Organisten en andere kerkelijke gemeenten

[Job]

(...) Dan zou ik best begrijpen dat goede organisten niet willen spelen of elders gaan spelen.

Af en toe hoor ik ook een andere kant. Ik vind het een verschil maken of de kerkenraad de regels aanpast tijdens het functioneren of dat de regels al jaren vaststaan en bekend waren bij benoeming. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken wanneer ik mijn oor hier en daar te luisteren leg dat er toch ook wel enige recalcitrante organisten zijn. Die weten wat de eisen, wensen en regels zijn, zich daaraan hebben gecommiteerd en zich na een x-aantal jaar dienst toch ineens geroepen voelen de gemeente muzikaal op te voeden. Er toch even een paar regels uit een gezang tussen fietsen terwijl ze weten dat de kerkenraad dat niet wil, et cetera. Dan denk ik: je mag vinden wat je vindt, maar je zit daar te dienen, niet om de grenzen op te rekken. Als je je gecommiteerd hebt dan heb je twee keuzes: je eraan houden of stoppen.

[DDD]

Daar ben ik het mee eens. Dat is dan ook weer een antwoord op de eerste bijdrage in dit draadje.

[Maanenschijn]

(...) Dan zou ik best begrijpen dat goede organisten niet willen spelen of elders gaan spelen.

Af en toe hoor ik ook een andere kant. Ik vind het een verschil maken of de kerkenraad de regels aanpast tijdens het functioneren of dat de regels al jaren vaststaan en bekend waren bij benoeming. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken wanneer ik mijn oor hier en daar te luisteren leg dat er toch ook wel enige recalcitrante organisten zijn. Die weten wat de eisen, wensen en regels zijn, zich daaraan hebben gecommiteerd en zich na een x-aantal jaar dienst toch ineens geroepen voelen de gemeente muzikaal op te voeden. Er toch even een paar regels uit een gezang tussen fietsen terwijl ze weten dat de kerkenraad dat niet wil, et cetera. Dan denk ik: je mag vinden wat je vindt, maar je zit daar te dienen, niet om de grenzen op te rekken. Als je je gecommiteerd hebt dan heb je twee keuzes: je eraan houden of stoppen.

Je hebt natuurlijk best gelijk, maar het hele punt van dit draadje is dat in een geval van strikte grenzen (en juist ook muzikaal beperkende grenzen) vakorganisten uit wijken naar andere kerkverbanden/genootschappen die wat meer muzikaliteit kunnen waarderen.

De vraag is dus: zijn in onze kerken de grenzen te strak? Zijn de organisten te recalcitrant? En wat moeten vakorganisten die graag vasthouden aan een bijbelgetrouwe prediking, maar ook hun vak willen uitoefenen?

De podcastserie Alle Registers Open laat duidelijk zien dat organisten die hun brood willen verdienen met hun vak uitwijken naar orgels in plaatsen en gemeenten die niet (meer) tot het bevindelijke deel behoren. We kunnen dat wel met de vinger naar die organisten wijzen als ‘afdwalers’ maar ook op onze eigen cultuur reflecteren.