Horizontale preken

[huisman]

In de preken waar ik problemen mee heb staat de mens centraal, in zijn moeiten en ziekten en dergelijken.

In Bijbelse preken staat Christus en het evangelie centraal.

Ik zet het wel iets overdreven neer voor de duidelijkheid.

We lezen de laatste tijd weer de Psalmen. Daar valt op dat de mens centraal staat. Weliswaar is het God die uitredt, indien nodig. Maar het is toch steeds: ik met mijn problemen, mijn vijanden, mijn verdrukkingen.
Ik vermoed ook dat de mens in de Bijbel een centralere plaats heeft dan we denken. Christus en het Evangelie staan duidelijk op de voorgrond, maar dat is toch een boodschap voor mensen. Volgens mij wordt dat over het hoofd gezien, en gaan veel preken daardoor over de hoofden van mensen heen.

Kijk eens aan. Ben het helemaal eens met jou. Dat komt niet vaak voor. Het Evangelie is voor en komt tot mensen in al hun omstandigheden. Vreugde , verdriet, zorg, angst enz.

[J.C. Philpot]

Steeds vaker hoor ik in vele preken, voorbij komen, dat God, de God is die nabij is, de God die draagt, de God die vertroost enzo..
en ik zal niet zeggen dat de Heere God niet zulke dingen en zaken wil doen, dat staat in de Bijbel.
Maar wat mij opvalt is dat de focus en het zwaartepunt daardoor veranderd, van de prediking van het evangelie, naar de mens die in het middelpunt staat.

Wat je hier zegt heeft men eens beschreven onder de term: Moralistisch Therapeutisch Deisme.

https://americananglican.org/moralistic ... tic-deism/

[Maanenschijn]

Ik denk dat ik JGW wel een beetje begrijp. Als een preek niet veel verder komt als: tot de Heere God mogen we toevlucht nemen met al onze zorgen, noden, ziekten en dagelijkse zaken (hoe ingrijpend ook) en is Hij als een Vader die zorgt, wordt in de preek voorbij gegaan aan de oorzaak van al deze zorgen: de zonde. En dat er verzoening nodig is met God door Jezus.

Hoe waar het ook is dat de Heere een Vader wil zijn en verlichting kan en wil geven van zorgen, het is wel door en in de kruisverdienste van Zijn Zoon.

Maar toch ook de weg, hoe wordt een zondaar met God verzoend? Als dat blijft liggen blijft het oppervlakkig, want de kennis die we van nature hebben brengen ons nergens. Hoe krijg ik een genadig God? Ik durf hier verder niet op in te gaan, ieder kan weten waarom. Separatie is zo noodzakelijk. Kijk ook het boekje van ds. J. de Kok. Die is helder.

Zeker. Maar als het ‘wat’ ontbreekt, komt het ‘hoe’ zeker niet aan de orde.

[Johann Gottfried Walther]

Ik denk dat ik JGW wel een beetje begrijp. Als een preek niet veel verder komt als: tot de Heere God mogen we toevlucht nemen met al onze zorgen, noden, ziekten en dagelijkse zaken (hoe ingrijpend ook) en is Hij als een Vader die zorgt, wordt in de preek voorbij gegaan aan de oorzaak van al deze zorgen: de zonde. En dat er verzoening nodig is met God door Jezus.

Hoe waar het ook is dat de Heere een Vader wil zijn en verlichting kan en wil geven van zorgen, het is wel door en in de kruisverdienste van Zijn Zoon.

Juist.

[Johann Gottfried Walther]

Steeds vaker hoor ik in vele preken, voorbij komen, dat God, de God is die nabij is, de God die draagt, de God die vertroost enzo..
en ik zal niet zeggen dat de Heere God niet zulke dingen en zaken wil doen, dat staat in de Bijbel.
Maar wat mij opvalt is dat de focus en het zwaartepunt daardoor veranderd, van de prediking van het evangelie, naar de mens die in het middelpunt staat.

Wat je hier zegt heeft men eens beschreven onder de term: Moralistisch Therapeutisch Deisme.

https://americananglican.org/moralistic ... tic-deism/

Wist niet dat het een naam had. Term kende ik totaal niet.

[Johann Gottfried Walther]

In de preken waar ik problemen mee heb staat de mens centraal, in zijn moeiten en ziekten en dergelijken.

In Bijbelse preken staat Christus en het evangelie centraal.

Ik zet het wel iets overdreven neer voor de duidelijkheid.

We lezen de laatste tijd weer de Psalmen. Daar valt op dat de mens centraal staat. Weliswaar is het God die uitredt, indien nodig. Maar het is toch steeds: ik met mijn problemen, mijn vijanden, mijn verdrukkingen.
Ik vermoed ook dat de mens in de Bijbel een centralere plaats heeft dan we denken. Christus en het Evangelie staan duidelijk op de voorgrond, maar dat is toch een boodschap voor mensen. Volgens mij wordt dat over het hoofd gezien, en gaan veel preken daardoor over de hoofden van mensen heen.

Het evangelie is niet naar de mens, maar wel voor de mens. Daar gaat het niet om.
Het evangelie vindt haar kern in Jezus Christus en Zijn offer. En dat Hij iedere gelovige verlost van de toekomende toorn, zijn of haar zonderen om Jezus wil
worden vergeven, dat Christus de gerechtigheid die voor God kan bestaan heeft verworven, en dat de gelovige het eeuwige leven ontvangt.

