De Rijssenaar schreef: ↑Vandaag, 17:09Verder: een bijzondere openbaring van Christus aan de ziel vindt ik niet nodig. Christus is ons geopenbaard in de Bijbel; deze Christus moet met geloof worden aangenomen.

FlyingEagle schreef: ↑Vandaag, 08:51 Rijssenaar is jong en presenteert zichzelf als een gelovige. De Bijbel is duidelijk over jonge gelovigen. Ze moeten nog veel leren daarom vind ik de stelligheid in de uitspraken ook wat over de top. Kenmerk van geloof is ook bescheidenheid en open staan voor correctie.

refo schreef: ↑Vandaag, 17:45 Artikel 3/4 13 is van veel belang in deze discussie. In feite zeggen de opstellers van de DL: artikel 11 en 12 zijn wel waar, maar je merkt daar eigenlijk niets van. Het is theorie van theologen, maar nutteloze kennis voor de eenvoudige gelovige.

ds. L. Vroegindeweij schreef:
De wijze van deze werking kunnen wij niet volkomenlijk begrijpen. Van Christen droomde Bunyan, dat hij met een zwaar pak over de aarde liep.

Hoe werkt Gods Geest die grote last? Want ieder christen, wil ik denken, verstaat, wat hier bedoeld wordt. Het is alsof er een steen op je hart ligt. Het hele ongenoegen Gods drukt op je. Wederom droomde Bunyan, dat deze last bij Christen van hem werd afgenomen. Luther vertelt ervan: Het was alsof ik in het paradijs kwam.

Hoe doet God dit? Hoe neemt Hij de toorn en de schuld weg? Hoe maakt Hij het zo licht bij de benauwde? De wijze, waarop God werkt, is niet uit te leggen. De gelovigen weten alleen, dat het werkelijk met hen gebeurt. God schept vrijmoedigheid in de ziel om tot Christus te vluchten en dan wordt de Heere Jezus dierbaarder; dat word je gewaar.

Wat is dat nu toch? Dat zijn de preken zal iemand zeggen. Zeker, maar die preken waren er vroeger ook. Waarom hebben zij nu deze uitwerking? Waarom ontstaat er nu zo'n stroom van liefde in het binnenste? Waardoor heeft nu de gelovige vrede, terwijl hij voor dezen nooit anders dan onder grote druk over de aarde kon gaan? Je kunt het toch niet verklaren. Je kunt het niet bewijzen ook. Anderen kunnen je er om uitlachen. Maar bij Gods volk is het realiteit. Zij staan op uit hun geestelijk graf. Zij hebben immers de stem van de Zoon van God gehoord en nu leven ze.
(...)
De kinderen Gods hebben een bijzonder weten. Zij kunnen niet alles voor de ongelovigen uitleggen, dat kunnen ze niet eens voor zichzelf helemaal, maar zij hebben een bijzonder weten. In de regel weten zij ook, dat zij dit gekregen hebben. De blindgeborene zeide: „Eén ding weet ik, dat ik blind was en nu zie". Paulus zegt van de gelovigen te Efeze: „Eertijds waart gij duisternis, nu zijt gij licht, in de Heere". De gelovigen hebben een eigen weten. Dat wordt geboren, volgens de Schrift, uit de verlichting van hun verstand. Door deze verlichting weten wij, dat we blind zijn en bevangt ons de schrik des Heeren.

Elk gelovige heeft zekerheid gekregen aangaande de toom Gods en aangaande zijn overtreding van Gods Wet. Dat is een weten en gevoelen. Wat gevoelt hij dan? Hij gevoelt, dat hij een walg heeft van zichzelf en dat hij hongert en dorst naar een andere gerechtigheid dan hij bezit. Hij veroordeelt zichzelf gul en blijmoedig en hij gelooft het hele Woord van God, dus eerst alle vloeken, die daarin geschreven staan, hij gelooft ze met toepassing op hemzelf. Zoals God in het natuurlijke het licht der zon geeft en ogen om bij dat licht te zien, zo geeft de Heere het licht van de Zon der gerechtigheid en geestelijke ogen. Daardoor ziet de gelovige de dingen anders dan vroeger. Daar is iets bijzonders in hem. Dat hij gelooft is het bijzondere. Want dit geloven is een zeker weten, dat van stap tot stap verder gaat. Het gaat eerst tot een steeds zekerder en dieper weten van eigen verlorenheid. Het gaat eerst tot een dieper gevoelen van eigen onwaardigheid.

