MidMid schreef: ↑Vandaag, 13:33

huisman schreef: ↑Vandaag, 11:55 Je interpretatie van1 Korinthe 6 deel ik niet.
Wel begrijp ik je worsteling en de pastorale insteek. Die is bij mij inderdaad niet fundamenteel anders maar bij relatievorming wordt het wel anders. Ook hoe de kerk belijdend hoort te spreken met onderwerping aan Gods Woord als gezaghebbend op alle terreinen van het leven.

Ik heb voorbeelden genoeg in mijn werkomgeving gekend. Twee vrouwen met een romantische relatie die beide een verleden van ernstig misbruik door mannen hebben meegemaakt. Ze zoeken geborgenheid en veiligheid bij elkaar. Mijn hart gunt het ze maar in het licht van Gods Woord kan het niet.
Nu waren deze twee vrouwen onkerkelijk maar ik ben dankbaar dat ik voor één van deze vrouwen een vertrouwenspersoon mocht zijn.

Denk niet dat die 'zwaren' geen hart en zicht hebben op de gebrokenheid juist op dit vlak.

Is het volgende dan juist?

Wij delen:
- Voor een situatie zoals omschreven is in onze kerken ( en in de Schrift) geen ruimte.
- We moeten zoeken naar hoe we dat in de praktijk vorm gaan geven.(o.a. kan het medicijn van de tucht nodig zijn. Goedkeuren kan iig niet)
- In de pastorale praktijk wordt soms een langere adem gevraagd dan op papier omschreven. (Zeker)
- Dat spreken en daden beide voort moeten komen uit onderwerping aan Gods Woord als gezaghebbend op alle terreinen van het leven.

Wij verschillen:
- Zeggen 'je bent buiten het Koninkrijk' - daar vinden we elkaar dan niet. Voor mij ben je minimaal sterk aan het dwalen. En dat strijdt met Paulus' oproep 'Dwaal niet!'
- Dat een afwijken op één specifiek terrein niet meteen 'de staat' van de ander ter discussie stelt.

En nee, dat 'zwaren' of wie dan ook geen hart en zicht zouden hebben op dit vlak; dat denk ik niet. Wel zijn er grote brokken gemaakt en worden er brokken gemaakt op dit punt. En dat komt naar mijn beleving wel meer voor aan de rechterflank van de kerken in Nederland, dan meer naar het midden.