[Arja]

Ik denk dat dit (het horizontale) ook samenhangt met het verbondsdenken. Wanneer de hele gedoopte gemeente zonder veel onderscheid als Gods kinderen wordt aangesproken, kan er gemakkelijk een warme deken over iedereen heen worden gelegd: God is nabij, Hij draagt je en Hij zorgt als een Vader voor je. IK heb dat herhaaldelijk meegemaakt in de PKN

Dan dreigt de prediking idd bijnaover te gaan in moralistisch therapeutisch deïsme: God wil vooral dat wij goed leven, ons gedragen weten en bij Hem terechtkunnen wanneer het moeilijk is. Zonde, bekering, verzoening en het oordeel verdwijnen dan steeds verder naar de achtergrond. Al zijn er allerlei varianten op natuurlijk. Het hoeft niet het gevolg van verbondsdenken te zijn, maar het risico wordt wel groter wanneer doop en wedergeboorte vrijwel met elkaar worden vereenzelvigd.

[huisman]

Ik denk dat dit (het horizontale) ook samenhangt met het verbondsdenken. Wanneer de hele gedoopte gemeente zonder veel onderscheid als Gods kinderen wordt aangesproken, kan er gemakkelijk een warme deken over iedereen heen worden gelegd: God is nabij, Hij draagt je en Hij zorgt als een Vader voor je. IK heb dat herhaaldelijk meegemaakt in de PKN

Dan dreigt de prediking idd bijnaover te gaan in moralistisch therapeutisch deïsme: God wil vooral dat wij goed leven, ons gedragen weten en bij Hem terechtkunnen wanneer het moeilijk is. Zonde, bekering, verzoening en het oordeel verdwijnen dan steeds verder naar de achtergrond. Al zijn er allerlei varianten op natuurlijk. Het hoeft niet het gevolg van verbondsdenken te zijn, maar het risico wordt wel groter wanneer doop en wedergeboorte vrijwel met elkaar worden vereenzelvigd.

Dat laatste is een groot gevaar en ook in mijn kerkverband aanwezig. Toch heeft dat weinig te maken met het Bijbelse spreken over het verbond. Johannes de doper sprak zijn boeteprediking tegen het verbondsvolk. Zodra we verbond en verkiezing vereenzelvigen lopen op twee klippen schipbreuk.
1. Verbond = uitverkoren = ten hemel in. Dan is de doop genoeg en wedergeboorte niet meer nodig.
2. Verkiezing = verbond = de verbondsbeloften zijn alleen voor de uitverkorenen. Dan wordt het verbond ontdaan van het Evangelie.

Daarom blijft het nodig om de tweeërlei kinderen des verbonds te benadrukken.

[Arja]

Ik denk dat dit (het horizontale) ook samenhangt met het verbondsdenken. Wanneer de hele gedoopte gemeente zonder veel onderscheid als Gods kinderen wordt aangesproken, kan er gemakkelijk een warme deken over iedereen heen worden gelegd: God is nabij, Hij draagt je en Hij zorgt als een Vader voor je. IK heb dat herhaaldelijk meegemaakt in de PKN

Dan dreigt de prediking idd bijnaover te gaan in moralistisch therapeutisch deïsme: God wil vooral dat wij goed leven, ons gedragen weten en bij Hem terechtkunnen wanneer het moeilijk is. Zonde, bekering, verzoening en het oordeel verdwijnen dan steeds verder naar de achtergrond. Al zijn er allerlei varianten op natuurlijk. Het hoeft niet het gevolg van verbondsdenken te zijn, maar het risico wordt wel groter wanneer doop en wedergeboorte vrijwel met elkaar worden vereenzelvigd.

Dat laatste is een groot gevaar en ook in mijn kerkverband aanwezig. Toch heeft dat weinig te maken met het Bijbelse spreken over het verbond. Johannes de doper sprak zijn boeteprediking tegen het verbondsvolk. Zodra we verbond en verkiezing vereenzelvigen lopen op twee klippen schipbreuk.
1. Verbond = uitverkoren = ten hemel in. Dan is de doop genoeg en wedergeboorte niet meer nodig.
2. Verkiezing = verbond = de verbondsbeloften zijn alleen voor de uitverkorenen. Dan wordt het verbond ontdaan van het Evangelie.

Daarom blijft het nodig om de tweeërlei kinderen des verbonds te benadrukken.

Ik dacht niet aan jouw kerkverband hoor. Ik kwam het tegen in de PKN, waar doop gelinkt werd aan wedergeboorte in een preek.

Ikzelf zou het zelf niet zo formuleren als “tweeërlei kinderen des verbonds”, maar dat begrijp je van mij. Ik denk eerder aan tweeërlei hoorders: mensen die door het geloof uit Christus leven en mensen die nog niet tot Hem gekomen zijn. Dat onderscheid moet in de prediking wel blijven staan.

[Ambtenaar]

Ikzelf zou het zelf niet zo formuleren als “tweeërlei kinderen des verbonds”, maar dat begrijp je van mij. Ik denk eerder aan tweeërlei hoorders: mensen die door het geloof uit Christus leven en mensen die nog niet tot Hem gekomen zijn. Dat onderscheid moet in de prediking wel blijven staan.

Waarom moet dat onderscheid iedere preek gemaakt worden?

In veel afgescheiden kerken heerst een nogal apathische, wellicht zelfs onverschillige houding. En daar wordt kennelijk wel separerend gepreekt. Dus tel uit je winst.