refo schreef: ↑Vandaag, 07:30

Bertiel schreef: ↑Gisteren, 17:58 Als ik niet meeschrijf is mijn concentratie stukken minder

Dat lijkt maar zo. Als je schrijft staat luisteren uit. Je gaat dus een soort aan-uit-aan-uit. Terwijl het idee van een preek is dat je luistert.

Het zou kunnen dat de manier waarop men de kerkdienst is gaan invullen teveel van de hoorders vraagt.
Een uur lang geconcentreerd luisteren is eigenlijk onmogelijk. Dan ga je van alles verzinnen om wakker te blijven.
Ds Van der Net had 2 tussenzangen. Dat zou al helpen.

Als ik bijvoorbeeld de Acta van de Dordtsche Synode goed begrijp moet de leerdienst als volgt: de predikant legt de Catechismus-vragen kort uit. Vervolgens begeeft hij zich tussen de mensen en onderzoekt of ze het begrepen hebben. En legt indien nodig verder uit. Hoe heerlijk zou dat zijn.
Nu staat de prediker er een uur lang over te spreken, terwijl de bedoeling van de HC dat het zélf een leerboekje is. Om dingen uit te leggen, niet om ze ingewikkelder te maken.

fijn dat je het zo goed weet voor me, dank!
Ik schrijf enkel de kernzaken op, ik schrijf geen hele dienst uit.
En concentratie op de basisschool was al zwak

refo schreef: ↑Vandaag, 07:30

Bertiel schreef: ↑Gisteren, 17:58 Als ik niet meeschrijf is mijn concentratie stukken minder

Dat lijkt maar zo. Als je schrijft staat luisteren uit. Je gaat dus een soort aan-uit-aan-uit. Terwijl het idee van een preek is dat je luistert.

Het zou kunnen dat de manier waarop men de kerkdienst is gaan invullen teveel van de hoorders vraagt.
Een uur lang geconcentreerd luisteren is eigenlijk onmogelijk. Dan ga je van alles verzinnen om wakker te blijven.
Ds Van der Net had 2 tussenzangen. Dat zou al helpen.

Als ik bijvoorbeeld de Acta van de Dordtsche Synode goed begrijp moet de leerdienst als volgt: de predikant legt de Catechismus-vragen kort uit. Vervolgens begeeft hij zich tussen de mensen en onderzoekt of ze het begrepen hebben. En legt indien nodig verder uit. Hoe heerlijk zou dat zijn.
Nu staat de prediker er een uur lang over te spreken, terwijl de bedoeling van de HC dat het zélf een leerboekje is. Om dingen uit te leggen, niet om ze ingewikkelder te maken.

Ruim een half uur is meer dan voldoende en twee tussenzangen zijn heel goed, maar dat andere klopt volgens mij niet. Maar het is heel simpel te controleren ook, door de preek later eens na te luisteren op de fiets en te kijken of je dan dingen hoort die je niet hoorde.

Op zo'n moment (dus bij naluisteren op de fiets) dwalen mijn gedachten wel vaak af, omdat het allemaal erg langzaam gaat en niet iedere app de preek versneld kan afspelen, maar het gebeurt niet vaak dat ik dan iets hoor dat ik niet eerder hoorde. Ik zal het nog eens checken bij een preek waarvan ik misschien wel delen miste (omdat ik liederen zocht voor na de preek/na de dienst). Als ik die helemaal gehoord heb, dan kan ik dat zeker ook in andere gevallen.

Verder is het zo dat volgens copilot vooral mensen die dat vaker oefenden, bijvoorbeeld met muziek bij het studeren, wel degelijk aparte breinverbindingen kunnen hebben voor auditieve informatie en voor schrijven. Ik heb geen reden om daaraan te twijfelen.

refo schreef: ↑Vandaag, 07:30

Bertiel schreef: ↑Gisteren, 17:58 Als ik niet meeschrijf is mijn concentratie stukken minder

Dat lijkt maar zo. Als je schrijft staat luisteren uit. Je gaat dus een soort aan-uit-aan-uit. Terwijl het idee van een preek is dat je luistert.

Het zou kunnen dat de manier waarop men de kerkdienst is gaan invullen teveel van de hoorders vraagt.
Een uur lang geconcentreerd luisteren is eigenlijk onmogelijk. Dan ga je van alles verzinnen om wakker te blijven.
Ds Van der Net had 2 tussenzangen. Dat zou al helpen.

