Kinderdoop, 100% naar de Heilige Schrift!

[Michaels]

Dopen kan ook betekenen “ergens volledig in betrokken worden”.
“Kunnen jullie de doop ondergaan die Ik onderga?” (Marcus 10:38) Hier gaat het niet om water, maar om Jezus’ lijden.
“Hij zal u dopen met de Heilige Geest.” (Mattheüs 3:11) Dat is geen fysieke waterdoop, maar een geestelijke realiteit.
Ook dit discussie punt uit 1 Korintiërs 10:2 “Allen werden in Mozes gedoopt in de wolk en in de zee.” Het volk ging door de zee, maar werd niet letterlijk ondergedompeld.

Het woord “doop” in de Bijbel betekent meer dan alleen onderdompeling en wordt gebruikt voor o.a. water, geestelijke ervaringen, lijden en reiniging en legt de nadruk op betekenis en betrokkenheid, niet alleen op de vorm.

[DDD]

Er zijn hierboven belangwekkende opmerkingen gemaakt. Ik begrijp @rhadders dat hij in 1 Korinthe 10 onderwijs aantreft dat ook de doop raakt. Ik ben het daar ook mee eens. Tegelijk begrijp ik ook @susan die gesteld heeft dat het hier gaat om een typologie die hier illustratief gebruikt wordt, en niet om onderwijs waar we normatief uit kunnen leren hoe de doop moet worden bediend en aan wie.

Deze laatste zienswijze was trouwens ook de zienswijze van reformatoren zoals Calvijn e.a. Het gebruik van allegorieën en gelijkenissen moest gericht zijn op het voorname doel en oogmerk ervan. Uit de bijkomstigheden ervan konden geen "vaste argumenten" (terminologie Synopsis) genomen worden "om het geloof en de zeden te bevestigen". Kortom: voor de bevestiging (bewijsvoering) van de leer waren allegorieën en gelijkenissen alleen geschikt ten aanzien van de hoofdzaken: voor het doel waarin zij in de Heilige Schrift worden gebruikt. Wel kunnen allegorieën en gelijkenissen illustratief worden gebruikt, daaruit kan onderwijs verkregen worden, maar niet als bewijsvoering voor de leer.

Als ik zeg dat het pijpenstelen regent, is dat geen gelijkenis en ook geen allegorie, maar wel beeldtaal. Iedere normale taal bevat beeldtaal, en die mag je niet letterlijk uitleggen. Je kunt daar in dit geval uit afleiden dat het hard regent.

[Wim Anker]

Er zijn hierboven belangwekkende opmerkingen gemaakt. Ik begrijp @rhadders dat hij in 1 Korinthe 10 onderwijs aantreft dat ook de doop raakt. Ik ben het daar ook mee eens. Tegelijk begrijp ik ook @susan die gesteld heeft dat het hier gaat om een typologie die hier illustratief gebruikt wordt, en niet om onderwijs waar we normatief uit kunnen leren hoe de doop moet worden bediend en aan wie.

Deze laatste zienswijze was trouwens ook de zienswijze van reformatoren zoals Calvijn e.a. Het gebruik van allegorieën en gelijkenissen moest gericht zijn op het voorname doel en oogmerk ervan. Uit de bijkomstigheden ervan konden geen "vaste argumenten" (terminologie Synopsis) genomen worden "om het geloof en de zeden te bevestigen". Kortom: voor de bevestiging (bewijsvoering) van de leer waren allegorieën en gelijkenissen alleen geschikt ten aanzien van de hoofdzaken: voor het doel waarin zij in de Heilige Schrift worden gebruikt. Wel kunnen allegorieën en gelijkenissen illustratief worden gebruikt, daaruit kan onderwijs verkregen worden, maar niet als bewijsvoering voor de leer.

Een zijspoor wellicht, maar kan de geschiedenis van de rechabieten dan bv gebruikt worden om kerkelijke regels - die de bijbel niet voorschrijft - te legitimeren (en te scanctioneren bij niet opvolgen?). Of is dat niet de hoofdzaak wat deze geschiedenis ons wil zeggen?

