rhadders schreef: ↑16 mei 2026, 20:42
Als God het niet zo nauw neemt...? Hij gaf Zijn eigen Zoon - of nog dieper: Zichzelf - aan het kruis!

rhadders schreef: ↑16 mei 2026, 22:07

Owen schreef: ↑16 mei 2026, 21:45Oké, maar hoe lees je dan vers 24-29? Daar gaat het toch over iedereen die de woorden van de Heere Jezus hoort? De één hoort ze en handelt ernaar - die is wijs, en zijn einde is goed. De ander hoort diezelfde woorden en handelt er niet naar - die is dwaas, en zijn einde is niet goed. Dit laat toch duidelijk zien dat gehoorzaamheid en heiliging onlosmakelijk verbonden zijn met je (eeuwige) bestemming? Volgens jou heeft dit geen enkele plaats en is het alleen maar genade als je je geloof hebt beleden. Maar het is zoals Luther het zegt: we worden door geloof alleen gerechtvaardigd, maar het geloof dat rechtvaardig blijft nooit alleen: het brengt vruchten voort en als dat niet zo is, is het niet het ware, zaligmakende geloof.

Ik lees dat bijna hetzelfde als jij. Er naar horen betekent in de eerste plaats: vertrouwen op het volbrachte werk van Christus. Daar bouw je op. Christus is het fundament. En inderdaad, het is allemaal met elkaar verbonden. Maar er mag geen enkel misverstand over bestaan dat onze gehoorzaamheid of levenswandel niets toevoegt of afdoet aan onze zaligheid, want dan zou deze toch uit werken zijn. Ik maak een scherp en misschien wat onnatuurlijk onderscheid, maar die is wel van belang. Omdat er velen zijn, met name in de streng-reformatorische hoek, die hierdoor geen zekerheid van behoud ervaren. Terwijl de Bijbel hier echt niet onduidelijk over is. Maar dat het geloof niet zonder de werken kan, ben ik volkomen met je eens.

huisman schreef: ↑Vandaag, 07:42

rhadders schreef: ↑16 mei 2026, 20:32

HHR schreef: ↑16 mei 2026, 20:26 Het antinomianisme is hier springlevend, zo lees ik.

Ik zou zeggen, open je Bijbel en toon mij wat er niet klopt aan wat ik zeg. Met kale verwijzingen naar -ismes, komen we niet veel verder. Ik herken mij er ook niet in: de Wet is heilig en goed.

Ik schreef eerder het volgende: Wat ik mis in je betoog is wat de Heere Jezus op verschillende momenten zegt: en zondig niet meer. Er moet toch ook een strijd en een breken met de zonde zijn?
Noem 2 teksten uit vele: Hebreeën 12 : 4 en Romeinen 8 : 13 . De laatste tekst is toch erg duidelijk?
Misschien begrijp ik je verkeerd maar het strijden tegen de zonde hoort toch wezenlijk bij het nieuwe leven?
Juist daarom vind ik het oprecht levensgevaarlijk als de kerk de zonde gaat faciliteren, goedpraten en zelfs een zegen aan gaat verbinden.
Luther zij het zo: Wij worden gered door het geloof alleen, maar het geloof dat redt, staat/blijft nooit alleen.

Het lijkt erop dat jij alle uitwerking van het zaad voor zaligmakend wil houden. (Behalve het weggepikte denk ik) Het lijkt erop dat jij de dwaze maagden in laat gaan. Ze gingen immers de Bruidegom tegemoet.

Posthoorn schreef: ↑Vandaag, 08:46

rhadders schreef: ↑16 mei 2026, 20:42
Als God het niet zo nauw neemt...? Hij gaf Zijn eigen Zoon - of nog dieper: Zichzelf - aan het kruis!

Even los van de verdere discussie: God gaf Zijn eigen Zoon, juist. Hij gaf niet Zichzelf aan het kruis, dat is onbijbels!

