Gereformeerde Gemeenten

[Posthoorn]

Jij beschrijft een wondergeloof.. Een geloof dat zichzelf zalig redeneert op basis van bevinding en ervaring.. Dat kan het geloof niet zijn.. Om in jouw termen te praten is dit een conclusie geloof en zou er dus erg mee oppassen

Een wondergeloof is iets anders. Maar het ware geloof redeneert zichzelf niet zalig, dat ervaart de zaligheid, de een in meerdere, de ander in mindere mate. Logisch, want datgene wat het geloof gelooft, brengt die blijdschap aan! Het is een blijdschap in God, door Jezus Christus. Waarom zouden die mensen die in het NT tot geloof waren gekomen zo blij zijn geweest? Meteen, hè!

[Michaels]

Jij beschrijft een wondergeloof.. Een geloof dat zichzelf zalig redeneert op basis van bevinding en ervaring.. Dat kan het geloof niet zijn.. Om in jouw termen te praten is dit een conclusie geloof en zou er dus erg mee oppassen

(....) Maar het ware geloof redeneert zichzelf niet zalig, dat ervaart de zaligheid, de een in meerdere, de ander in mindere mate. Logisch, want datgene wat het geloof gelooft, brengt die blijdschap aan! Het is een blijdschap in God, door Jezus Christus. Waarom zouden die mensen die in het NT tot geloof waren gekomen zo blij zijn geweest? Meteen, hè!

Wanneer men ervaring bijna tot maatstaf van echt geloof maakt, ontstaat gemakkelijk onzekerheid of een voortdurende zoektocht naar gevoelens.
De Bijbel verbindt geloof én ervaring wel met elkaar, maar stelt Christus centraal, niet de intensiteit van onze beleving.
De belangrijkste vraag is dus niet: “Hoe sterk voel ik de blijdschap?” maar: “Op Wie vertrouw ik?”