In Christus gedoopt - Dr. W. van Vlastuin

[Posthoorn]

Ja en nee.

Inderdaad. Maar zonder begin is er ook geen voortgang.

[Bertiel]

De Dl verwijzen naar de vruchten.
Dat is zandgrond? Het gaat enkel om een kennelijke openbaring?

[Vrouwke]

Natuurlijk is de bekering gewoonlijk een proces, een proces dat heel lang kan duren zelfs. Maar het moment waarop je ogen geopend worden voor de heerlijkheid van Christus en de boodschap van het Evangelie, dat gaat toch niet geleidelijk? Dat is wat men noemt 'de openbaring van Christus aan de ziel'.

Eens, meer heb ik hierover voorlopig niet bij te dragen. Alleen nog mijn opvatting dat het bevindelijk pas echt is ‘opgelost’ bij de openbaring van Christus aan de ziel.

Ja. Dat is een keerpunt en daarna is het geestelijk leven anders.

Eens. Maar uiteindelijk kan je daar (en op alles wat de HEERE nog meer kan schenken) toch ook niet leven??? Mijn ervaring is in ieder geval dat de strijd pas echt heftig werd toen de HEERE heel veel gevoelige zekerheid had gegeven. En dat alles me uiteindelijk als zand tussen de vingers weggegleden is. Ik wist heus wel wat er gebeurt was. Maar op de adem van het verleden kun je vandaag niet leven. Zodat ik jaren later alsnog uitriep: Hoe dan HEERE?! Waarop mijn ogen open gingen voor Jesaja 45:22 en ik echt rust mocht vinden. viewtopic.php?p=1224554#p1224554

En om maar een voorbeeld te nemen: Luther zei ook niet dat iedere gelovige dezelfde weg moest gaan als die hij gegaan was.

[Posthoorn]

De Dl verwijzen naar de vruchten.
Dat is zandgrond? Het gaat enkel om een kennelijke openbaring?

Het hoort bij elkaar.

[Posthoorn]

Eens. Maar uiteindelijk kan je daar (en op alles wat de HEERE nog meer kan schenken) toch ook niet leven??? Mijn ervaring is in ieder geval dat de strijd pas echt heftig werd toen de HEERE heel veel gevoelige zekerheid had gegeven. En dat alles me uiteindelijk als zand tussen de vingers weggegleden is. Ik wist heus wel wat er gebeurt was. Maar op de adem van het verleden kun je vandaag niet leven. Zodat ik jaren later alsnog uitriep: Hoe dan HEERE?! Waarop mijn ogen open gingen voor Jesaja 45:22 en ik echt rust mocht vinden. viewtopic.php?p=1224554#p1224554

En om maar een voorbeeld te nemen: Luther zei ook niet dat iedere gelovige dezelfde weg moest gaan als die hij gegaan was.

Het gaat niet om dezelfde 'weg', het gaat om wat wezenlijk is.
En mijn ervaring is dat ik altijd weer teruggeleid word naar het begin, want de Heere me dáár geleerd heeft. Toen is immers het fundament gelegd in mijn hart?

[Vrouwke]

Ik denk dat van onze kant gezien, het Woord van de HEERE (Bijbel) het enige vaste fundament is.

Het gaat er niet om dat ik mijn eigen geloof geloof maar of ik de HEERE geloof en vertrouw..

[Posthoorn]

Ik denk dat van onze kant gezien, het Woord van de HEERE (Bijbel) het enige vaste fundament is.

Het gaat er niet om dat ik mijn eigen geloof geloof maar of ik de HEERE geloof en vertrouw..

Natuurlijk, wie zal dat ontkennen? Maar het moet wel persoonlijk worden. Net wat je zegt: of ík de HEERE geloof en vertrouw. Dus je moet dat niet tegen elkaar uitspelen.

[Vrouwke]

Ik heb niet het gevoel dat ik dat tegen elkaar uit speel. Wel dat m'n ervaringen achteraf als zandgrond voelen.