Owen schreef: ↑Vandaag, 09:38

rhadders schreef: ↑16 mei 2026, 22:07

Owen schreef: ↑16 mei 2026, 21:45Oké, maar hoe lees je dan vers 24-29? Daar gaat het toch over iedereen die de woorden van de Heere Jezus hoort? De één hoort ze en handelt ernaar - die is wijs, en zijn einde is goed. De ander hoort diezelfde woorden en handelt er niet naar - die is dwaas, en zijn einde is niet goed. Dit laat toch duidelijk zien dat gehoorzaamheid en heiliging onlosmakelijk verbonden zijn met je (eeuwige) bestemming? Volgens jou heeft dit geen enkele plaats en is het alleen maar genade als je je geloof hebt beleden. Maar het is zoals Luther het zegt: we worden door geloof alleen gerechtvaardigd, maar het geloof dat rechtvaardig blijft nooit alleen: het brengt vruchten voort en als dat niet zo is, is het niet het ware, zaligmakende geloof.

Ik lees dat bijna hetzelfde als jij. Er naar horen betekent in de eerste plaats: vertrouwen op het volbrachte werk van Christus. Daar bouw je op. Christus is het fundament. En inderdaad, het is allemaal met elkaar verbonden. Maar er mag geen enkel misverstand over bestaan dat onze gehoorzaamheid of levenswandel niets toevoegt of afdoet aan onze zaligheid, want dan zou deze toch uit werken zijn. Ik maak een scherp en misschien wat onnatuurlijk onderscheid, maar die is wel van belang. Omdat er velen zijn, met name in de streng-reformatorische hoek, die hierdoor geen zekerheid van behoud ervaren. Terwijl de Bijbel hier echt niet onduidelijk over is. Maar dat het geloof niet zonder de werken kan, ben ik volkomen met je eens.

Je leest dat zeker niet bijna hetzelfde als ik. Jij interpreteert 'de woorden van Jezus horen' in termen van rechtvaardiging. Maar daar is geen enkele aanleiding toe. Deze verzen zijn het slotstuk van de Bergrede. Daarin is op geen enkele wijze over de verzoening of de rechtvaardiging gesproken. Het gaat over gehoorzaamheid en de geboden van God. Als je je daaraan houdt ben je wijs, zegt de Heere Jezus - en als je dat niet doet ben je dwaas. Jouw uitleg is echt volkomen uit de lucht gegrepen.

Her punt is: gehoorzaamheid/heiliging is een onlosmakelijk onderdeel van het zaligmakende geloof. Het is niet de grond van de zaligheid, zo leerden de Reformatoren en de puriteinen, maar wel een vrucht daarvan. En aan de vruchten kan je de boom herkennen... denk ook aan het woord van de Heere Jezus: 'wie Mij liefheeft, zal Mijn geboden in acht nemen.' Als iemand geen gehoorzaamheid laat zien is er dus geen liefde tot Jezus. En waar die liefde ontbreekt, is geen geloof. En zonder geloof is het onmogelijk God te behagen.

Jouw oplossing is dan: oke, maar deze mensen hebben ooit geloofsbelijdenis gedaan. Dus het zal nog wel goed zitten. Maar dat lijkt me een hele grote misvatting. Hiermee worden mensen met een ingebeelde hemel de hel ingestuurd. Zolang je maar geloofsbelijdenis hebt gedaan, zit het goed. Het is eigenlijk een alternatieve versie van de veronderstelde wedergeboorte.

Kuitert dacht: alle gedoopte kinderen zijn wedergeboren, totdat het tegendeel blijkt. Jij zegt, als ik het goed begrijp: alle belijdende leden zijn wedergeboren, zelfs als het tegendeel blijkt. Het is de gedachtevoering van Kuitert in een nieuw jasje, maar m.i. nog gevaarlijker omdat mensen denken dat ze zonder heiliging de Heere ook wel kunnen zien (contra Hebr. 12:14).

rhadders schreef: ↑Vandaag, 10:53

Owen schreef: ↑Vandaag, 09:38

rhadders schreef: ↑16 mei 2026, 22:07

Owen schreef: ↑16 mei 2026, 21:45Oké, maar hoe lees je dan vers 24-29? Daar gaat het toch over iedereen die de woorden van de Heere Jezus hoort? De één hoort ze en handelt ernaar - die is wijs, en zijn einde is goed. De ander hoort diezelfde woorden en handelt er niet naar - die is dwaas, en zijn einde is niet goed. Dit laat toch duidelijk zien dat gehoorzaamheid en heiliging onlosmakelijk verbonden zijn met je (eeuwige) bestemming? Volgens jou heeft dit geen enkele plaats en is het alleen maar genade als je je geloof hebt beleden. Maar het is zoals Luther het zegt: we worden door geloof alleen gerechtvaardigd, maar het geloof dat rechtvaardig blijft nooit alleen: het brengt vruchten voort en als dat niet zo is, is het niet het ware, zaligmakende geloof.

