In Christus gedoopt - Dr. W. van Vlastuin

[Refojongere]

Maar als de Heere komt en Zelf in het bijzonder spreekt tot het hart, dan komt Hij al haar tegenwerpingen tegen, zodat de ziel denkt: dit is de Heere en dit gaat mij aan.

Dit is wat Van Vlastuin noemt het hangen aan de beloften of het leven uit de doop. Je doet net alsof leven uit de doop iets anders is dan geloven in Christus of het toepassend werk door de Geest.

Zoals Comrie zegt:
"Het leven op de belofte betekent een leven in de bewustheid dat de Heere zulke beloften in het bijzonder aan de ziel gedaan heeft.

Het zal ook bestaan in een voordragen van die beloften aan de Heere, als de ziel in omstandigheden is, waarin zij de beloofde zaak nodig heeft: gedenk het Woord, gesproken tot uw knecht."

[J.C. Philpot]

Toch blijf ik het een lastige zaak vinden. Ik lees nergens in het Nieuwe Testament in letterlijke zin dat de apostelen mensen oproepen om uit hun doop te leven, of op hun doop te pleiten, etc.. Voor mijzelf maakt dat, dat ik niet op mijn doop pleit, maar rechtstreeks op Gods beloften in Christus. En niet uit mijn doop leef, maar uit Christus en Zijn volkomen werk en gerechtigheid.

Voor sommigen zal wat ik zeg geen tegenstelling zijn met "leven uit de doop". Maar voor mij persoonlijk ligt het zo dat de doop in de dagelijkse levenspraktijk niet op die manier fungeert.

[Refojongere]

Toch blijf ik het een lastige zaak vinden. Ik lees nergens in het Nieuwe Testament in letterlijke zin dat de apostelen mensen oproepen om uit hun doop te leven, of op hun doop te pleiten, etc.. Voor mijzelf maakt dat, dat ik niet op mijn doop pleit, maar rechtstreeks op Gods beloften in Christus. En niet uit mijn doop leef, maar uit Christus en Zijn volkomen werk en gerechtigheid.

Voor sommigen zal wat ik zeg geen tegenstelling zijn met "leven uit de doop". Maar voor mij persoonlijk ligt het zo dat de doop in de dagelijkse levenspraktijk niet op die manier fungeert.

Dat is jammer, want de doop is voor ons een vermaning tot heilig leven:

Je lees het nergens in het NT dat je uit je doop moet leven?
Wat te denken van Rom 6:
2. Wij, die der zonde gestorven zijn, hoe zullen wij nog in dezelve leven? 3. Of weet gij niet, dat zovelen als wij in Christus Jezus gedoopt zijn, wij in Zijn dood gedoopt zijn?

Gal 3:
27. Want zovelen als gij in Christus gedoopt zijt, hebt gij Christus aangedaan.
29 En indien gij van Christus zijt, zo zijt gij dan Abrahams zaad, en naar de beloftenis erfgenamen.

M.a.w. herinner je je dat je gedoopt bent en leef eruit.

Doop en avondmaal staan volgens de Schrift op dezelfde hoogte. Wat zou je ervan vinden als iemand zegt dat hij niet ten Avondmaal gaat omdat hij van Christus gerechtigheid leeft? Vreemde tegenstelling toch? Zo ook met de doop. De sacramenten zijn bedoeld om eens te meer van Zijn gerechtigheid te leven.

[KDD]

Maar als de Heere komt en Zelf in het bijzonder spreekt tot het hart, dan komt Hij al haar tegenwerpingen tegen, zodat de ziel denkt: dit is de Heere en dit gaat mij aan.

Dit is wat Van Vlastuin noemt het hangen aan de beloften of het leven uit de doop. Je doet net alsof leven uit de doop iets anders is dan geloven in Christus of het toepassend werk door de Geest.

Zoals Comrie zegt:
"Het leven op de belofte betekent een leven in de bewustheid dat de Heere zulke beloften in het bijzonder aan de ziel gedaan heeft.

Het zal ook bestaan in een voordragen van die beloften aan de Heere, als de ziel in omstandigheden is, waarin zij de beloofde zaak nodig heeft: gedenk het Woord, gesproken tot uw knecht."

