Eloesje schreef: ↑Vandaag, 10:09<> Als je op zoek gaat dan is dat gewerkt door de Heilige Geest. Er is niemand die God zoekt, dat staat duidelijk in de bijbel, zoek je wel dan is dat Gods Eigen werk.
Als je mag geloven dat Jezus Christus ook voor jou gestorven is, dan is dat toch niet van jezelf? Tegelijkertijd wel een opdracht om dat te geloven voor iedereen, dus het blijft een soort spanningsveld. Maar als het woord zo krachtig spreekt mag je toch geloven dat het Gods werk is?

Groepscirkel schreef: ↑Vandaag, 13:18

Eloesje schreef: ↑Vandaag, 10:09<> Als je op zoek gaat dan is dat gewerkt door de Heilige Geest. Er is niemand die God zoekt, dat staat duidelijk in de bijbel, zoek je wel dan is dat Gods Eigen werk.
Als je mag geloven dat Jezus Christus ook voor jou gestorven is, dan is dat toch niet van jezelf? Tegelijkertijd wel een opdracht om dat te geloven voor iedereen, dus het blijft een soort spanningsveld. Maar als het woord zo krachtig spreekt mag je toch geloven dat het Gods werk is?

Ik denk niet dat je dit zo kan stellen. Zoekers moeten vinders worden. Echte zoekers vinden geen rust met 'dan is dat Gods eigen werk'. Primair gaat het niet om te weten dat Jezus Christus ook voor jou gestorven is, maar gaat het om de Persoon van Jezus Christus. Het echte Evangelie kan alleen troosten als het spreekt van dat Christus' verzoening volkomen toereikend is en dat Hij beantwoord aan wat een zondaar nodig heeft om gered te worden van Gods rechtvaardige toorn. De Heilige Geest werkt dit in het hart van de zondaar, dan komt er een hongeren en dorsten naar de gerechtigheid. Als de Geest werkt dan staan Gods genadegaven van wedergeboorte en geloof altijd in relatie tot Christus. Verzoening en vrede is buiten Christus niet te vinden en daarom kan en mag en volgens mij ook geen rust verkondigd worden buiten Hem.

DDD schreef: ↑Vandaag, 13:12 Over de gelijkenis kun je uren spreken. Dat ga ik niet doen. Ik vind het een bijzaak en ik vind het ook een moeilijke gelijkenis om over te preken, gezien de vele verschillende uitleggingen die er zijn.

Het ging er nu om dat in de gelijkenissen iedereen die niet blind is het probleem van mijlenver ziet aankomen. Dat is het punt. Iemand die gaat bouwen in een zandverstuiving of die geen reserveolie meeneemt voor een lampje is oliedom bezig.

Dat is dus niet een verrassing achteraf. Wel voor de domme meisjes, dat geef ik onmiddelijk toe. Dat is ook de waarschuwing.

Het is volstrekt uit je duim gezogen als je stelt dat ontdekkende prediking en waarschuwing voor oppervlakkig geloof mijns inziens niet nodig zouden zijn. Ik durf wel met een grote mate van zekerheid te zeggen dat ik hier nog nooit zoiets heb geschreven. Je vult dat allemaal maar wat in.

Maar ik vind deze hele discussie een zijpad dat afleidt van mijn bijdrage over de opvattingen van Posthoorn en de DL.

Bertiel schreef: ↑Vandaag, 13:09

huisman schreef: ↑Vandaag, 12:27

Bertiel schreef: ↑Vandaag, 11:58 Ik las geen Bijbelse onderbouwing voor het massieve zoals het nu wordt behandeld

Op wie of wat is dit een reactie? Je bent iets te snel voor mijn kleine denkraam.

In het stuk van van der Tang. Ook wordt er niet ingegaan op de zaken die dr. van Vlastuin aandraagt en enkel ingegaan op een losse kreet die boven een artikel is gekomen die de lading van het helebetoog absoluut niet dekt

J.C. Philpot schreef: ↑Vandaag, 11:37

De Rijssenaar schreef: ↑Vandaag, 10:25Kweet niet wat ik met zulke stukjes aan moet . Dus niet meer geloven en vertrouwen in Jezus? Is dat het doel?

Als iemands geloof door God gewerkt is, dan kan hij daar niet meer mee stoppen. Vanuit zichzelf wel, echter God voleindigt wat Zijn hand begon. Dat is dus het doel niet.