Ik lees dat bijna hetzelfde als jij. Er naar horen betekent in de eerste plaats: vertrouwen op het volbrachte werk van Christus. Daar bouw je op. Christus is het fundament. En inderdaad, het is allemaal met elkaar verbonden. Maar er mag geen enkel misverstand over bestaan dat onze gehoorzaamheid of levenswandel niets toevoegt of afdoet aan onze zaligheid, want dan zou deze toch uit werken zijn. Ik maak een scherp en misschien wat onnatuurlijk onderscheid, maar die is wel van belang. Omdat er velen zijn, met name in de streng-reformatorische hoek, die hierdoor geen zekerheid van behoud ervaren. Terwijl de Bijbel hier echt niet onduidelijk over is. Maar dat het geloof niet zonder de werken kan, ben ik volkomen met je eens.

Je leest dat zeker niet bijna hetzelfde als ik. Jij interpreteert 'de woorden van Jezus horen' in termen van rechtvaardiging. Maar daar is geen enkele aanleiding toe. Deze verzen zijn het slotstuk van de Bergrede. Daarin is op geen enkele wijze over de verzoening of de rechtvaardiging gesproken. Het gaat over gehoorzaamheid en de geboden van God. Als je je daaraan houdt ben je wijs, zegt de Heere Jezus - en als je dat niet doet ben je dwaas. Jouw uitleg is echt volkomen uit de lucht gegrepen.

Her punt is: gehoorzaamheid/heiliging is een onlosmakelijk onderdeel van het zaligmakende geloof. Het is niet de grond van de zaligheid, zo leerden de Reformatoren en de puriteinen, maar wel een vrucht daarvan. En aan de vruchten kan je de boom herkennen... denk ook aan het woord van de Heere Jezus: 'wie Mij liefheeft, zal Mijn geboden in acht nemen.' Als iemand geen gehoorzaamheid laat zien is er dus geen liefde tot Jezus. En waar die liefde ontbreekt, is geen geloof. En zonder geloof is het onmogelijk God te behagen.

Jouw oplossing is dan: oke, maar deze mensen hebben ooit geloofsbelijdenis gedaan. Dus het zal nog wel goed zitten. Maar dat lijkt me een hele grote misvatting. Hiermee worden mensen met een ingebeelde hemel de hel ingestuurd. Zolang je maar geloofsbelijdenis hebt gedaan, zit het goed. Het is eigenlijk een alternatieve versie van de veronderstelde wedergeboorte.

Kuitert dacht: alle gedoopte kinderen zijn wedergeboren, totdat het tegendeel blijkt. Jij zegt, als ik het goed begrijp: alle belijdende leden zijn wedergeboren, zelfs als het tegendeel blijkt. Het is de gedachtevoering van Kuitert in een nieuw jasje, maar m.i. nog gevaarlijker omdat mensen denken dat ze zonder heiliging de Heere ook wel kunnen zien (contra Hebr. 12:14).

Even kijken of ik jou ook goed begrijp. Je schrijft namelijk in je laatste zin, dat mensen ten onrechte denken dat ze zonder heiliging de Heere kunnen zien. Wat bedoel je dan concreet met die heiliging? Dan kan ik je daarna goed beantwoorden.

rhadders schreef: ↑Vandaag, 10:48

Posthoorn schreef: ↑Vandaag, 08:46

rhadders schreef: ↑16 mei 2026, 20:42Als God het niet zo nauw neemt...? Hij gaf Zijn eigen Zoon - of nog dieper: Zichzelf - aan het kruis!

Even los van de verdere discussie: God gaf Zijn eigen Zoon, juist. Hij gaf niet Zichzelf aan het kruis, dat is onbijbels!

Dat is nu juist één van de meest ontroerende aspecten van het Evangelie. Het was 'Ik Ben' (JHWH) Zélf. Er is geen ander. Onze God is één.

Nee, Hij stierf daar niet 'als God'. Maar 'God' is ook geen naam. Het is de aanduiding van de Persoon die alle macht heeft en boven alles verheven is.