Wat ik tot nu toe mis is dat de inwendige roeping wordt niet duidelijk gemaakt. Er schijnt een vastklampen te zijn aan de uitwendige roeping.

[Posthoorn]

"Ook als mijn hart niet deugt, sta ik in de werkelijkheid van Gods huwelijksverbond" (...) "Want de waarheid van de doop hangt niet af van de waarheid van mijn geloof, maar mijn wankele geloof hangt helemaal aan de waarachtigheid van het huwelijk van de goddelijke Bruidegom met mij."

Ik weet niet hoor..., maar een onbekeerde staat niet in de werkelijkheid van Gods huwelijksverbond. Dat was onder het OT wel zo, maar onder het NT beslist niet. Het is binnen of buiten. Niet half binnen en half buiten.

Was het onder het OT dan wel half binnen en half buiten?

In zekere zin wel. Je behoorde tot het volk van God, maar daarmee niet automatisch tot het 'ware' volk van God, de gelovigen: "...niet de kinderen des vleses, die zijn kinderen Gods; maar de kinderen der beloftenis worden voor het zaad gerekend."
In het NT kan er wel een uitwendige relatie tot Christus bestaan (een niet-gelovig belijdend christen), maar dan is er géén sprake van een huwelijksverbond. In het OT was er wel sprake van een huwelijksverbond tussen God en het volk Israël. Maar dat verbond is verbroken.

[Refojongere]

Maar als de Heere komt en Zelf in het bijzonder spreekt tot het hart, dan komt Hij al haar tegenwerpingen tegen, zodat de ziel denkt: dit is de Heere en dit gaat mij aan.

Dit is wat Van Vlastuin noemt het hangen aan de beloften of het leven uit de doop. Je doet net alsof leven uit de doop iets anders is dan geloven in Christus of het toepassend werk door de Geest.

Zoals Comrie zegt:
"Het leven op de belofte betekent een leven in de bewustheid dat de Heere zulke beloften in het bijzonder aan de ziel gedaan heeft.

Het zal ook bestaan in een voordragen van die beloften aan de Heere, als de ziel in omstandigheden is, waarin zij de beloofde zaak nodig heeft: gedenk het Woord, gesproken tot uw knecht."

Wat ik tot nu toe mis is dat de inwendige roeping wordt niet duidelijk gemaakt. Er schijnt een vastklampen te zijn aan de uitwendige roeping.

Het ware geloof klampt zich vast aan de uitwendige roeping. Het is één roeping met twee-erlei uitwerking (Ryle).

[Refojongere]

"Ook als mijn hart niet deugt, sta ik in de werkelijkheid van Gods huwelijksverbond" (...) "Want de waarheid van de doop hangt niet af van de waarheid van mijn geloof, maar mijn wankele geloof hangt helemaal aan de waarachtigheid van het huwelijk van de goddelijke Bruidegom met mij."

Ik weet niet hoor..., maar een onbekeerde staat niet in de werkelijkheid van Gods huwelijksverbond. Dat was onder het OT wel zo, maar onder het NT beslist niet. Het is binnen of buiten. Niet half binnen en half buiten.

Was het onder het OT dan wel half binnen en half buiten?

In zekere zin wel. Je behoorde tot het volk van God, maar daarmee niet automatisch tot het 'ware' volk van God, de gelovigen: "...niet de kinderen des vleses, die zijn kinderen Gods; maar de kinderen der beloftenis worden voor het zaad gerekend."
In het NT kan er wel een uitwendige relatie tot Christus bestaan (een niet-gelovig belijdend christen), maar dan is er géén sprake van een huwelijksverbond. In het OT was er wel sprake van een huwelijksverbond tussen God en het volk Israël. Maar dat verbond is verbroken.

Lees kanttekening 16 bij Jakobus 4:4. Daaruit blijkt dat de gemeente de bruid is. Net als Openb. 22 en Efeze 5.

En tot de gemeente behoren wezenlijk de kinderen.