Het doel is:
* Zodat een ieder zichzelf kan beproeven om te zien of hij in het geloof is
* Niet genoeg te hebben aan een conclusiegeloof, of mechanisch geloof zonder leven, waar Gods Geest niet aan te pas is gekomen. En om geen gronden of geschiktheden meer in zichzelf te hebben. Het geloof is slechts een lege hand die Christus aangrijpt. In het geloof zelf is geen enkele waardigheid of verdienste.
* Om door een levend geloof dat door Gods Geest gewerkt is, als hulpeloze en goddeloze zondaar tot Christus te vluchten, Hem aan te lopen als een waterstroom, Hem aan te nemen, en aan Hem genoeg te hebben. Zo iemand brengt vruchten van dankbaarheid voort, en is door Gods onwederstandelijke genade overgegaan vanuit de dood in het leven. Vlees en bloed hebben hem namelijk dit niet geopenbaard, maar de Heilige Geest.
* Niets aan de mens, zijn wil en zijn werkzaamheden toe te schrijven, maar God alle eer te geven die Hij toekomt. Hij is de alfa en de omega van onze zaligheid, een God van volkomen zaligheid, die zowel het willen als het werken bewerkt naar Zijn welbehagen. Wie roemt, roeme in de Heere.

Arja schreef: ↑Vandaag, 14:11

Ik lees deze hele topic met superveel interesse natuurlijk
Wat heb ik hier mee geworsteld.

Ik ben er van overtuigd dat geloof ontstaat door het horen van het Woord. Soms raakt dat iemand heel krachtig, soms gaat het eenvoudiger, zoals bij Lydia. Maar het Evangelie zelf is de openbaring van Christus. Daarom hoeft niemand te wachten op een bijzondere innerlijke ervaring... voordat hij tot Hem mag komen; de oproep blijft gewoon: kom en geloof. Ja, ik geloof dat de Geest verborgen werkt in het hart. Dat kan iemand in het begin zelf niet eens doorhebben. Die verborgen werking hoef je ook niet bij jezelf uit te pluizen; de Schrift richt onze aandacht daar helemaal niet op. Als de Geest werkt, ontstaat er verlangen om te doen wat God wil. En Jezus zegt wat die wil is: "En dit is de wil Desgenen, Die Mij gezonden heeft, dat een iegelijk, die den Zoon aanschouwt, en in Hem gelooft, het eeuwige leven hebbe; en Ik zal hem opwekken ten uitersten dage.”Daarom kan een bijzondere openbaring nooit een voorwaarde zijn om tot Hem te komen."

Dat is eigenlijk de eenvoudige lijn van de Bijbel. Dat wij er vaak anders over praten, heeft ook iets met onze kerkgeschiedenis te maken. In de tijd van de Nadere Reformatie ging men veel aandacht geven aan de innerlijke weg van de mens: wat gebeurt er precies in het hart, welke stappen of ervaringen horen bij bekering. Dat was op zichzelf bedoeld om oppervlakkig geloof te voorkomen, maar daardoor ging men wel steeds meer letten op bepaalde innerlijke kenmerken. In Schotland speelde later iets vergelijkbaars in de zogeheten Marrow-discussie, rond mensen als Thomas Boston. Daar ging het juist weer over de vraag of Christus wel vrij aan zondaren mocht worden aangeboden. De “Marrow-men” wilden terug naar de eenvoudige evangelielijn: Christus wordt verkondigd en zondaren mogen tot Hem komen.

Door die hele geschiedenis zijn we soms gewend geraakt om sterk naar binnen te kijken: wat gebeurt er precies in mij, heb ik wel de juiste ervaring gehad? Op den duur ben ik dat navelstaren gaan noemen. Terwijl de Bijbel het eenvoudiger houdt. Christus wordt verkondigd, mensen worden geroepen te geloven, en als iemand ècht gelooft blijkt dat God het hart heeft geopend.

Dus eh... in die zin doet De Rijssenaar volgens mij eigenlijk iets heel bijbels: hij wijst gewoon weer terug naar de open oproep van het Evangelie. De Geest werkt zeker in het hart, maar de Schrift leert ons niet dat we eerst onze ervaringen moeten analyseren voordat we tot Christus mogen komen. Persoonlijk vind ik ook niet dat we iemand moeten terugduwen in een soort geestelijke constructie die in de loop van de kerkgeschiedenis is ontstaan. Timothy Keller zei eens dat het grootste probleem in het christelijke leven vaak is dat we steeds iets aan het Evangelie proberen toe te voegen. Misschien doen we dat hier soms ook een beetje.