Het gaat mij om Wie Hij is. En aan het kruis hing en stierf degene Die Zich als 'Ik Ben' openbaarde aan Mozes (Ex. 3:13).
Het ontroert mij opnieuw, als ik dit schrijf. Wat een groot God is Hij! Hallelu-JAH!

Groepscirkel schreef: ↑Vandaag, 11:36

rhadders schreef: ↑Vandaag, 10:48

Posthoorn schreef: ↑Vandaag, 08:46

rhadders schreef: ↑16 mei 2026, 20:42Als God het niet zo nauw neemt...? Hij gaf Zijn eigen Zoon - of nog dieper: Zichzelf - aan het kruis!

Even los van de verdere discussie: God gaf Zijn eigen Zoon, juist. Hij gaf niet Zichzelf aan het kruis, dat is onbijbels!

Dat is nu juist één van de meest ontroerende aspecten van het Evangelie. Het was 'Ik Ben' (JHWH) Zélf. Er is geen ander. Onze God is één.

Nee, Hij stierf daar niet 'als God'. Maar 'God' is ook geen naam. Het is de aanduiding van de Persoon die alle macht heeft en boven alles verheven is.

Het gaat mij om Wie Hij is. En aan het kruis hing en stierf degene Die Zich als 'Ik Ben' openbaarde aan Mozes (Ex. 3:13).
Het ontroert mij opnieuw, als ik dit schrijf. Wat een groot God is Hij! Hallelu-JAH!

Dr. J. van Genderen en dr. W.H. Velema wijzen dit met nadruk af. Citaat:
De Middelaar is God en mens. Daar mogen wij echter niet uit afleiden, dat God geleden heeft, toen Jezus leed, laat staan dat wij zouden mogen zeggen, dat God Zichzelf prijsgaf, toen Jezus Zich overgaf. Theologen als Barth en Moltmann schromen niet om zich zo uit te drukken, maar de Schrift gaat ons daar niet in voor. Het was de Middelaar die leed en stierf. Als de Knecht des Heren voleindigde Hij het werk dat de Vader Hem te doen gegeven had (vgl. 17:4).

rhadders schreef: ↑Vandaag, 10:48

Posthoorn schreef: ↑Vandaag, 08:46

rhadders schreef: ↑16 mei 2026, 20:42
Als God het niet zo nauw neemt...? Hij gaf Zijn eigen Zoon - of nog dieper: Zichzelf - aan het kruis!

Even los van de verdere discussie: God gaf Zijn eigen Zoon, juist. Hij gaf niet Zichzelf aan het kruis, dat is onbijbels!

Dat is nu juist één van de meest ontroerende aspecten van het Evangelie. Het was 'Ik Ben' (JHWH) Zélf. Er is geen ander. Onze God is één.

Nee, Hij stierf daar niet 'als God'. Maar 'God' is ook geen naam. Het is de aanduiding van de Persoon die alle macht heeft en boven alles verheven is.

Het gaat mij om Wie Hij is. En aan het kruis hing en stierf degene Die Zich als 'Ik Ben' openbaarde aan Mozes (Ex. 3:13).
Het ontroert mij opnieuw, als ik dit schrijf. Wat een groot God is Hij! Hallelu-JAH!

rhadders schreef: ↑Vandaag, 10:40

huisman schreef: ↑Vandaag, 07:42

rhadders schreef: ↑16 mei 2026, 20:32

HHR schreef: ↑16 mei 2026, 20:26 Het antinomianisme is hier springlevend, zo lees ik.

Ik zou zeggen, open je Bijbel en toon mij wat er niet klopt aan wat ik zeg. Met kale verwijzingen naar -ismes, komen we niet veel verder. Ik herken mij er ook niet in: de Wet is heilig en goed.

Ik schreef eerder het volgende: Wat ik mis in je betoog is wat de Heere Jezus op verschillende momenten zegt: en zondig niet meer. Er moet toch ook een strijd en een breken met de zonde zijn?
Noem 2 teksten uit vele: Hebreeën 12 : 4 en Romeinen 8 : 13 . De laatste tekst is toch erg duidelijk?
Misschien begrijp ik je verkeerd maar het strijden tegen de zonde hoort toch wezenlijk bij het nieuwe leven?
Juist daarom vind ik het oprecht levensgevaarlijk als de kerk de zonde gaat faciliteren, goedpraten en zelfs een zegen aan gaat verbinden.
Luther zij het zo: Wij worden gered door het geloof alleen, maar het geloof dat redt, staat/blijft nooit alleen.