[Bertiel]

De Dl verwijzen naar de vruchten.
Dat is zandgrond? Het gaat enkel om een kennelijke openbaring?

Het hoort bij elkaar.

waar staat dat dan in de DL?

[huisman]

Natuurlijk is de bekering gewoonlijk een proces, een proces dat heel lang kan duren zelfs. Maar het moment waarop je ogen geopend worden voor de heerlijkheid van Christus en de boodschap van het Evangelie, dat gaat toch niet geleidelijk? Dat is wat men noemt 'de openbaring van Christus aan de ziel'.

Eens, meer heb ik hierover voorlopig niet bij te dragen. Alleen nog mijn opvatting dat het bevindelijk pas echt is ‘opgelost’ bij de openbaring van Christus aan de ziel.

Ja. Dat is een keerpunt en daarna is het geestelijk leven anders.

En hebben jullie genoeg aan dat ene punt ?

Ja, omdat dit het leven schenkt aan een dode zondaar. Dan ben je tevreden met het Lam.
Nee, dan denk ik aan wat Kohlbrugge zegt : Mijn bekering heb ik allang verzondigd. Het komt aan op een leven in de vreze des HEEREN dat is immers het beginsel der wijsheid (Spreuken 9 : 10)

[Bertiel]

en een ieder moet dat ene punt even duidelijk en helder (her)kennen in eigen leven mocht het goed zijn?

Ik lees dit in de DL:
Van deze hun eeuwige en onveranderlijke verkiezing ter zaligheid
worden de uitverkorenen te zijner tijd,
hoewel bij onderscheiden trappen en met ongelijke mate, verzekerd;
niet, als zij de verborgenheden en diepten Gods curieuselijk doorzoeken, a
maar als zij de onfeilbare vruchten der verkiezing in het Woord Gods aangewezen
(als daar zijn: het waar geloof in Christus, kinderlijke vreze Gods,
droefheid die naar God is over de zonde, honger en dorst naar de gerechtigheid, enz.),
in zichzelf met een geestelijke blijdschap en heilige vermaking waarnemen. b

[Refojongere]

waar lees ik over een bijzonder ervaring hierin? wordt hier een paulusbekering geëist?

Wie heeft het over een Paulusbekering? Maar als je hart wordt veranderd, je verstand wordt verlicht, etc. etc., daar ben je bij. Dat is het grootste wonder dat een mens te beurt kan vallen. Noem dat maar geen bijzondere ervaring!

Ik geloof niet dat je dan in één keer opmerkt: hé, ik heb een verlicht verstand. Jij wel?

Ja, toen ging mij het licht op en zag ik wat ik nog nooit had gezien: een verzoend God in Christus.
Natuurlijk 'kende' ik die Bijbelse boodschap wel, maar toch kende ik hem ook niet.

Eens, dat is bij elke christen toch de kern van het geloof. Maar zoals Bertiel/DL zeggen: ongelijke mate en trap van helderheid.

[KDD]

Ik vindt dit altijd een waardevol stuk:

Is er nu zoveel zoetheid in een welgegronde verzekering, hoe is het dan en waar komt het vandaan, dat er zo weinig bemoedigde en verzekerde christenen in onze dagen gevonden worden? Dat is ons vijfde stuk, dat we nu moeten onderzoeken.

En hiervan kunnen redenen gegeven worden en aan de zijde van God, en aan de zijde van de gelovigen zelf.
1. Aan de zijde van God:
a. Het behaagt de Heere om Zijn vrijmacht te tonen in het bedelen van de genade.
Het behaagt Hem deze met veel licht en blijdschap te leiden, en een ander door veel duisterheid en naarheid, zonder dat Hij reden geeft voor al Zijn daden. En hier moet men Zijn weg aanbidden, zonder daarover te twisten.

