Long Read over Christendom, Christelijke traditie en politiek. Interessant om te lezen.
https://markclavier.substack.com/p/post ... ristianity
Gelezen, gedacht, gehoord (overig)
Re: Gelezen, gedacht, gehoord (overig)
"Then he isn't safe?" said Lucy.
"Safe?" said Mr. Beaver. "Don't you hear what Mrs. Beaver tells you? Who said anything about safe? "Course he isn't safe. But he's good. He's the King, I tell you."
"Safe?" said Mr. Beaver. "Don't you hear what Mrs. Beaver tells you? Who said anything about safe? "Course he isn't safe. But he's good. He's the King, I tell you."
Re: Gelezen, gedacht, gehoord (overig)
Inderdaad interssant.parsifal schreef: ↑Gisteren, 14:15 Long Read over Christendom, Christelijke traditie en politiek. Interessant om te lezen.
https://markclavier.substack.com/p/post ... ristianity
Met name het stuk over christelijke taal als politiek instrument waarbij politici Bijbelcitaten, theologische termen en christelijke symbolen gebruiken om hun politieke agenda te legitimeren, zonder écht gebonden te willen zijn aan de christelijke waarden en moraliteit. En het christelijk geloof als 'merk' met woorden, beelden en gevoelens die je kunt inzetten voor nationalisme en macht, zonder dat je leven en gedrag daar door gevormd worden.
Re: Gelezen, gedacht, gehoord (overig)
De paus, de president en de pacifistische illusie
De paus kan terecht vragen stellen over de vraag of de Amerikaanse actie tegen Iran voldoet aan de criteria van de rechtvaardige oorlogstheorie. Maar dat is helemaal niet wat hij heeft gedaan.
By JOSEPH LOCONTE
Tijdens het hoogtepunt van de Koude Oorlog, de strijd tussen totalitarisme en democratische vrijheid, werd het Westen verenigd door een drietal politieke en religieuze leiders die zich kenmerkten door intellectuele ernst en morele moed: Margaret Thatcher, Ronald Reagan en paus Johannes Paulus II.
Als geboren Pool speelde de paus – met hulp van Reagan en Thatcher – een cruciale rol in de confrontatie met de communistische functionarissen in Polen en het ontketenen van een democratische revolutie die uiteindelijk de Sovjet-Unie ten val bracht.
Vandaag de dag is dat anders: het democratische Westen lijkt nog nooit zo gefragmenteerd en verward te zijn geweest tegenover nieuwe bedreigingen voor de menselijke vrijheid.
President Trump heeft het Britse leger gekleineerd, de meeste NAVO-bondgenoten van Amerika van zich vervreemd en, meer recentelijk, openlijk uitgehaald naar paus Leo XIV vanwege diens kritiek op de door de VS geleide oorlog in Iran. De beledigende retoriek van de president jegens de leider van 's werelds grootste christelijke denominatie ondermijnt het Amerikaanse presidentschap. Laten we ook vaststellen dat Trump een reeks onjuiste en soms groteske uitspraken over de oorlog heeft gedaan.
Desondanks zijn de uitspraken van paus Leo en het Vaticaan over de oorlog in Iran ongelooflijk: als we ze letterlijk nemen, lijkt de katholieke kerk geleid te worden door een man die bereid is 1500 jaar christelijke moraaltheologie over oorlog, rechtvaardigheid en het probleem van radicaal kwaad overboord te gooien.
Laten we beginnen met de algemene bewering van de paus – gericht tegen de oorlog van de VS met Iran – dat “militaire actie geen ruimte zal scheppen voor vrijheid of vrede, die alleen voortkomt uit de geduldige bevordering van samenleven en dialoog tussen volkeren.”
Deze uitspraak is niet alleen overduidelijk onjuist. Ze is moreel weerzinwekkend voor iedereen die bekend is met de geschiedenis van de 20e eeuw. Het is onmogelijk de omvang van de gruweldaden die zijn begaan omdat dergelijke simplistische opvattingen – die de realiteit en de diepte van de menselijke kwaadaardigheid negeren – te lang in het Westen de overhand hebben gehad, te overdrijven.
Sterker nog, het “concordaat” van de katholieke kerk met Adolf Hitler in 1933 – dat hem internationale respectabiliteit verleende in ruil voor een zekere mate van burgerlijke vrijheid voor de kerk in Duitsland – kon zijn haat of zijn machtswellust niet beteugelen. De ‘geduldige bevordering van co-existentie’ kon de nazi-blitzkrieg, de vernietigingskampen, het plan om het Joodse volk uit te roeien en het verlangen om de restanten van de westerse beschaving te vernietigen niet tegenhouden.