Het lijkt erop dat jij alle uitwerking van het zaad voor zaligmakend wil houden. (Behalve het weggepikte denk ik) Het lijkt erop dat jij de dwaze maagden in laat gaan. Ze gingen immers de Bruidegom tegemoet.

Ja en nee. Laat er geen misverstand over zijn, Paulus schrijft duidelijk: "stel uw leden niet ter beschikking aan de zonde als wapens van ongerechtigheid, maar stel uzelf ter beschikking aan God" (Rm.6:13). Daarvoor vinden we de meest kernachtige tekst in het hele Nieuwe Testament over wat het Evangelie voor ons betekent, daarom citeer ik het volledige gedeelte:

1. Wat zullen wij dan zeggen? Zullen wij in de zonde blijven, opdat de genade toeneemt?
2. Volstrekt niet! Hoe zullen wij, die met betrekking tot de zonde gestorven zijn, nog daarin leven?
3. Of weet u niet dat wij allen die in Christus Jezus gedoopt zijn, in Zijn dood gedoopt zijn?
4. Wij zijn dan met Hem begraven door de doop in de dood, opdat evenals Christus uit de doden is opgewekt tot de heerlijkheid van de Vader, zo ook wij in een nieuw leven zouden wandelen.
5. Want als wij met Hem één plant zijn geworden, gelijkgemaakt aan Hem in Zijn dood, dan zullen wij ook aan Hem gelijk zijn in Zijn opstanding.
6. Dit weten wij toch, dat onze oude mens met Hem gekruisigd is, opdat het lichaam van de zonde tenietgedaan zou worden en wij niet meer als slaaf de zonde zouden dienen.
7. Want wie gestorven is, is rechtens vrij van de zonde.
8. Als wij nu met Christus gestorven zijn, geloven wij dat wij ook met Hem zullen leven.
9. Wij weten toch dat Christus, nu Hij is opgewekt uit de doden, niet meer sterft. De dood heerst niet meer over Hem.
10. Want wat Zijn sterven betreft, is Hij eens en voor altijd voor de zonde gestorven, en wat Zijn leven betreft, leeft Hij voor God.
11. Zo dient ook u uzelf te rekenen als dood voor de zonde, maar levend voor God in Christus Jezus, onze Heere.
12. Laat de zonde dan niet in uw sterfelijk lichaam regeren om aan de begeerten daarvan te gehoorzamen.

Die strijd tegen de zonde is gestreden, namelijk door Christus aan het kruis. Mijn oude mens is mét Hem gekruisigd. Dat betekent, zegt Paulus, dat wij ook onszelf moeten "rekenen als dood voor de zonde". Laat mij het zorgvuldig formuleren: als jij denkt dat er nog gestreden moet worden tegen de zonde om gerechtvaardigd voor God te staan, dan negeer je daarmee het werk van Christus. Die strijd is namelijk gestreden. Er is niets meer dat ons aanklaagt, lees je ook in Hebreeën. Want "Wie gestorven is, is rechtens vrij van de zonde".
Paulus roept niet op om dat nog eens even dunnetjes over te doen. Waar hij toe oproept is om vanuit dat nieuwe leven te leven, om de zonde niet te laten heersen in ons lichaam maar de gerechtigheid te dienen. Daarover gaat het vervolg van Rm.6. Dus natuurlijk is er sprake van een 'breken met de zonde' in het kader van een heilige levenswandel. Maar niet omdat wij daardoor gerechtvaardigd zouden worden. Het is andersom: wij staan rechtvaardig voor God en worden opgeroepen om ook zo te leven.
Dus voor de duidelijkheid: zonde blijft zonde. Dat moeten we inderdaad niet gaan goedpraten. Het is zoals Joh. de Heer 698 dat mooi verwoord:

Als de satan mij wijst op mijn schuld zeg ik: "Ja
maar 't is alles genageld aan 't kruis".
'k Zie niet meer op mijn zonden, 'k volg Jezus slechts na,
Die m' een plaats schonk in 't Vaderlijk Huis.

