden en onbekeerden die daar geen deel aan hebben. Toch stel je van beiden dat ze in het genadeverbond zijn. Dat deden onze voorvaders nu juist niet, en vanuit die geest is ook het doopformulier opgesteld.Pak een willekeurige oudvader en zij zullen de verzegelende kracht van het verbondsteken alleen toestemmen bij de de ware gelovigen, omdat de verzegeling zelf door het geloof plaatsvindt.

Ik pak Brakel (39, XXIII)
"Als dus iemand in het verbond zich heeft ingelaten, ‘t zij in waarheid, ‘t zij uiterlijk, en gedoopt is, zo zijn ze verplicht ook hun kinderen aan Christus in het verbond over te geven en die te laten dopen, omdat het verbond gemaakt wordt ook met hun kinderen."

Daarmee zitten ze in het verbond. Toch?

Ik lees over de verzegelen kracht in XXIV:
"maar de gehele kracht van de doop is, dat kind te verzegelen het verbond der genade en alle deszelfs beloften, niet dat het die heeft, maar dat het recht aan die heeft, en dat het God aan hetzelve zal volbrengen, gelijk aan de volwassenen ook toekomende goederen verzegeld worden."

De muren in het verbond worden gemetseld door hen die hun doop verachten door ongeloof.

[Arja]

Paulus zegt juist níet expliciet: elke besnijdenis is een zegel van reeds aanwezige gerechtigheid bij elke ontvanger. Hij bakent het af

Ik zie die afbakening niet. Hij bewijst slechts dat Abraham in de voorhuid gerechtvaardigd was en niet bij de besnijdenis.

Het is denk ik niet bijbels om te zeggen dat de een de besnijdenis als teken des verbonds ontvangt en de ander als zegel van de gerechtigheid door het geloof. De inhoud van het hele genadeverbond is immers de gerechtigheid van Christus! Je kunt dus teken en zegel niet uit elkaar trekken. Verbond en belofte horen bij elkaar.

Het feit dat Paulus het in Rom. 4 zo stelt betekent dat elke besnijdenis een dikke streep zet onder Gods belofte van gerechtigheid van de komende Messias, het beloofde Zaad. Die belofte geloofde Abraham en het werd hem tot gerechtigheid gerekend.

De afbakening zit grammaticaal in Romeinen 4:11.

En hij heeft het teken der besnijdenis ontvangen tot een zegel der rechtvaardigheid des geloofs die hem in de voorhuid was toegerekend: opdat hij zou zijn een vader van allen, die geloven in de voorhuid zijnde (heidenen die tot geloof gekomen zijn) ten einde ook hun de rechtvaardigheid toegerekend worde...

Die laatste bepaling (“die in de voorhuid was”) beperkt de gerechtigheid tot Abrahams concrete situatie. Paulus zegt niet: besnijdenis is zegel van gerechtigheid maar: voor Abraham was zij zegel van reeds ontvangen gerechtigheid, ook al was hij niet besneden toen hij geloofde.

Paulus’ theologie is niet: “teken en belofte vallen altijd samen bij elke ontvanger” Maar: de belofte loopt via het Zaad, en wie door geloof met het Zaad verbonden is, deelt in de gerechtigheid. Daarom eindigt hij in Galaten 3:29: “Indien gij van Christus zijt, dan zijt gij Abrahams zaad.” Dat is de ultieme afbakening. Niet: wie het teken heeft. Maar: wie in Christus is.

[Groepscirkel]

Het ware geloof klampt zich vast aan de uitwendige roeping. Het is één roeping met twee-erlei uitwerking (Ryle).

Waar zegt J.C. Ryle dit?

In gereformeerd opzicht wordt veelal gesproken over tweeërlei roeping.

Dat klopt. Het is Puriteins. Maar dat van Ryle is ook gereformeerd
https://www.digibron.nl/viewer/collecti ... 001_CID001

Ik heb geen citaten van Ryle. Maar ik had zoiets ook gelezen bij ds. P. De vries en ds. H. Paul.

l Bedankt voor de link, daar staat het vrij letterlijk. Interessant dat het uit zijn boek over de kern van het geloof komt. Ryle is geen puritein, maar je zou hem een gereformeerde anglicaan kunnen noemen.

Dr. P. de Vries schrijft over tweeërlei roeping: https://drpdevries.com/2024/06/11/de-pr ... evangelie/
Ds. Paul weet ik niet. Weet je waar je dat gelezen zou kunnen hebben?