De bijbelse gelovige staat op in elk waar gelovige. Hij wordt Zacheüs die Jezus wilde zien. Hij wordt de tollenaar voor wie er maar één zondaar was en dat is hij zelf. Hij wordt Paulus, die zich de voornaamste der zondaren achtte. Hij wordt David, die Gods gramschap dubbel waardig was. Hij wordt Petrus, die Jezus verloochende. Hij wordt Maria Magdalena, die van 7 duivelen was bezeten. Hij wordt de ongelovige Thomas, Hij kan eenvoudig niet zaligmakend geloven. Hij kan Christus niet omhelzen. Daardoor weet hij zeker, dat God hem eerst nieuwe ogen en oren en een nieuw hart zal moeten scheppen, wil hij ooit vrede hebben door het bloed van Christus. Zo gaat het weten en gevoelen al maar verder.

Bertiel schreef:Degene die naar Christus toevlucht heeft de vergeving. Dat is de Bijbelse boodschap.
Zie bijvoorbeeld Hellebroek over het toevluchtnemend geloof en de Erskines over de zekerheid van het geloof.
En ja er is een wederkerende daad en zekerheid van het gevoel.
Maar hetgeen Christus ons leert is dat een ieder die de toevlucht tot Hem neemt verzekerd mag zijn van vergeving

Gelijk Hagars ogen te rechter tijd geopend werden, om te zien, dat zij een fontein bij zich had, toen zij haar zoon reeds als dood had overgegeven; zo opent de Geest des geloofs de ogen, door middel van het heerlijke Evangelie, in een werk van zaligmakende verlichting als de zondaar in zijn dood-wonden van de Wet in een werk van overtuiging ligt, zodat hij ziet, dat hij een Zaligmaker, een gerechtigheid en zaligheid heeft. En terstond begrijpt of grijpt hij die als zijn eigen.

J.C. Philpot schreef: ↑Vandaag, 17:58

De Rijssenaar schreef: ↑Vandaag, 17:09Verder: een bijzondere openbaring van Christus aan de ziel vindt ik niet nodig. Christus is ons geopenbaard in de Bijbel; deze Christus moet met geloof worden aangenomen.

Dat Christus door het geloof aangenomen worden is bijbels. Dat is vanuit de mens bezien. Tegelijkertijd: de toeeigening des heils heeft een menselijke en een Goddelijke kant.

De kant die jij beschrijft (het aannemen door het geloof):
Johannes 1:12 - Maar zovelen Hem aangenomen hebben, dien heeft Hij macht gegeven kinderen Gods te worden, namelijk die in Zijn Naam geloven;

De Goddelijke oorzaak, die in het vers erna staat:
Johannes 1:13 - Welke niet uit den bloede, noch uit den wil des vleses, noch uit den wil des mans, maar uit God geboren zijn.

Johannes zegt immers in Johannes 3:27 - Johannes antwoordde en zeide: Een mens kan geen ding aannemen, zo het hem uit den hemel niet gegeven zij.

Ook Paulus wist van openbaring:
Galaten 1:15-16 - Maar wanneer het Gode behaagd heeft, Die mij van mijner moeders lijf aan afgezonderd heeft, en geroepen door Zijn genade, Zijn Zoon in mij te openbaren, opdat ik Denzelven door het Evangelie onder de heidenen zou verkondigen, zo ben ik terstond niet te rade gegaan met vlees en bloed;

Iemand die waarlijk gelooft, heeft dit geloof door Goddelijke openbaring:

Mattheus 16:15-17 - Hij zeide tot hen: Maar gij, wie zegt gij, dat Ik ben? En Simon Petrus, antwoordende, zeide: Gij zijt de Christus, de Zoon des levenden Gods. En Jezus, antwoordende, zeide tot hem: Zalig zijt gij, Simon, Bar-jona! want vlees en bloed heeft u dat niet geopenbaard, maar Mijn Vader, Die in de hemelen is.