De enige kracht die het hitlerisme kon stoppen en ‘ruimte kon maken voor vrijheid’ in het onderworpen Europa, was de gecombineerde militaire macht van de geallieerde strijdkrachten in de meest verwoestende oorlog in de wereldgeschiedenis – een rechtvaardige zaak, als er ooit een onder de hemel bestond.
Toch lijkt de paus onverschillig te staan tegenover de christelijke rechtvaardige oorlogstraditie, zoals verwoord door katholieke denkers als Thomas van Aquino, die leert dat natiestaten niet alleen de mogelijkheid, maar ook, onder de juiste omstandigheden, de morele verplichting hebben om dodelijk geweld te gebruiken om een groot kwaad te bestraffen of te voorkomen.
Zoals ik elders heb geschreven, vormde de rechtvaardige oorlogstraditie de conceptuele basis voor de Verantwoordelijkheid om te Beschermen, een doctrine die het gebruik van geweld verdedigt om burgerbevolkingen te beschermen tegen genocide of andere wreedheden. In 2005 werd het met een overweldigende meerderheid goedgekeurd door de Algemene Vergadering van de VN – en door de Katholieke Kerk, die ermee instemde dat, wanneer andere middelen falen, de "internationale gemeenschap" het recht en de plicht heeft om oorlog te voeren om "de hand van een agressor te blokkeren".
Het Iraanse regime blijft vastbesloten om kernwapens te verwerven om Israël te vernietigen en het Westen te chanteren. Het heeft zich schuldig gemaakt aan barbaarse daden – de moord op tienduizenden van zijn eigen burgers en via zijn terroristisch netwerk in het Midden-Oosten – die het precies het soort agressorstaat maken dat de rechtvaardige oorlogstheorie voor ogen had.
De paus kan legitieme vragen stellen over de vraag of de Amerikaanse militaire actie tegen Iran voldoet aan de criteria van de rechtvaardige oorlogstheorie. Maar dat is helemaal niet wat hij heeft gedaan.
Denk bijvoorbeeld aan zijn preek op Palmzondag, waarin hij herhaaldelijk naar Jezus verwees als de "Koning van de Vrede, die oorlog verwerpt". Verwijzend naar de profeet Jesaja beweerde hij dat God "niet luistert naar de gebeden van hen die oorlog voeren", omdat "jullie handen vol bloed zijn".
Het probleem is niet alleen dat de paus een gebrekkige exegese hanteert – de duidelijke betekenis van de Schrift verdraait door de historische context te negeren. Het probleem is niet alleen dat hij achteraf de gebeden van katholieke gelovigen door de eeuwen heen heeft veroordeeld – de gebeden van priesters, soldaten en hun families in oorlogstijd. Het probleem is niet in de eerste plaats dat hij een misleidend en eenzijdig beeld van Jezus schetst – de "Vredevorst" wordt immers ook wel "de Leeuw van Juda" genoemd, die zal terugkeren met "een scherp zwaard waarmee hij de volken zal neerslaan".
Het grootste probleem is de bewering van de paus dat hij, door de Amerikaanse oorlog tegen Iran te veroordelen, slechts "het evangelie predikt". Dat is absoluut niet wat hij doet.
Het evangelie, zoals het al 2000 jaar door de historische christelijke kerk wordt begrepen, kan niet worden gereduceerd tot platitudes over vrede en liefde. "De kern van de christelijke leer van de verzoening", schreef de protestantse theoloog Reinhold Niebuhr, "is dat God niet genadig kan zijn zonder in zichzelf en ten behoeve van de mens te voldoen aan de eisen van de goddelijke gerechtigheid."
Het christelijke evangelie, de boodschap die de antieke wereld veranderde, is simpelweg dit: dat Jezus, de God-mens, door zijn dood en opstanding het oordeel van God over onze zonden op zich heeft genomen, waardoor vergeving en nieuw leven mogelijk zijn geworden. Zoals de apostel Johannes het verwoordde: "Want zo lief heeft God de wereld gehad, dat Hij zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft, opdat ieder die in Hem gelooft, niet verloren gaat, maar eeuwig leven heeft."
De eerste christenen geloofden dat Jezus letterlijk de machten van de hel had bestreden – en overwonnen. Het Griekse woord voor evangelie, euangelion, werd in het oude Rome zelfs gebruikt om een militaire overwinning aan te duiden. De machten van het kwaad waren verslagen, maar niet door "dialoog tussen volkeren".
