Orchidee schreef:Anselmus schreef:merel schreef:Dat klinkt allemaal heel nobel, maar praktijkvoorbeelden bespeur ik nergens. Als je het aan mensen vraagt hoe zij dit concretiseren, krijg je eveneens weinig terug. Al met al lijkt het in de praktijk een dode letter geworden.
Stel: je zoekt een basisschool voor de kinderen: jij wilt de school met de Bijbel, je man liever de reformatorische school of andersom. Je komt er samen niet goed uit, het is geen keuze tegen de Bijbel in, dan zou de keuze van de man voorrang moeten krijgen omdat God hem als hoofd van het gezin verantwoordelijk houdt. Als vrouw geef je hem die plaats en hun je hem die verantwoordelijkheid ook. Dat geldt denk ik ook als het gaat om van kerk te veranderen bijvoorbeeld.
Het betekent ook dat je als vrouw kijkt op welke manier je je man zo goed mogelijk kan ondersteunen en dat je soms wat van je eigen werk opzij schuift om hem iets uit handen te nemen als dat nodig is.
Of dat je je prioriteiten helder hebt: God, huwelijk, gezin, kerk, werk, overig en dat je soms afspraken voor je werk of met vrienden/vriendinnen verzet als je man voorstelt om een avond samen thuis door te brengen of iets dergelijks.
Dit gaat veelal in goed overleg, maar vraagt soms om keuzes. En andersom moet je als man je vrouw liefhebben en dienen als Christus deed. Is dat niet even zo vaak dan een dode letter?
Waarom als christen niet een positief onderscheid maken op dit gebied? Zodat de maatschappij weer gaat zien: ziet hoe lief zij elkander hebben. Ik geloof als dit principe zichtbaar wordt in huwelijken, dat dit doorstraalt in de gezinnen en dan in de gemeente en dat we een positief onderscheid kunnen maken in een tijd van ellebogen, feminisme en cancelcultuur: dienstbaar en liefdevol, precies zoals Christus ons heeft voorgedaan.
Sorry voor mijn niet onderdanig zijn in bepaalde dingen @Anselmus, maar soms is het toch beter dat een vrouw de beslissing neemt qua scholen, kerk enzovoort!
Véél vrouwen hebben een helderdere, betere, principiëlere kijk op véél zaken, zodat het toch beter is om daar zeker niet de wil van de man in te volgen.
Ik heb het vanuit beide kanten gezien en kan negatief of positief uitpakken.
Lijkt mij niet verkeerd om niet altijd de man in zijn keuze te volgen.
(Ik ben natuurlijk véél te geëmancipeerd
)
Ik hoorde laatst in de Ongelooflijke Podcast hier een mooie analyse van: waar vrouwen de overhand nemen/krijgen, trekken mannen zich steeds verder terug. Mannen hebben respect nodig om te groeien en voelen zich verantwoordelijk voor een positie. Als ze dat respect krijgen ontwikkelt zich dat meer, als dat overruled en bekritiseerd dan wel bestreden wordt, trekken mannen zich terug. Daarnaast worden ze vaak gedwongen met vrouwelijke eigenschappen aan te wenden. Zo is bijvoorbeeld het (basis)onderwijs van een mannenberoep meer en vrouwenberoep. We vragen van mannelijke docenten onderwijs vorm te geven door vrouwelijke eigenschappen en vragen jongens bijvoorbeeld te reflecteren en hun gevoel te benoemen terwijl jongens daar niet altijd op zitten te wachten. Gevolg van deze ontwikkeling: vrouwen domineren het onderwijs. Diezelfde ontwikkeling is er in de medische wereld: meer vrouwelijke geneeskundestudenten dan mannelijke en het is een ontwikkeling die ook zichtbaar wordt in de politiek.
Moeten christenvrouwen misschien niet hier iets anders laten zien? Niet: ik doe niet onder voor mijn man en kom met krachtige argumenten en het is beter als ik de beslissingen neem, maar: hoe help ik mijn man groeien in deze rol, respecteer ik zijn beslissingen en gezag, ook als ik zelf liever een andere keuze zou maken?
Met eerbied gesproken gaan we ook niet met God in discussie over Zijn geboden of de weg die Hij gaat, of we doen het wel, maar erkennen Zijn gezag en wijsheid en vertrouwen we dat Hij uit liefde handelt. Als we daar in ons huwelijk een afspiegeling van laten zien is het de moeite waard om je man die plaats er erkenning te geven, ook als je zelf betere argumenten hebt.
Het gaat immers niet om de uitkomst van wie de beste argumenten heeft of wie het beste kan overreden. Het gaat om dat grote geheimenis: ziende op Christus en Zijn gemeente en dat weerspiegelen in het huwelijk. Ik geloof werkelijk dat daar zegen op rust en voor zowel de man als de vrouw mooie mogelijkheden voor groei en ontwikkeling geeft: de man in zijn positie van leidinggeven, de vrouw in wijsheid.