Ook wat Luther zegt, zou ik kunnen be-amen. Dat is in lijn met wat Jacobus schrijft. Echter, als we menen op basis van iemands werken (of het uitblijven van goede werken) te kunnen stellen dat diegene niet behouden / gerechtvaardigd / wedergeboren zou zijn, begeven we ons op glad ijs. De twijfel is begrijpelijk, maar stellige uitspraken over iemands behoud kunnen wij niet doen (oordelen). En al helemaal niet als wij zelf gaan bedenken wat die goede werken dan volgens ons zouden moeten zijn (en vooral wat het niet is). Daar is namelijk in het verleden al heel veel schade mee gedaan. 'Heilig leven' zou volgens sommigen betekenen: niet naar de bioscoop gaan, de tweede dienst bezoeken, geen popmuziek luisteren enz. enz.
Let overigens ook op hoe Paulus en Jacobus hier mee omgaan: zij dreigen niet met hel en verdoemenis, maar wijzen christenen op hun 'afkomst'. Zij moeten leven vanuit dat nieuwe leven dat zij in Christus ontvangen hebben. Adeldom verplicht! Het is dus allemaal niet onwaar dat we worden opgeroepen te breken met de zonde. Maar het wordt wel discutabel als we menen dat we hierdoor gerechtvaardigd worden. We willen breken met de zonde, ómdat we gerechtvaardigd zijn. Omdat onze geest vernieuwd is en God het willen en het werken in ons doet. Het bevestigt onze wedergeboorte. Het maakt niet zalig, maar is de zaligheid. Of, met een iets ander woord: het geeft geen nieuw leven, het ís het nieuwe leven.

Posthoorn schreef: ↑55 minuten geleden

rhadders schreef: ↑Vandaag, 10:48

Posthoorn schreef: ↑Vandaag, 08:46

rhadders schreef: ↑16 mei 2026, 20:42
Als God het niet zo nauw neemt...? Hij gaf Zijn eigen Zoon - of nog dieper: Zichzelf - aan het kruis!

Even los van de verdere discussie: God gaf Zijn eigen Zoon, juist. Hij gaf niet Zichzelf aan het kruis, dat is onbijbels!

Dat is nu juist één van de meest ontroerende aspecten van het Evangelie. Het was 'Ik Ben' (JHWH) Zélf. Er is geen ander. Onze God is één.

Nee, Hij stierf daar niet 'als God'. Maar 'God' is ook geen naam. Het is de aanduiding van de Persoon die alle macht heeft en boven alles verheven is.

Het gaat mij om Wie Hij is. En aan het kruis hing en stierf degene Die Zich als 'Ik Ben' openbaarde aan Mozes (Ex. 3:13).
Het ontroert mij opnieuw, als ik dit schrijf. Wat een groot God is Hij! Hallelu-JAH!

Nee, dit klopt niet. De Vader is niet dezelfde als de Zoon. Niet de Vader stierf aan het kruis, maar de Zoon riep uit: Mijn God, Mijn God, waarom hebt Gij Mij verlaten?
Er staat ook niet in de Bijbel: Alzo lief heeft God de wereld gehad, dat Hij zichzelf gegeven heeft... maar: ... dat Hij Zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft...
Dus je mag het ontroerend vinden, Bijbels is het niet! Van Genderen en Velema hebben helemaal gelijk als ze dit afwijzen en ze vergissen zich niet lelijk.

Owen schreef: ↑Vandaag, 11:14

rhadders schreef: ↑Vandaag, 10:53

Owen schreef: ↑Vandaag, 09:38

rhadders schreef: ↑16 mei 2026, 22:07 Ik lees dat bijna hetzelfde als jij. Er naar horen betekent in de eerste plaats: vertrouwen op het volbrachte werk van Christus. Daar bouw je op. Christus is het fundament. En inderdaad, het is allemaal met elkaar verbonden. Maar er mag geen enkel misverstand over bestaan dat onze gehoorzaamheid of levenswandel niets toevoegt of afdoet aan onze zaligheid, want dan zou deze toch uit werken zijn. Ik maak een scherp en misschien wat onnatuurlijk onderscheid, maar die is wel van belang. Omdat er velen zijn, met name in de streng-reformatorische hoek, die hierdoor geen zekerheid van behoud ervaren. Terwijl de Bijbel hier echt niet onduidelijk over is. Maar dat het geloof niet zonder de werken kan, ben ik volkomen met je eens.

