Ik ga naar de kerk en neem mee

[Job]

De psalmen zijn geen mensenwoorden toch?

Ik vind het wel wat lastig om het zingen als een antwoord van de gemeente op de preek te zien. Er zit toch 0 inbreng van de gemeente in de keuze voor de psalm?

Het enige echte persoonlijke antwoord komt soms van de organist in de wijze van begeleiding maar zeker ook in wat er na de dienst gespeeld wordt.

We zingen ter voorbereiding/inleiding op de preek, we zingen een toepasselijk vers na de lezing van de wet of belijdenis. Hoe zie jij de relatie van die zangverzen ten opzichte van de preek of het gelezene? Moet ons zingen niet altijd persoonlijk zijn?

Zeker, maar een spontaan antwoord is het niet. Het staat op het bord.

[Arja]

Veel preken voegen m.i. inderdaad weinig toe. Ik ga dan ook meestal met weinig enthousiasme naar de kerk.

Herkenbaar, helaas.

Grappig. Eten voegt meestal ook weinig nieuws toe. Ook weinig enrhousiast over?

Eten voedt per definitie, prediking alleen wanneer Christus werkelijk wordt verkondigd. Dus al je meer gaat preken, of meer preken luistert... maar ze zijn niet rijk van Christus dan zit er nog steeds geen voeding in. Of met Luther gezged: “ Waar Christus niet wordt verkondigd, is er geen Heilige Geest die de christelijke kerk schept, roept en bijeenbrengt, zonder welke niemand tot Christus de Heere kan komen.”

[Arja]

De psalmen zijn geen mensenwoorden toch?

Ik vind het wel wat lastig om het zingen als een antwoord van de gemeente op de preek te zien. Er zit toch 0 inbreng van de gemeente in de keuze voor de psalm?

Het enige echte persoonlijke antwoord komt soms van de organist in de wijze van begeleiding maar zeker ook in wat er na de dienst gespeeld wordt.

We zingen ter voorbereiding/inleiding op de preek, we zingen een toepasselijk vers na de lezing van de wet of belijdenis. Hoe zie jij de relatie van die zangverzen ten opzichte van de preek of het gelezene? Moet ons zingen niet altijd persoonlijk zijn?

Zeker, maar een spontaan antwoord is het niet. Het staat op het bord.

Als je de berijmde psalmen bedoelde, het zijn wèl mensenwoorden. de berijming. Ze laten vooral zien hoe wij die de hebreeeuwse psalmen hebben ingepast in onze taal, theologie en zangcultuur. En ik hou van heel veel psalmen. Daar niet van.

[Evangelist]

De psalmen zijn geen mensenwoorden toch?

Ik vind het wel wat lastig om het zingen als een antwoord van de gemeente op de preek te zien. Er zit toch 0 inbreng van de gemeente in de keuze voor de psalm?

Het enige echte persoonlijke antwoord komt soms van de organist in de wijze van begeleiding maar zeker ook in wat er na de dienst gespeeld wordt.

We zingen ter voorbereiding/inleiding op de preek, we zingen een toepasselijk vers na de lezing van de wet of belijdenis. Hoe zie jij de relatie van die zangverzen ten opzichte van de preek of het gelezene? Moet ons zingen niet altijd persoonlijk zijn?

Zeker, maar een spontaan antwoord is het niet. Het staat op het bord.

Als het goed is, is de liturgie zo uitgezocht dat de Psalmen geheel en al passen bij de inhoud van de prediking, zowel qua uitleg als qua toepassing. Na het Amen zingt de gemeente in antwoord op de prediking. Juist dat vers of die verzen vloeien geheel voort uit de preek en is dan ook echt een antwoord van de gemeente op de preek, net zoals het gebed door de voorganger echt een gebed is van de gemeente uitgesproken door de voorganger.

[DDD]

Waarom neem je een studiebijbel mee naar de kerk? Wat ga je daar dan doen? Als je leest luister je niet. Hetzelfde geldt trouwens voor schrijven: wie schrijft luistert niet.

