Naar mijn bescheiden mening: in het bovenstaande kan ik me wel vinden. Er zijn zoveel bekeerde mensen tegenwoordig, en weinig onbekeerde. Het zal voor een onbekeerd mens volgens mij wel zo'n eeuwig wonder zijn als hij er mag komen! Als het een werk Gods geweest is bij dhr. Florijn in beginsel, wat zal het dan een wonder zijn voor hem als hij er mag komen!Kislev schreef:Het interview met de heer Florijn maakte mij nogal triestig. De discussie hier echter nog triestiger.
De heer Florijn mag dan geen kinderen van God meer zien, ik zie ze gelukkig wel. Als je mij vraagt kinderen van God op te noemen waar je bijzondere achting voor hebt dan kan ik er toch wel een paar noemen. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ik het dan wel hebben over mensen van 50+. Ik ken vele van mijn generatie (20tigers, 30tigers) die ook aan het HA gaan, waar ik niks van durf te zeggen maar waar ik ook niet jaloers op kan zijn. Volgens mij is de heer Florijn daar nou zo moe van. Iedereen heeft Jezus op zak, we zijn allemaal in de Heer maar hij mist die diepgang. Laat dat nou net die generatie zijn die oververtegenwoordigd is op Refoforum. Vandaar dat de heer Florijn er hier niet best vanaf komt.
Enigszins kan ik het mij voorstellen van de heer Florijn. Afgelopen zondag nog, wat we zouden noemen, een rijke Christusprediking gehoord waarin een ruim aanbod was en gewezen werd op het Lam Gods. Maar.... ik kan er niks mee. Je zou zeggen ´wat wil je meer´ maar zulke prediking wordt bijna oppervlakkig. De heer Florijn is van een generatie die wacht op een bewuste vrijspraak van schuld en straf, zo ken ik er meer. Wat bedoel ik, vele avondmaalgangers van mijn generatie mogen dan verlost zijn maar als je vraagt ´voel je je verlost´ moet het antwoord vaak ´nee´ zijn. Het wordt ook niet uitgestraald of opgemerkt. Sommige predikanten hadden dat merkbaar wel, denk bijv. aan J.W. Kersten. Zulke konden blijmoedig over de aarde gaan. Dat is de worsteling van de heer Florijn, daarom kan hij het niet uithouden bij de refo´s. Ondanks dat er zeeer veel op het interview valt af te dingen zal het toch eeuwig erven worden voor hem.
Onmogelijk, onmogelijk, onmogelijk zegt zo iemand van zichzelf. Maar toch zal het bij ogenblikken eens mogelijk moeten zijn in een Ander. Dan wordt het wonder zo groot, dat ze niets meer kunnen zeggen van verwondering, hoorde ik vroeger eens een predikant zeggen. En als ze erover gaan praten, dan is het grootste wonder alweer voorbij. Maar toch maakt dat jaloers, als er iemand uit de volheid van z'n gemoed over die gestalte mag spreken. En... zei eens een predikant: je moet altijd maar luisteren of het ooit een wonder voor iemand geworden is als hij eens geloven mag Christus tot zijn deel mag hebben. Dat kan alleen een wonder zijn wanneer we inleven zondaar te zijn, de grootste zondaar, onbekeerd!