Arja schreef: ↑Vandaag, 14:11
Ik lees deze hele topic met superveel interesse natuurlijk
Wat heb ik hier mee geworsteld.

Ik ben er van overtuigd dat geloof ontstaat door het horen van het Woord. Soms raakt dat iemand heel krachtig, soms gaat het eenvoudiger, zoals bij Lydia. Maar het Evangelie zelf is de openbaring van Christus. Daarom hoeft niemand te wachten op een bijzondere innerlijke ervaring... voordat hij tot Hem mag komen; de oproep blijft gewoon: kom en geloof. Ja, ik geloof dat de Geest verborgen werkt in het hart. Dat kan iemand in het begin zelf niet eens doorhebben. Die verborgen werking hoef je ook niet bij jezelf uit te pluizen; de Schrift richt onze aandacht daar helemaal niet op. Als de Geest werkt, ontstaat er verlangen om te doen wat God wil. En Jezus zegt wat die wil is: "En dit is de wil Desgenen, Die Mij gezonden heeft, dat een iegelijk, die den Zoon aanschouwt, en in Hem gelooft, het eeuwige leven hebbe; en Ik zal hem opwekken ten uitersten dage.”Daarom kan een bijzondere openbaring nooit een voorwaarde zijn om tot Hem te komen."

Dat is eigenlijk de eenvoudige lijn van de Bijbel. Dat wij er vaak anders over praten, heeft ook iets met onze kerkgeschiedenis te maken. In de tijd van de Nadere Reformatie ging men veel aandacht geven aan de innerlijke weg van de mens: wat gebeurt er precies in het hart, welke stappen of ervaringen horen bij bekering. Dat was op zichzelf bedoeld om oppervlakkig geloof te voorkomen, maar daardoor ging men wel steeds meer letten op bepaalde innerlijke kenmerken. In Schotland speelde later iets vergelijkbaars in de zogeheten Marrow-discussie, rond mensen als Thomas Boston. Daar ging het juist weer over de vraag of Christus wel vrij aan zondaren mocht worden aangeboden. De “Marrow-men” wilden terug naar de eenvoudige evangelielijn: Christus wordt verkondigd en zondaren mogen tot Hem komen.

Door die hele geschiedenis zijn we soms gewend geraakt om sterk naar binnen te kijken: wat gebeurt er precies in mij, heb ik wel de juiste ervaring gehad? Op den duur ben ik dat navelstaren gaan noemen. Terwijl de Bijbel het eenvoudiger houdt. Christus wordt verkondigd, mensen worden geroepen te geloven, en als iemand ècht gelooft blijkt dat God het hart heeft geopend.

Dus eh... in die zin doet De Rijssenaar volgens mij eigenlijk iets heel bijbels: hij wijst gewoon weer terug naar de open oproep van het Evangelie. De Geest werkt zeker in het hart, maar de Schrift leert ons niet dat we eerst onze ervaringen moeten analyseren voordat we tot Christus mogen komen. Persoonlijk vind ik ook niet dat we iemand moeten terugduwen in een soort geestelijke constructie die in de loop van de kerkgeschiedenis is ontstaan. Timothy Keller zei eens dat het grootste probleem in het christelijke leven vaak is dat we steeds iets aan het Evangelie proberen toe te voegen. Misschien doen we dat hier soms ook een beetje.

huisman schreef: ↑Vandaag, 13:37

Bertiel schreef: ↑Vandaag, 13:09

huisman schreef: ↑Vandaag, 12:27

Bertiel schreef: ↑Vandaag, 11:58 Ik las geen Bijbelse onderbouwing voor het massieve zoals het nu wordt behandeld

Op wie of wat is dit een reactie? Je bent iets te snel voor mijn kleine denkraam.

In het stuk van van der Tang. Ook wordt er niet ingegaan op de zaken die dr. van Vlastuin aandraagt en enkel ingegaan op een losse kreet die boven een artikel is gekomen die de lading van het helebetoog absoluut niet dekt

Denk dat jij het verkeerd leest. Het gaat helemaal niet over het boek. Dat zegt van der Tang er zelfs uitdrukkelijk bij. Wat daarna volgt is evenwichtig en ook dr. W van Vlastuin zal dit stuk kunnen onderschrijven verwacht ik..