Je leest dat zeker niet bijna hetzelfde als ik. Jij interpreteert 'de woorden van Jezus horen' in termen van rechtvaardiging. Maar daar is geen enkele aanleiding toe. Deze verzen zijn het slotstuk van de Bergrede. Daarin is op geen enkele wijze over de verzoening of de rechtvaardiging gesproken. Het gaat over gehoorzaamheid en de geboden van God. Als je je daaraan houdt ben je wijs, zegt de Heere Jezus - en als je dat niet doet ben je dwaas. Jouw uitleg is echt volkomen uit de lucht gegrepen.

Her punt is: gehoorzaamheid/heiliging is een onlosmakelijk onderdeel van het zaligmakende geloof. Het is niet de grond van de zaligheid, zo leerden de Reformatoren en de puriteinen, maar wel een vrucht daarvan. En aan de vruchten kan je de boom herkennen... denk ook aan het woord van de Heere Jezus: 'wie Mij liefheeft, zal Mijn geboden in acht nemen.' Als iemand geen gehoorzaamheid laat zien is er dus geen liefde tot Jezus. En waar die liefde ontbreekt, is geen geloof. En zonder geloof is het onmogelijk God te behagen.

Jouw oplossing is dan: oke, maar deze mensen hebben ooit geloofsbelijdenis gedaan. Dus het zal nog wel goed zitten. Maar dat lijkt me een hele grote misvatting. Hiermee worden mensen met een ingebeelde hemel de hel ingestuurd. Zolang je maar geloofsbelijdenis hebt gedaan, zit het goed. Het is eigenlijk een alternatieve versie van de veronderstelde wedergeboorte.

Kuitert dacht: alle gedoopte kinderen zijn wedergeboren, totdat het tegendeel blijkt. Jij zegt, als ik het goed begrijp: alle belijdende leden zijn wedergeboren, zelfs als het tegendeel blijkt. Het is de gedachtevoering van Kuitert in een nieuw jasje, maar m.i. nog gevaarlijker omdat mensen denken dat ze zonder heiliging de Heere ook wel kunnen zien (contra Hebr. 12:14).

Even kijken of ik jou ook goed begrijp. Je schrijft namelijk in je laatste zin, dat mensen ten onrechte denken dat ze zonder heiliging de Heere kunnen zien. Wat bedoel je dan concreet met die heiliging? Dan kan ik je daarna goed beantwoorden.

Concreet betekent heiliging in Bijbelse zin dat een gelovige door de Heilige Geest steeds meer wordt afsterft aan de zonde en toegewijd wordt aan God, hetgeen zichtbaar wordt in een veranderd leven. Denk aan groei in gehoorzaamheid aan Christus’ geboden, strijd tegen de zonde: en een levensrichting die niet langer op jezelf gericht is, maar op God.

Belangrijk is hierbij de volgorde: heiliging is niet de grond van je aanvaarding door God, maar het noodzakelijke gevolg daarvan. Dus niet: “ik leef heilig, dus ik hoor bij Christus”, maar: “ik hoor bij Christus, dus mijn leven wordt geheiligd”. Een leven dat geen enkele heiliging laat zien (dus geen blijvende verandering, geen breuk met de zonde, geen vrucht van geloof) is niet te rijmen met het ware, zaligmakende geloof.

Niet omdat heiliging redt, maar omdat het zaligmakende geloof noodzakelijkerwijs vrucht draagt. Het punt in de discussie is niet of gelovigen volmaakt heilig leven, maar of er überhaupt sprake is van een nieuw leven dat zich onderscheidt van een leven dat onveranderd blijft. Bij jou maakt dat niet uit en is er niets in het geding bij een leven dat onveranderd blijft. Bijbels gezien ligt dit anders.

Denk ook aan V&A 64. Het is onmogelijk dat het waarachtige geloof geen vruchten voortbrengt. Heiliging niet als de grond van de zaligheid, maar wel als onlosmakelijk verbonden met het ware geloof. Die verbondenheid wordt door jou ontkend, als ik het goed begrijp. Daarmee treed je buiten het spoor van de gereformeerde traditie.