[Posthoorn]

In zekere zin wel. Je behoorde tot het volk van God, maar daarmee niet automatisch tot het 'ware' volk van God, de gelovigen: "...niet de kinderen des vleses, die zijn kinderen Gods; maar de kinderen der beloftenis worden voor het zaad gerekend."
In het NT kan er wel een uitwendige relatie tot Christus bestaan (een niet-gelovig belijdend christen), maar dan is er géén sprake van een huwelijksverbond. In het OT was er wel sprake van een huwelijksverbond tussen God en het volk Israël. Maar dat verbond is verbroken.

Lees kanttekening 16 bij Jakobus 4:4. Daaruit blijkt dat de gemeente de bruid is. Net als Openb. 22 en Efeze 5.

En tot de gemeente behoren wezenlijk de kinderen.

Dat de gemeente de bruid is, weet ik ook wel. Maar dan heb je het dus over de levende gemeente. Ik had het nu over de situatie in het OT.

[huisman]

In zekere zin wel. Je behoorde tot het volk van God, maar daarmee niet automatisch tot het 'ware' volk van God, de gelovigen: "...niet de kinderen des vleses, die zijn kinderen Gods; maar de kinderen der beloftenis worden voor het zaad gerekend."
In het NT kan er wel een uitwendige relatie tot Christus bestaan (een niet-gelovig belijdend christen), maar dan is er géén sprake van een huwelijksverbond. In het OT was er wel sprake van een huwelijksverbond tussen God en het volk Israël. Maar dat verbond is verbroken.

Lees kanttekening 16 bij Jakobus 4:4. Daaruit blijkt dat de gemeente de bruid is. Net als Openb. 22 en Efeze 5.

En tot de gemeente behoren wezenlijk de kinderen.

Dat de gemeente de bruid is, weet ik ook wel. Maar dan heb je het dus over de levende gemeente. Ik had het nu over de situatie in het OT.

Was Sardis een levende gemeente? Nee, maar toch was het volgens Openbaring 1 : 20 een gouden kandelaar. Gods verbond sterkt zich toch echt breder uit dan alleen de uitverkorenen. Dat was in het O.T. zo en dat is in de tijd van en na het N.T. niet anders.

[KDD]

Maar als de Heere komt en Zelf in het bijzonder spreekt tot het hart, dan komt Hij al haar tegenwerpingen tegen, zodat de ziel denkt: dit is de Heere en dit gaat mij aan.

Dit is wat Van Vlastuin noemt het hangen aan de beloften of het leven uit de doop. Je doet net alsof leven uit de doop iets anders is dan geloven in Christus of het toepassend werk door de Geest.

Zoals Comrie zegt:
"Het leven op de belofte betekent een leven in de bewustheid dat de Heere zulke beloften in het bijzonder aan de ziel gedaan heeft.

Het zal ook bestaan in een voordragen van die beloften aan de Heere, als de ziel in omstandigheden is, waarin zij de beloofde zaak nodig heeft: gedenk het Woord, gesproken tot uw knecht."

Wat ik tot nu toe mis is dat de inwendige roeping wordt niet duidelijk gemaakt. Er schijnt een vastklampen te zijn aan de uitwendige roeping.

Het ware geloof klampt zich vast aan de uitwendige roeping. Het is één roeping met twee-erlei uitwerking (Ryle).

Nogmaals ik zou daar niet durven rusten. Het is een pleitgrond maar de toepassing ervan is Gods werk. En dan pas is er een ware rust die de verstand te boven gaat.

[Posthoorn]

Was Sardis een levende gemeente? Nee, maar toch was het volgens Openbaring 1 : 20 een gouden kandelaar. Gods verbond sterkt zich toch echt breder uit dan alleen de uitverkorenen. Dat was in het O.T. zo en dat is in de tijd van en na het N.T. niet anders.

De bediening van het verbond strekt zich inderdaad verder uit dan de uitverkorenen. Het verbond zelf niet. Het NT is een onverbrekelijk verbond. Gelukkig wel.