Arja schreef: ↑Vandaag, 14:11 Ik lees deze hele topic met superveel interesse natuurlijk
Wat heb ik hier mee geworsteld.

Ik ben er van overtuigd dat geloof ontstaat door het horen van het Woord. Soms raakt dat iemand heel krachtig, soms gaat het eenvoudiger, zoals bij Lydia. Maar het Evangelie zelf is de openbaring van Christus. Daarom hoeft niemand te wachten op een bijzondere innerlijke ervaring... voordat hij tot Hem mag komen; de oproep blijft gewoon: kom en geloof. Ja, ik geloof dat de Geest verborgen werkt in het hart. Dat kan iemand in het begin zelf niet eens doorhebben. Die verborgen werking hoef je ook niet bij jezelf uit te pluizen; de Schrift richt onze aandacht daar helemaal niet op. Als de Geest werkt, ontstaat er verlangen om te doen wat God wil. En Jezus zegt wat die wil is: "En dit is de wil Desgenen, Die Mij gezonden heeft, dat een iegelijk, die den Zoon aanschouwt, en in Hem gelooft, het eeuwige leven hebbe; en Ik zal hem opwekken ten uitersten dage.”Daarom kan een bijzondere openbaring nooit een voorwaarde zijn om tot Hem te komen."

Dat is eigenlijk de eenvoudige lijn van de Bijbel. Dat wij er vaak anders over praten, heeft ook iets met onze kerkgeschiedenis te maken. In de tijd van de Nadere Reformatie ging men veel aandacht geven aan de innerlijke weg van de mens: wat gebeurt er precies in het hart, welke stappen of ervaringen horen bij bekering. Dat was op zichzelf bedoeld om oppervlakkig geloof te voorkomen, maar daardoor ging men wel steeds meer letten op bepaalde innerlijke kenmerken. In Schotland speelde later iets vergelijkbaars in de zogeheten Marrow-discussie, rond mensen als Thomas Boston. Daar ging het juist weer over de vraag of Christus wel vrij aan zondaren mocht worden aangeboden. De “Marrow-men” wilden terug naar de eenvoudige evangelielijn: Christus wordt verkondigd en zondaren mogen tot Hem komen.

Door die hele geschiedenis zijn we soms gewend geraakt om sterk naar binnen te kijken: wat gebeurt er precies in mij, heb ik wel de juiste ervaring gehad? Op den duur ben ik dat navelstaren gaan noemen. Terwijl de Bijbel het eenvoudiger houdt. Christus wordt verkondigd, mensen worden geroepen te geloven, en als iemand ècht gelooft blijkt dat God het hart heeft geopend.

Dus eh... in die zin doet De Rijssenaar volgens mij eigenlijk iets heel bijbels: hij wijst gewoon weer terug naar de open oproep van het Evangelie. De Geest werkt zeker in het hart, maar de Schrift leert ons niet dat we eerst onze ervaringen moeten analyseren voordat we tot Christus mogen komen. Persoonlijk vind ik ook niet dat we iemand moeten terugduwen in een soort geestelijke constructie die in de loop van de kerkgeschiedenis is ontstaan. Timothy Keller zei eens dat het grootste probleem in het christelijke leven vaak is dat we steeds iets aan het Evangelie proberen toe te voegen. Misschien doen we dat hier soms ook een beetje.

J.C. Philpot schreef: ↑Gisteren, 18:24 Voor mensen die zonder de Heilige Geest en Zijn wederbarende en openbarende werk kunnen geloven, heeft zelfs A.W. Tozer (niet bepaald een calvinist) iets te zeggen. Een mechanisch plichtgeloof, is ten diepste geen geloof.

Voordat een mens God kan gaan zoeken, moet God eerst die mens gezocht hebben. Deze waarheid wordt in de christelijke theologie ‘de voorafgaande genade’ genoemd. Voordat een zondig mens een juiste gedachte over God kan hebben, moet God eerst het hart van die mens verlichten. Dit werk van verlichting is de verborgen oorzaak van al het verlangen en zoeken naar God.