b. God wil Zijn volk hierdoor nederig en klein houden, opdat het zich niet op de ontvangen genade zal verheffen. Want hoewel de verzekering in haar eigen aard de hoogmoed niet werkt, maar het tegendeel, zo gebeurt het nochtans door de inwonende zonden en listen van de satan, dat ze een verkeerde uitwerking heeft. Omdat God nu lust heeft tot nederigheid, wil Hij die door de weg van duisterheid in hen bevorderen.

c. De Heere doet het om van de goddelozen wil, om te tonen, dat men zo gemakkelijk niet zalig wordt, dat de poort eng en de weg nauw is, die ten leven leidt; opdat zij zullen denken: Hebben zulken het zo bang, die naar de hemel gaan, wat heb ik dan te wachten? Worden de rechtvaardigen maar nauwelijks zalig, waar zal dan de goddeloze en de zondaar verschijnen?

2. Maar heeft God zulke wijze en heilige redenen, daar zijn er ook aan de zijde van Gods volk. Zij zijn dikwijls zelf de oorzaak van hun twijfelmoedigheid.
a. Omdat zij zich niet genoeg oefenen in de kennis van de waarheden, waardoor ze geen rechte bevatting hebben van het geloof, van de natuur van de verzekering en andere waarheden. En daardoor geraken zij in slingeringen, terwijl zij zichzelf uit veel zwarigheden zouden kunnen redden indien zij meer kennis hadden.

b. Velen geven zich er in toe; die worden het klagen gewoon. Zij houden zich bijna met niets anders op, alsof het tot het wezen van het christendom behoort. Ontneemt men hun een zwarigheid, zij hebben er weer veel andere; en in zulken is het als een ziekte geworden.

c. Velen leven niet ernstig, niet teder, noch nauwgezet genoeg in het eenzame voor God. Zij houden zich niet genoeg bezig in heilige meditatiën en ernstige gebeden. Men bidt wel, maar niet met die aanklacht, met die ernst, met inspanning van alle krachten. Men berust dikwijls in de gedane plicht, en dan is er die heilige ontevredenheid niet als men de Heere niet vindt. Daarom komt er dan een verwijdering tussen hen en de Heere, daar Deze Zijn licht intrekt.

d. Velen leven niet zorgvuldig, niet waakzaam en teer genoeg omtrent de wereld, om met wijsheid en voorzichtigheid te verkeren in het midden van een krom en verdraaid geslacht. Men maakt zich de wereld te veel gelijkvormig in woorden en daden, men komt niet vrijmoedig, noch hartelijk genoeg voor God en Zijn zaak uit. Wanneer zulken dan bedaard tot zichzelf komen, worden zij bekommerd. Dan is het: Waarin ben ik onderscheiden van de wereld? Waar blijkt het uit, dat in mij iets anders is dan in de wereld? Dan verwerpt men zijn staat en blijft in bekommering en duisterheid leven. En o, hier moet ik zeggen: Kinderen van God, schaamt u er over voor de Heere; vernedert u, dat gij door uw gedrag de wereld niet alleen tot aanstoot zijt, maar dat u uzelf de zoetheid en troost van het christendom beneemt. Want de heiligheid is de weg om tot zekerheid te komen. Als men teer omtrent 'God is, beantwoordt God zulks door Zijn genoegen aan de ziel weer te tonen. En hoewel uw wangedrag u niet buiten de hemel zal houden, het maakt evenwel de weg voor u nauw.

[KDD]

I know how you feel

Verklaar je nader? Waarom post je dan in dit topic als je toch niet inhoudelijk reageert en alleen stellingen poneert?

Ik heb geen zin om door te gaan als anderen via mijn berichten proberen Dr. T. Ouwerkerk zo zwart mogelijk af te schilderen, zelfs door zijn familie erbij te betrekken. Hij heeft veel meer geschreven, maar die discussies kunnen hier blijkbaar niet gevoerd worden. So we have to agree to disagree

[Bertiel]

sorry, maar er is nergens zijn familie bij betrokken, hooguit zijn achtergrond, that's it.
je kan toch als je het met zijn stellingen eens bent, die toch ook onderbouwend verdedigen?