Dat is mijns inziens onzin. Of dat zo is, hangt geheel af van hoeveel werkgeheugen je beschikbaar hebt. Als je met ongeveer 10 procent cognitieve inzet de preek kunt volgen, dan is de kans juist groter dat je afdwaalt als je geen aantekeningen maakt.

Wel kan het zijn dat je heel veel moet schakelen, omdat je bepaalde processen niet tegelijkertijd kunt doen.

Ik kan in ieder geval de Dordtse Leerregels lezen tijdens een preek én de hele preek horen. Dan sla je de woorden min of meer onbewust op en verwerk je ze om de zoveel seconden op hogere snelheid. Overigens kan je dan ook inderdaad afgeleid raken door wat je leest, maar dat kan ook door niets te horen.

@refo:

Ik heb het inmiddels gecontroleerd met het naluisteren van een preek van zondagmorgen 11 januari. Ik kon mij daarvan drie of vier zinswendingen niet passief herinneren. Terwijl ik heb meegeschreven (en kan checken wat ik wanneer heb opgeschreven, want dat doe ik altijd direct zodra ik iets hoor wat ik wil noteren).

Nu gaat mijn geheugen achteruit, dus als ik sommige zinsdelen mij niet meer herinner, wil dat niet zeggen dat ik die ook niet heb gehoord.

Los daarvan heb ik de afgelopen zondag gecheckt of ik hoorde terwijl ik schreef, en mij viel niet op dat dat ingewikkeld zou zijn.

Oftewel: ik denk dat het gewoon aan de omvang van je werkgeheugen ligt of iemand dat wel of niet kan. Voor mij kost het geen moeite, terwijl mijn actieve herinneringen minder worden.

De stelling: wie schrijft, luistert niet, is dus onzin.

[Arja]

Waarom neem je een studiebijbel mee naar de kerk? Wat ga je daar dan doen? Als je leest luister je niet. Hetzelfde geldt trouwens voor schrijven: wie schrijft luistert niet.

Dat is mijns inziens onzin. Of dat zo is, hangt geheel af van hoeveel werkgeheugen je beschikbaar hebt. Als je met ongeveer 10 procent cognitieve inzet de preek kunt volgen, dan is de kans juist groter dat je afdwaalt als je geen aantekeningen maakt.

Wel kan het zijn dat je heel veel moet schakelen, omdat je bepaalde processen niet tegelijkertijd kunt doen.

Ik kan in ieder geval de Dordtse Leerregels lezen tijdens een preek én de hele preek horen. Dan sla je de woorden min of meer onbewust op en verwerk je ze om de zoveel seconden op hogere snelheid. Overigens kan je dan ook inderdaad afgeleid raken door wat je leest, maar dat kan ook door niets te horen.

@refo:

Ik heb het inmiddels gecontroleerd met het naluisteren van een preek van zondagmorgen 11 januari. Ik kon mij daarvan drie of vier zinswendingen niet passief herinneren. Terwijl ik heb meegeschreven (en kan checken wat ik wanneer heb opgeschreven, want dat doe ik altijd direct zodra ik iets hoor wat ik wil noteren).

Nu gaat mijn geheugen achteruit, dus als ik sommige zinsdelen mij niet meer herinner, wil dat niet zeggen dat ik die ook niet heb gehoord.

Los daarvan heb ik de afgelopen zondag gecheckt of ik hoorde terwijl ik schreef, en mij viel niet op dat dat ingewikkeld zou zijn.

Oftewel: ik denk dat het gewoon aan de omvang van je werkgeheugen ligt of iemand dat wel of niet kan. Voor mij kost het geen moeite, terwijl mijn actieve herinneringen minder worden.

De stelling: wie schrijft, luistert niet, is dus onzin.

Ik heb deze zondag niet meegeschreven en weet alleen nog bepaalde dingen zoals niet werken maar wandelen. Maar als ik het hoofdstuk erbij pak, dàn komen er wel dingen terug.
Volgende keer schrijf ik toch weer mee.