We zoeken God uitsluitend omdat Hij eerst het verlangen om Hem te zoeken in ons werkt. ‘Niemand kan tot Mij komen,’ zegt onze Heere, ‘tenzij de Vader, die Mij gezonden heeft, hem trekke.’ Dit ‘trekken’ van God voordat wij Hem gaan zoeken sluit volledig elke verdienste van onze kant uit.

(...)

Het leerstuk van de rechtvaardigmaking door het geloof (...) is in onze tijd in slecht gezelschap geraakt en wordt door velen zodanig uitgelegd dat het de mens belemmert om God te leren kennen. Bekering tot God is een mechanische en levenloze handeling geworden. Men kan tegenwoordig ‘geloven’ zonder dat het morele leven opschrikt, zonder dat het ‘oude ik’ in verlegenheid wordt gebracht. Christus kan nu ‘aangenomen worden’ zonder dat er sprake is van werkelijke liefde voor Hem in de ziel. De mens is ‘gered’, maar er is geen sprake van een honger en dorst naar God. In feite wordt hem geleerd dat hij voldaan moet zijn en wordt hij aangemoedigd met weinig genoegen te nemen.

Ds. A.W. Tozer

KDD schreef: ↑Vandaag, 14:35

Arja schreef: ↑Vandaag, 14:11
Ik lees deze hele topic met superveel interesse natuurlijk
Wat heb ik hier mee geworsteld.

Ik ben er van overtuigd dat geloof ontstaat door het horen van het Woord. Soms raakt dat iemand heel krachtig, soms gaat het eenvoudiger, zoals bij Lydia. Maar het Evangelie zelf is de openbaring van Christus. Daarom hoeft niemand te wachten op een bijzondere innerlijke ervaring... voordat hij tot Hem mag komen; de oproep blijft gewoon: kom en geloof. Ja, ik geloof dat de Geest verborgen werkt in het hart. Dat kan iemand in het begin zelf niet eens doorhebben. Die verborgen werking hoef je ook niet bij jezelf uit te pluizen; de Schrift richt onze aandacht daar helemaal niet op. Als de Geest werkt, ontstaat er verlangen om te doen wat God wil. En Jezus zegt wat die wil is: "En dit is de wil Desgenen, Die Mij gezonden heeft, dat een iegelijk, die den Zoon aanschouwt, en in Hem gelooft, het eeuwige leven hebbe; en Ik zal hem opwekken ten uitersten dage.”Daarom kan een bijzondere openbaring nooit een voorwaarde zijn om tot Hem te komen."

Dat is eigenlijk de eenvoudige lijn van de Bijbel. Dat wij er vaak anders over praten, heeft ook iets met onze kerkgeschiedenis te maken. In de tijd van de Nadere Reformatie ging men veel aandacht geven aan de innerlijke weg van de mens: wat gebeurt er precies in het hart, welke stappen of ervaringen horen bij bekering. Dat was op zichzelf bedoeld om oppervlakkig geloof te voorkomen, maar daardoor ging men wel steeds meer letten op bepaalde innerlijke kenmerken. In Schotland speelde later iets vergelijkbaars in de zogeheten Marrow-discussie, rond mensen als Thomas Boston. Daar ging het juist weer over de vraag of Christus wel vrij aan zondaren mocht worden aangeboden. De “Marrow-men” wilden terug naar de eenvoudige evangelielijn: Christus wordt verkondigd en zondaren mogen tot Hem komen.

Door die hele geschiedenis zijn we soms gewend geraakt om sterk naar binnen te kijken: wat gebeurt er precies in mij, heb ik wel de juiste ervaring gehad? Op den duur ben ik dat navelstaren gaan noemen. Terwijl de Bijbel het eenvoudiger houdt. Christus wordt verkondigd, mensen worden geroepen te geloven, en als iemand ècht gelooft blijkt dat God het hart heeft geopend.

Dus eh... in die zin doet De Rijssenaar volgens mij eigenlijk iets heel bijbels: hij wijst gewoon weer terug naar de open oproep van het Evangelie. De Geest werkt zeker in het hart, maar de Schrift leert ons niet dat we eerst onze ervaringen moeten analyseren voordat we tot Christus mogen komen. Persoonlijk vind ik ook niet dat we iemand moeten terugduwen in een soort geestelijke constructie die in de loop van de kerkgeschiedenis is ontstaan. Timothy Keller zei eens dat het grootste probleem in het christelijke leven vaak is dat we steeds iets aan het Evangelie proberen toe te voegen. Misschien doen we dat hier soms ook een beetje.