Als ik bijvoorbeeld de Acta van de Dordtsche Synode goed begrijp moet de leerdienst als volgt: de predikant legt de Catechismus-vragen kort uit. Vervolgens begeeft hij zich tussen de mensen en onderzoekt of ze het begrepen hebben. En legt indien nodig verder uit. Hoe heerlijk zou dat zijn.
Nu staat de prediker er een uur lang over te spreken, terwijl de bedoeling van de HC dat het zélf een leerboekje is. Om dingen uit te leggen, niet om ze ingewikkelder te maken.

Ik kan prima een mail blind typen over onderwerp A terwijl ik met jou in gesprek ben over onderwerp B. Ik kan prima een Teams-meeting volgen terwijl ik iemand anders help met een verstoring en weer iemand anders z'n whatsapp bericht beantwoord. Andere collega's kunnen dat niet, dat aan-uit-aan-uit is niet zo zwart-wit denk ik.
Alhoewel het zingen niet bedoelt is om wakker te blijven, vind ik wel dat een aantal tussenzangen zinvol kan zijn om meerdere redenen.

Wat een geniale mensen allemaal zeg. Zoveel talenten!
Blij dat ik er maar 1 heb om mee te woekeren. Wat minder te verantwoorden iig.

Ik geloof dat allemaal graag.
Maar dat is toch niet de manier waarop je in een eredienst zit?

Tiberius schreef: ↑Vandaag, 10:21 Ik geloof dat allemaal graag.
Maar dat is toch niet de manier waarop je in een eredienst zit?

Waarom niet? Voornaamste is dat je ontvankelijk bent voor de boodschap. Als je dan ondertussen een tekening van een haas maakt, is dat prima. Als je aantekeningen maakt, is dat ook prima.

Wim Anker schreef: ↑Vandaag, 10:14 Wat een geniale mensen allemaal zeg. Zoveel talenten!
Blij dat ik er maar 1 heb om mee te woekeren. Wat minder te verantwoorden iig.

Wat is jouw probleem?

Los daarvan: met één talent kun je ook een hoop domme dingen doen.

Wim Anker schreef: ↑Vandaag, 10:14 Wat een geniale mensen allemaal zeg. Zoveel talenten!
Blij dat ik er maar 1 heb om mee te woekeren. Wat minder te verantwoorden iig.

Lees jij hier mensen die pochen op hun alleskunnen? Ik zie vooral mensen die proberen goed betrokken te zijn bij de kerkdiensten. En natuurlijk zijn daar vragen bij te stellen wat de juiste manier is. Tiberius is denk ik terecht kritisch op luisterhouding.

Ik las deze week in https://www.rd.nl/a/1134947-ds-otte-nie ... vuldigheid

Verbeelding is ook nodig om ”geestelijk arm” te worden. Je stapt ermee uit je bubbel van vertrouwdheid en je ”zeker weten”. Het is het beste medicijn tegen een saaie preek. Martyn Lloyd-Jones zei het scherp: „Er is geen grotere zonde dan mensen te vervelen met het Evangelie.” Hij begreep dat een voorspelbare, fantasieloze preek haaks staat op het wezen van een verrassend God. Geloven we dat nog? Wie op zaterdagavond al precies weet hoe de preek zondag gaat verlopen, mist het geheim. Laten we elkaar als voorgangers helpen om die voorspelbaarheid te voorkomen.

Wat is dan de kernvraag? Zijn gereformeerde preken te saai? Of Verwachten we nog dat God zelf iets doet in de verkondiging? Dat Hij ons verrast, ontregelt, vertroost, openbreekt? Soms zijn preken vooral overdracht van bekende waarheden, en dan verdwijnt verwondering. Wanneer de preek ontmoeting is met de levende Christus, keert verwondering terug.

Veel preken voegen m.i. inderdaad weinig toe. Ik ga dan ook meestal met weinig enthousiasme naar de kerk.

refo schreef: ↑Vandaag, 07:30

Bertiel schreef: ↑Gisteren, 17:58 Als ik niet meeschrijf is mijn concentratie stukken minder

Dat lijkt maar zo. Als je schrijft staat luisteren uit. Je gaat dus een soort aan-uit-aan-uit. Terwijl het idee van een preek is dat je luistert.

Het zou kunnen dat de manier waarop men de kerkdienst is gaan invullen teveel van de hoorders vraagt.
Een uur lang geconcentreerd luisteren is eigenlijk onmogelijk. Dan ga je van alles verzinnen om wakker te blijven.
Ds Van der Net had 2 tussenzangen. Dat zou al helpen.