[Valcke]

@Valcke Eens, het is typologie (zoals overigens ook het geestelijke voedsel en water waarover vervolgens wordt gesproken). Maar voor mijn beeld: is 1Kor.10:2 dan een gelijkenis of allegorie volgens jou? Als in: niet echt een doop?

M.i. hoeven we allegorie en gelijkenis niet strikt uit elkaar te houden. Ik zou het allegorie, of een allegorische uitleg (of toepassing) willen noemen. De doortocht in de Rode Zee is werkelijke historie, maar dit was voor de Israëlieten niet in werkelijkheid een doop. De apostel trekt er echter bij wijze van vergelijking geestelijke lessen uit; het begrip allegorie of allegorische uitleg past hier m.i. bij.

[Valcke]

Er zijn hierboven belangwekkende opmerkingen gemaakt. Ik begrijp @rhadders dat hij in 1 Korinthe 10 onderwijs aantreft dat ook de doop raakt. Ik ben het daar ook mee eens. Tegelijk begrijp ik ook @susan die gesteld heeft dat het hier gaat om een typologie die hier illustratief gebruikt wordt, en niet om onderwijs waar we normatief uit kunnen leren hoe de doop moet worden bediend en aan wie.

Deze laatste zienswijze was trouwens ook de zienswijze van reformatoren zoals Calvijn e.a. Het gebruik van allegorieën en gelijkenissen moest gericht zijn op het voorname doel en oogmerk ervan. Uit de bijkomstigheden ervan konden geen "vaste argumenten" (terminologie Synopsis) genomen worden "om het geloof en de zeden te bevestigen". Kortom: voor de bevestiging (bewijsvoering) van de leer waren allegorieën en gelijkenissen alleen geschikt ten aanzien van de hoofdzaken: voor het doel waarin zij in de Heilige Schrift worden gebruikt. Wel kunnen allegorieën en gelijkenissen illustratief worden gebruikt, daaruit kan onderwijs verkregen worden, maar niet als bewijsvoering voor de leer.

Een zijspoor wellicht, maar kan de geschiedenis van de rechabieten dan bv gebruikt worden om kerkelijke regels - die de bijbel niet voorschrijft - te legitimeren (en te scanctioneren bij niet opvolgen?). Of is dat niet de hoofdzaak wat deze geschiedenis ons wil zeggen?

Daarvoor kan deze geschiedenis niet gebruikt worden. In de geschiedenis van de Rechabieten gaat het om gehoorzaamheid, zonder enige tegenstelling tussen Gods gebod en menselijke geboden. Ook gaat het niet om kerkelijke regels of de manier waarop God gediend moet worden. Wanneer deze geschiedenis gebruikt wordt om menselijke inzettingen in de kerk te verdedigen, dan is dat verwerpelijk. Juist ook omdat Gods Woord leert dat menselijke inzettingen helemaal geen plaats mogen hebben in de wijze waarop God gediend moet worden. Dat is ook een essentie van het tweede gebod (en vergelijk ook Mattheüs 15:9).

[Wim Anker]

Er zijn hierboven belangwekkende opmerkingen gemaakt. Ik begrijp @rhadders dat hij in 1 Korinthe 10 onderwijs aantreft dat ook de doop raakt. Ik ben het daar ook mee eens. Tegelijk begrijp ik ook @susan die gesteld heeft dat het hier gaat om een typologie die hier illustratief gebruikt wordt, en niet om onderwijs waar we normatief uit kunnen leren hoe de doop moet worden bediend en aan wie.

Deze laatste zienswijze was trouwens ook de zienswijze van reformatoren zoals Calvijn e.a. Het gebruik van allegorieën en gelijkenissen moest gericht zijn op het voorname doel en oogmerk ervan. Uit de bijkomstigheden ervan konden geen "vaste argumenten" (terminologie Synopsis) genomen worden "om het geloof en de zeden te bevestigen". Kortom: voor de bevestiging (bewijsvoering) van de leer waren allegorieën en gelijkenissen alleen geschikt ten aanzien van de hoofdzaken: voor het doel waarin zij in de Heilige Schrift worden gebruikt. Wel kunnen allegorieën en gelijkenissen illustratief worden gebruikt, daaruit kan onderwijs verkregen worden, maar niet als bewijsvoering voor de leer.