Een paar gedachte hierover:

- een bijzondere openbaring is geen voorwaarde maar dat wordt beleefd en ik zou niemand rust te durven geven buiten een bewuste geschonken Christus. Dat bedoelt niet dat als dat er niet is dat een mens buiten genade ligt. Dat zeg ik ook niet. Maar als er dat wel is dan begrijpen ze wat geschreven is in artikelen 11-13 van de Dordtse leerregels Hoofdstuk 3/4

- Thomas Boston kon Christus vrij aan zondaren aanbieden maar hij heeft ook geschreven wat er gebeurt als een zondaar tot Christus komt. Zie de twaalf bijlslagen van hem in LongReads.

De Rijssenaar schreef: ↑Vandaag, 14:53

Arja schreef: ↑Vandaag, 14:11 Ik lees deze hele topic met superveel interesse natuurlijk
Wat heb ik hier mee geworsteld.

Ik ben er van overtuigd dat geloof ontstaat door het horen van het Woord. Soms raakt dat iemand heel krachtig, soms gaat het eenvoudiger, zoals bij Lydia. Maar het Evangelie zelf is de openbaring van Christus. Daarom hoeft niemand te wachten op een bijzondere innerlijke ervaring... voordat hij tot Hem mag komen; de oproep blijft gewoon: kom en geloof. Ja, ik geloof dat de Geest verborgen werkt in het hart. Dat kan iemand in het begin zelf niet eens doorhebben. Die verborgen werking hoef je ook niet bij jezelf uit te pluizen; de Schrift richt onze aandacht daar helemaal niet op. Als de Geest werkt, ontstaat er verlangen om te doen wat God wil. En Jezus zegt wat die wil is: "En dit is de wil Desgenen, Die Mij gezonden heeft, dat een iegelijk, die den Zoon aanschouwt, en in Hem gelooft, het eeuwige leven hebbe; en Ik zal hem opwekken ten uitersten dage.”Daarom kan een bijzondere openbaring nooit een voorwaarde zijn om tot Hem te komen."

Dat is eigenlijk de eenvoudige lijn van de Bijbel. Dat wij er vaak anders over praten, heeft ook iets met onze kerkgeschiedenis te maken. In de tijd van de Nadere Reformatie ging men veel aandacht geven aan de innerlijke weg van de mens: wat gebeurt er precies in het hart, welke stappen of ervaringen horen bij bekering. Dat was op zichzelf bedoeld om oppervlakkig geloof te voorkomen, maar daardoor ging men wel steeds meer letten op bepaalde innerlijke kenmerken. In Schotland speelde later iets vergelijkbaars in de zogeheten Marrow-discussie, rond mensen als Thomas Boston. Daar ging het juist weer over de vraag of Christus wel vrij aan zondaren mocht worden aangeboden. De “Marrow-men” wilden terug naar de eenvoudige evangelielijn: Christus wordt verkondigd en zondaren mogen tot Hem komen.

Door die hele geschiedenis zijn we soms gewend geraakt om sterk naar binnen te kijken: wat gebeurt er precies in mij, heb ik wel de juiste ervaring gehad? Op den duur ben ik dat navelstaren gaan noemen. Terwijl de Bijbel het eenvoudiger houdt. Christus wordt verkondigd, mensen worden geroepen te geloven, en als iemand ècht gelooft blijkt dat God het hart heeft geopend.

Dus eh... in die zin doet De Rijssenaar volgens mij eigenlijk iets heel bijbels: hij wijst gewoon weer terug naar de open oproep van het Evangelie. De Geest werkt zeker in het hart, maar de Schrift leert ons niet dat we eerst onze ervaringen moeten analyseren voordat we tot Christus mogen komen. Persoonlijk vind ik ook niet dat we iemand moeten terugduwen in een soort geestelijke constructie die in de loop van de kerkgeschiedenis is ontstaan. Timothy Keller zei eens dat het grootste probleem in het christelijke leven vaak is dat we steeds iets aan het Evangelie proberen toe te voegen. Misschien doen we dat hier soms ook een beetje.

Ja, dit is bemoedigend.. Snap ook niet waarom ze niet genoeg hebben aan Jezus..

DDD schreef: ↑49 minuten geleden Het gaat er helemaal niet over hoe wij voor de mensen overkomen. Dat is volkomen onbelangrijk.