Afgewezen schreef:Behalve de vieze woorden, ook steeds de toespelingen op seksualiteit en dergelijke.
Een beetje offtopic denk ik, maar ik vind het verbazingwekkend dat in christelijke boeken vrijwel iedere toespeling op seksualiteit (zowel wat daden als wat gevoelens en verlangens betreft) ontbreekt. Ook de mooie en goede kant van seksualiteit. Seksualiteit vormt mijns inziens een wezenlijk onderdeel van de mens. Ik pleit er niet voor om in christelijke boeken maar een heleboel schuine toespelingen te maken, maar zoals het nu in de meeste gevallen is, vind ik het iets krampachtigs hebben.
Ter illustratie: ik sprak iemand die een leeskring leidt, waar met name christelijke literatuur gelezen wordt. Hij vroeg zich af of Specht en zoon, van Willem Jan Otten iets zou zijn. Ik vond het een boek dat juist geschikt was voor een leeskring, omdat het wel een boek is waarover je behoorlijk in gesprek kunt gaan. Of het christelijk was, was zijn volgende vraag. Otten is christen, en in zijn boek komen duidelijk christelijke lijnen naar voren, met name in Christussymboliek. Of het ook een net boek was? Nou, zei ik, er komt een seksuele passage in voor, die tamelijk expliciet is. O, dan viel het boek af voor de leeskring.
(nou vond ik die passage in Otten ook wel wat erg expliciet, daar niet van)
Kortom: kunnen we stellen dat seksualiteit een onderdeel is van het menselijk leven en een menselijke drijfveer is, en dus in literatuur aan de orde mag komen (mits fatsoenlijk en fijnzinnig), of moet een auteur zich verre houden van toespelingen op seksualiteit?