Een zijspoor wellicht, maar kan de geschiedenis van de rechabieten dan bv gebruikt worden om kerkelijke regels - die de bijbel niet voorschrijft - te legitimeren (en te scanctioneren bij niet opvolgen?). Of is dat niet de hoofdzaak wat deze geschiedenis ons wil zeggen?

Daarvoor kan deze geschiedenis niet gebruikt worden. In de geschiedenis van de Rechabieten gaat het om gehoorzaamheid, zonder enige tegenstelling tussen Gods gebod en menselijke geboden. Ook gaat het niet om kerkelijke regels of de manier waarop God gediend moet worden. Wanneer deze geschiedenis gebruikt wordt om menselijke inzettingen in de kerk te verdedigen, dan is dat verwerpelijk. Juist ook omdat Gods Woord leert dat menselijke inzettingen helemaal geen plaats mogen hebben in de wijze waarop God gediend moet worden. Dat is ook een essentie van het tweede gebod (en vergelijk ook Mattheüs 15:9).

Tnx. Maar bij de Rechabieten ging het toch wel om het opvolgen van menselijke geboden? Geen drank en wonen in tenten. Dat zijn geen Goddelijke geboden. Op dezelde manier kan dan toch een kerkelijke gemeente "geboden" opleggen aan hun leden?

[Michaels]

Er zijn hierboven belangwekkende opmerkingen gemaakt. Ik begrijp @rhadders dat hij in 1 Korinthe 10 onderwijs aantreft dat ook de doop raakt. Ik ben het daar ook mee eens. Tegelijk begrijp ik ook @susan die gesteld heeft dat het hier gaat om een typologie die hier illustratief gebruikt wordt, en niet om onderwijs waar we normatief uit kunnen leren hoe de doop moet worden bediend en aan wie.

Deze laatste zienswijze was trouwens ook de zienswijze van reformatoren zoals Calvijn e.a. Het gebruik van allegorieën en gelijkenissen moest gericht zijn op het voorname doel en oogmerk ervan. Uit de bijkomstigheden ervan konden geen "vaste argumenten" (terminologie Synopsis) genomen worden "om het geloof en de zeden te bevestigen". Kortom: voor de bevestiging (bewijsvoering) van de leer waren allegorieën en gelijkenissen alleen geschikt ten aanzien van de hoofdzaken: voor het doel waarin zij in de Heilige Schrift worden gebruikt. Wel kunnen allegorieën en gelijkenissen illustratief worden gebruikt, daaruit kan onderwijs verkregen worden, maar niet als bewijsvoering voor de leer.

Een zijspoor wellicht, maar kan de geschiedenis van de rechabieten dan bv gebruikt worden om kerkelijke regels - die de bijbel niet voorschrijft - te legitimeren (en te scanctioneren bij niet opvolgen?). Of is dat niet de hoofdzaak wat deze geschiedenis ons wil zeggen?

Daarvoor kan deze geschiedenis niet gebruikt worden. In de geschiedenis van de Rechabieten gaat het om gehoorzaamheid, zonder enige tegenstelling tussen Gods gebod en menselijke geboden. Ook gaat het niet om kerkelijke regels of de manier waarop God gediend moet worden. Wanneer deze geschiedenis gebruikt wordt om menselijke inzettingen in de kerk te verdedigen, dan is dat verwerpelijk. Juist ook omdat Gods Woord leert dat menselijke inzettingen helemaal geen plaats mogen hebben in de wijze waarop God gediend moet worden. Dat is ook een essentie van het tweede gebod (en vergelijk ook Mattheüs 15:9).

God prijst de Rechabieten omdat zij trouw zijn aan het woord van een menselijke voorvader, terwijl Juda ongehoorzaam is aan God zelf.
In Jeremia 35:19 belooft God: "Daarom alzo zegt de HEERE der heirscharen, de God Israëls: Er zal Jonadab, den zoon van Rechab, (Rechabieten) niet worden afgesneden een man, die voor Mijn aangezicht sta, al de dagen".
Dit wordt gezien als een teken van goddelijke goedkeuring en zegen.