[Refojongere]

Was Sardis een levende gemeente? Nee, maar toch was het volgens Openbaring 1 : 20 een gouden kandelaar. Gods verbond sterkt zich toch echt breder uit dan alleen de uitverkorenen. Dat was in het O.T. zo en dat is in de tijd van en na het N.T. niet anders.

De bediening van het verbond strekt zich inderdaad verder uit dan de uitverkorenen. Het verbond zelf niet. Het NT is een onverbrekelijk verbond. Gelukkig wel.

De doop wordt verbonden met de belofte van het nieuwe verbond (Hand. 2:39). Die belofte komt ook de kinderen toe. Er wordt ook in het NT gesproken over kinderen die het Koninkrijk wordt toegezegd (Matth. 19:14) en die heilig worden genoemd (1 Kor. 7:14).

[Posthoorn]

De doop wordt verbonden met de belofte van het nieuwe verbond (Hand. 2:39). Die belofte komt ook de kinderen toe. Er wordt ook in het NT gesproken over kinderen die het Koninkrijk wordt toegezegd (Matth. 19:14) en die heilig worden genoemd (1 Kor. 7:14).

Het feit dat de belofte iemand toekomt, is geen grond voor de doop. De kinderen van het koninkrijk zijn de Joden, zie kantt. SV die dit ook stelt. Heilig zijn is wat anders dan in het nieuwe verbond zijn. De kinderen zijn heilig doordat hun ouder een gelovige is, zoals ook de echtgenoot op die grond geheiligd is.

[huisman]

De doop wordt verbonden met de belofte van het nieuwe verbond (Hand. 2:39). Die belofte komt ook de kinderen toe. Er wordt ook in het NT gesproken over kinderen die het Koninkrijk wordt toegezegd (Matth. 19:14) en die heilig worden genoemd (1 Kor. 7:14).

Het feit dat de belofte iemand toekomt, is geen grond voor de doop. De kinderen van het koninkrijk zijn de Joden, zie kantt. SV die dit ook stelt. Heilig zijn is wat anders dan in het nieuwe verbond zijn. De kinderen zijn heilig doordat hun ouder een gelovige is, zoals ook de echtgenoot op die grond geheiligd is.

Ze zijn volgens jou geen verbondskinderen maar wat is dan het voorrecht dat ze heilig zijn? Waarom zegt Paulus dit over deze kinderen? Wat houdt dat heilig zijn volgens jou dan in?

[Arja]

In zekere zin wel. Je behoorde tot het volk van God, maar daarmee niet automatisch tot het 'ware' volk van God, de gelovigen: "...niet de kinderen des vleses, die zijn kinderen Gods; maar de kinderen der beloftenis worden voor het zaad gerekend."
In het NT kan er wel een uitwendige relatie tot Christus bestaan (een niet-gelovig belijdend christen), maar dan is er géén sprake van een huwelijksverbond. In het OT was er wel sprake van een huwelijksverbond tussen God en het volk Israël. Maar dat verbond is verbroken.

Lees kanttekening 16 bij Jakobus 4:4. Daaruit blijkt dat de gemeente de bruid is. Net als Openb. 22 en Efeze 5.

En tot de gemeente behoren wezenlijk de kinderen.

Dat de gemeente de bruid is, weet ik ook wel. Maar dan heb je het dus over de levende gemeente. Ik had het nu over de situatie in het OT.

Was Sardis een levende gemeente? Nee, maar toch was het volgens Openbaring 1 : 20 een gouden kandelaar.

In Openbaring 3:1 zegt Christus: “ Ik weet uw werken, dat gij den naam hebt, dat gij leeft, en gij zijt dood..” Maar direct daarna: “Zijt wakende, en versterk het overige, dat sterven zou; want Ik heb uw werken niet vol gevonden voor God. Gedenk dan, hoe gij het ontvangen en gehoord hebt, en bewaar het, en bekeer u.

Dit bevestigt dat “u bent dood” in vers 1 niet betekent dat alles absoluut levenloos is. Want er is nog iets dat kan sterven.

Gaat het hier dan om ontologische dood (geen leven aanwezig),
of om functionele dood (het ontvangen leven werkt niet meer door)?

Zomaar wat vragen.
Heel erg off topic.