Waar geen enkel spoor van de heiliging/vrucht is, wordt in de gereformeerde traditie niet gezegd: “het geloof is er wel, maar de heiliging ontbreekt”, maar juist: dan is de vraag of het geloof zelf wel echt is... die vraag herken jij blijkbaar niet.

rhadders schreef: ↑56 minuten geleden

Groepscirkel schreef: ↑Vandaag, 11:36

rhadders schreef: ↑Vandaag, 10:48

Posthoorn schreef: ↑Vandaag, 08:46Even los van de verdere discussie: God gaf Zijn eigen Zoon, juist. Hij gaf niet Zichzelf aan het kruis, dat is onbijbels!

Dat is nu juist één van de meest ontroerende aspecten van het Evangelie. Het was 'Ik Ben' (JHWH) Zélf. Er is geen ander. Onze God is één.

Nee, Hij stierf daar niet 'als God'. Maar 'God' is ook geen naam. Het is de aanduiding van de Persoon die alle macht heeft en boven alles verheven is.

Het gaat mij om Wie Hij is. En aan het kruis hing en stierf degene Die Zich als 'Ik Ben' openbaarde aan Mozes (Ex. 3:13).
Het ontroert mij opnieuw, als ik dit schrijf. Wat een groot God is Hij! Hallelu-JAH!

Dr. J. van Genderen en dr. W.H. Velema wijzen dit met nadruk af. Citaat:
De Middelaar is God en mens. Daar mogen wij echter niet uit afleiden, dat God geleden heeft, toen Jezus leed, laat staan dat wij zouden mogen zeggen, dat God Zichzelf prijsgaf, toen Jezus Zich overgaf. Theologen als Barth en Moltmann schromen niet om zich zo uit te drukken, maar de Schrift gaat ons daar niet in voor. Het was de Middelaar die leed en stierf. Als de Knecht des Heren voleindigde Hij het werk dat de Vader Hem te doen gegeven had (vgl. 17:4).

Ik maak ook onderscheid tussen Vader en Zoon. Het was niet de Vader Die stierf aan het kruis. Maar dat zijn uitdrukkingen (gedaanten) van God en posities (in Christus was JHWH in de gedaante van een mens en nam Hij de positie in van zoon/erfgenaam).

Daarom schreef ik nadrukkelijk over Wie wij het hebben. Daarover kan geen enkele twijfel bestaat - liet ook Christus Zelf geen enkele twijfel bestaan - dat we te maken hebben met JHWH. Als Van Genderen en Velema daar anders over denken, vergissen zij zich lelijk.

Evangelist schreef: ↑47 minuten geleden

Posthoorn schreef: ↑55 minuten geleden

rhadders schreef: ↑Vandaag, 10:48

Posthoorn schreef: ↑Vandaag, 08:46 Even los van de verdere discussie: God gaf Zijn eigen Zoon, juist. Hij gaf niet Zichzelf aan het kruis, dat is onbijbels!

Dat is nu juist één van de meest ontroerende aspecten van het Evangelie. Het was 'Ik Ben' (JHWH) Zélf. Er is geen ander. Onze God is één.

Nee, Hij stierf daar niet 'als God'. Maar 'God' is ook geen naam. Het is de aanduiding van de Persoon die alle macht heeft en boven alles verheven is.

Het gaat mij om Wie Hij is. En aan het kruis hing en stierf degene Die Zich als 'Ik Ben' openbaarde aan Mozes (Ex. 3:13).
Het ontroert mij opnieuw, als ik dit schrijf. Wat een groot God is Hij! Hallelu-JAH!

Nee, dit klopt niet. De Vader is niet dezelfde als de Zoon. Niet de Vader stierf aan het kruis, maar de Zoon riep uit: Mijn God, Mijn God, waarom hebt Gij Mij verlaten?
Er staat ook niet in de Bijbel: Alzo lief heeft God de wereld gehad, dat Hij zichzelf gegeven heeft... maar: ... dat Hij Zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft...
Dus je mag het ontroerend vinden, Bijbels is het niet! Van Genderen en Velema hebben helemaal gelijk als ze dit afwijzen en ze vergissen zich niet lelijk.

Posthoorn heeft hierin echt gelijk!
JHWH heeft niet Zichzelf gegeven aan het kruis. Hij Zich in de gave van Zijn Zoon wel in het hart laten kojken.
De wijze waarop je spreekt over de drie-eenheid neigt naar een oude dwaling. Zie de artt. 8 en 9 van de NGB.
Het verklaart voor mij ook veel over de wijze waarop je 1 Korinthe 6 leest en toepast.