Als ik bijvoorbeeld de Acta van de Dordtsche Synode goed begrijp moet de leerdienst als volgt: de predikant legt de Catechismus-vragen kort uit. Vervolgens begeeft hij zich tussen de mensen en onderzoekt of ze het begrepen hebben. En legt indien nodig verder uit. Hoe heerlijk zou dat zijn.
Nu staat de prediker er een uur lang over te spreken, terwijl de bedoeling van de HC dat het zélf een leerboekje is. Om dingen uit te leggen, niet om ze ingewikkelder te maken.

Een tussenzang vind ik echt niet fijn. Ik ervaar het als een onderbreking van een betoog. Als een preek goed opgebouwd is, is een tussenzang en interruptie. Als een preek ingebouwd is uit losse gedachten die geen verband met elkaar hebben of los van elkaar staan is het zingen minder en onderbreking, dan kun je daarna weer verder met het aan elkaar reigen van losse gedachten.

Posthoorn schreef: ↑Vandaag, 11:35 Veel preken voegen m.i. inderdaad weinig toe. Ik ga dan ook meestal met weinig enthousiasme naar de kerk.

Ligt dat aan de preek of aan de hoorder?
De zegen van een preek ligt voor mij niet in het horen van nieuwe of interessante weetjes maar of de Heere tot je ziel spreekt. Dat is tenminste het verschil voor mij.

Posthoorn schreef: ↑Vandaag, 11:35 Veel preken voegen m.i. inderdaad weinig toe. Ik ga dan ook meestal met weinig enthousiasme naar de kerk.

Herkenbaar, helaas.

Erskinees schreef: ↑Vandaag, 11:41

Posthoorn schreef: ↑Vandaag, 11:35 Veel preken voegen m.i. inderdaad weinig toe. Ik ga dan ook meestal met weinig enthousiasme naar de kerk.

Herkenbaar, helaas.

Grappig. Eten voegt meestal ook weinig nieuws toe. Ook weinig enrhousiast over?

Anselmus schreef: Een tussenzang vind ik echt niet fijn. Ik ervaar het als een onderbreking van een betoog. Als een preek goed opgebouwd is, is een tussenzang en interruptie. Als een preek ingebouwd is uit losse gedachten die geen verband met elkaar hebben of los van elkaar staan is het zingen minder en onderbreking, dan kun je daarna weer verder met het aan elkaar reigen van losse gedachten.

Ik ben dat met je eens, in onze gemeente hebben de meeste preken geen tussenzang en ik mis die niet. De verschillende aandachtspunten hebben meestal de toepassing na elk punt zodat er altijd wel een afgerond geheel is.

Ik schrijf zelf niet mee, één van mijn kinderen wel en vind dat juist heel fijn. Een dochter tekent altijd. Dat doet ze op school, in de kerk en overal waar ze langer moet luisteren. Het is haar manier van concentreren.

Anselmus schreef: ↑Vandaag, 11:37

refo schreef: ↑Vandaag, 07:30

Bertiel schreef: ↑Gisteren, 17:58 Als ik niet meeschrijf is mijn concentratie stukken minder

Dat lijkt maar zo. Als je schrijft staat luisteren uit. Je gaat dus een soort aan-uit-aan-uit. Terwijl het idee van een preek is dat je luistert.

Het zou kunnen dat de manier waarop men de kerkdienst is gaan invullen teveel van de hoorders vraagt.
Een uur lang geconcentreerd luisteren is eigenlijk onmogelijk. Dan ga je van alles verzinnen om wakker te blijven.
Ds Van der Net had 2 tussenzangen. Dat zou al helpen.

Als ik bijvoorbeeld de Acta van de Dordtsche Synode goed begrijp moet de leerdienst als volgt: de predikant legt de Catechismus-vragen kort uit. Vervolgens begeeft hij zich tussen de mensen en onderzoekt of ze het begrepen hebben. En legt indien nodig verder uit. Hoe heerlijk zou dat zijn.
Nu staat de prediker er een uur lang over te spreken, terwijl de bedoeling van de HC dat het zélf een leerboekje is. Om dingen uit te leggen, niet om ze ingewikkelder te maken.

Een tussenzang vind ik echt niet fijn. Ik ervaar het als een onderbreking van een betoog. Als een preek goed opgebouwd is, is een tussenzang en interruptie. Als een preek ingebouwd is uit losse gedachten die geen verband met elkaar hebben of los van elkaar staan is het zingen minder en onderbreking, dan kun je daarna weer verder met het aan elkaar reigen van losse gedachten.

Een preek is geen betoog en ook het idee dat het zingen (daarvan) een 'onderbreking' is, is niet juist. Het is een essentieel deel van de eredienst. In die dienst spreekt God tot de hoorders en de hoorders tot God via resp. preek en gebed. De hoorders spreken ook met elkaar, door de zang.