Dan is er nog de volgende bijbeltekst:

2 Korinthe 4:6 - Want God, Die gezegd heeft dat het licht uit de duisternis zou schijnen, is ook Degene Die in onze harten geschenen heeft tot verlichting met de kennis van de heerlijkheid van God in het aangezicht van Jezus Christus.

Hieruit blijkt dat de "kennis van de heerlijkheid van God in het aangezicht van Jezus Christus" het gevolg is van wat Paulus beschijft als Gods licht dat in het hart van een zondaar schijnt.

Ik denk daarom dat het onbijbels en gevaarlijk is om te zeggen dat we geen openbaring van God nodig hebben, en dat we zonder openbaring wel in Christus zullen geloven. Hoe kunnen we voor God verschijnen met een geloof waar Gods Geest niet aan te pas is gekomen?

Posthoorn schreef: ↑Vandaag, 17:14

De Rijssenaar schreef: ↑Vandaag, 17:09
Ik deelde hierboven mijn tekst met DL. Ik zie geen tegenspraak. Jij wel. Dus vraag ik: waar zie je die tegenspraak? Welke zinnen uit die geciteerde teksten zou ik niet mee eens zijn volgens jou?

Verder: een bijzondere openbaring van Christus aan de ziel vindt ik niet nodig. Christus is ons geopenbaard in de Bijbel; deze Christus moet met geloof worden aangenomen.

Precies. Dat is wat jij zegt. Ik erken mijn machteloosheid dat ik jou niet kan uitleggen wat hier niet aan klopt. Ik kan wel woorden gebruiken, maar je zult altijd weer een weerwoord hebben.

Maanenschijn schreef: ↑Vandaag, 18:14

Bertiel schreef:Degene die naar Christus toevlucht heeft de vergeving. Dat is de Bijbelse boodschap.
Zie bijvoorbeeld Hellebroek over het toevluchtnemend geloof en de Erskines over de zekerheid van het geloof.
En ja er is een wederkerende daad en zekerheid van het gevoel.
Maar hetgeen Christus ons leert is dat een ieder die de toevlucht tot Hem neemt verzekerd mag zijn van vergeving

Helmaal eens. Maar de liefde tot Christus is iets wat je ziel weet en voelt. Hoe vaak je ook als van ver staande de toevlucht tot hem neemt.

Ik ga niet over de geloofsbeleving van een ander. Maar ik ben wel beducht voor een geloof wat rust op conclusies en niet op de inwendige liefde tot Jezus Christus.

Of dat nu conclusies zijn van gekregen tekstjes of versjes, of van het lezen van de DL. Zolang het niet de liefde en wederliefde van Christus is, blijft het menselijk.

Maanenschijn schreef: ↑Vandaag, 18:01 Ik zal wel ouderwets zijn, of meer eisen dan de DL, dat zij dan zo.

De ziel die me een waar geloof Christus aan wil hangen en met zijn zonden de toevlucht neemt tot de gekruisigde en opgestane Chrsitus verlang naar opwas in het geloof, verlang nog meer naar de vrijspraak door Christus. En meer en meer een persoonlijke relatie met Christus. Een relatie die dieper gaat of kan gaan dan een relatie met een mens.

Als Christus Zijn vrijspraak heeft bekend gemaakt aan een zondaar is dat een onuitwisbaar moment, kan ik je vertellen. Is dat noodzakelijk mee te maken? Nee, het kleinste toevluchtnemende geloof en verlangen naar Jezus is voldoende om zalig te worden. Maar de gelovige zal naar meer verlangen.

Dat toevluchtnemende geloof, hoe klein ook, is wat anders dan een concluderend geloof. Of je de conclusie nu uit de Bijbel trekt of uit de belijdenis geschriften. Op basis van conclusies blijft het geloof dor en dood, als het hart uitgaat naar Jezus (zoals het hart van een man in liefde uitgaat naar zijn vrouw, van een ouder naar kinderen) is het levend.