De aanhoudende moderne verleiding is om het Bijbelse evangelie te vervangen door een progressieve, pacifistische illusie over de menselijke natuur en het probleem van radicaal kwaad. Niebuhr vatte de religieuze stemming aan het begin van de Tweede Wereldoorlog als volgt samen: "Er wordt gezocht naar een gemakkelijke en inhoudsloze ontsnapping aan de verschrikkingen en ellende van een tragisch tijdperk."
Een dergelijke zienswijze mag dan troost bieden aan de beulen in Teheran, maar zal de vrede zeker niet bevorderen.
https://www.nationalreview.com/2026/04/ ... -illusion/
De paus kan terecht vragen stellen over de vraag of de Amerikaanse actie tegen Iran voldoet aan de criteria van de rechtvaardige oorlogstheorie. Maar dat is helemaal niet wat hij heeft gedaan.
By JOSEPH LOCONTE
Tijdens het hoogtepunt van de Koude Oorlog, de strijd tussen totalitarisme en democratische vrijheid, werd het Westen verenigd door een drietal politieke en religieuze leiders die zich kenmerkten door intellectuele ernst en morele moed: Margaret Thatcher, Ronald Reagan en paus Johannes Paulus II.
Als geboren Pool speelde de paus – met hulp van Reagan en Thatcher – een cruciale rol in de confrontatie met de communistische functionarissen in Polen en het ontketenen van een democratische revolutie die uiteindelijk de Sovjet-Unie ten val bracht.
Vandaag de dag is dat anders: het democratische Westen lijkt nog nooit zo gefragmenteerd en verward te zijn geweest tegenover nieuwe bedreigingen voor de menselijke vrijheid.
President Trump heeft het Britse leger gekleineerd, de meeste NAVO-bondgenoten van Amerika van zich vervreemd en, meer recentelijk, openlijk uitgehaald naar paus Leo XIV vanwege diens kritiek op de door de VS geleide oorlog in Iran. De beledigende retoriek van de president jegens de leider van 's werelds grootste christelijke denominatie ondermijnt het Amerikaanse presidentschap. Laten we ook vaststellen dat Trump een reeks onjuiste en soms groteske uitspraken over de oorlog heeft gedaan.
Desondanks zijn de uitspraken van paus Leo en het Vaticaan over de oorlog in Iran ongelooflijk: als we ze letterlijk nemen, lijkt de katholieke kerk geleid te worden door een man die bereid is 1500 jaar christelijke moraaltheologie over oorlog, rechtvaardigheid en het probleem van radicaal kwaad overboord te gooien.
Laten we beginnen met de algemene bewering van de paus – gericht tegen de oorlog van de VS met Iran – dat “militaire actie geen ruimte zal scheppen voor vrijheid of vrede, die alleen voortkomt uit de geduldige bevordering van samenleven en dialoog tussen volkeren.”
Deze uitspraak is niet alleen overduidelijk onjuist. Ze is moreel weerzinwekkend voor iedereen die bekend is met de geschiedenis van de 20e eeuw. Het is onmogelijk de omvang van de gruweldaden die zijn begaan omdat dergelijke simplistische opvattingen – die de realiteit en de diepte van de menselijke kwaadaardigheid negeren – te lang in het Westen de overhand hebben gehad, te overdrijven.
Sterker nog, het “concordaat” van de katholieke kerk met Adolf Hitler in 1933 – dat hem internationale respectabiliteit verleende in ruil voor een zekere mate van burgerlijke vrijheid voor de kerk in Duitsland – kon zijn haat of zijn machtswellust niet beteugelen. De ‘geduldige bevordering van co-existentie’ kon de nazi-blitzkrieg, de vernietigingskampen, het plan om het Joodse volk uit te roeien en het verlangen om de restanten van de westerse beschaving te vernietigen niet tegenhouden.
De enige kracht die het hitlerisme kon stoppen en ‘ruimte kon maken voor vrijheid’ in het onderworpen Europa, was de gecombineerde militaire macht van de geallieerde strijdkrachten in de meest verwoestende oorlog in de wereldgeschiedenis – een rechtvaardige zaak, als er ooit een onder de hemel bestond.
Toch lijkt de paus onverschillig te staan tegenover de christelijke rechtvaardige oorlogstraditie, zoals verwoord door katholieke denkers als Thomas van Aquino, die leert dat natiestaten niet alleen de mogelijkheid, maar ook, onder de juiste omstandigheden, de morele verplichting hebben om dodelijk geweld te gebruiken om een groot kwaad te bestraffen of te voorkomen.
Zoals ik elders heb geschreven, vormde de rechtvaardige oorlogstraditie de conceptuele basis voor de Verantwoordelijkheid om te Beschermen, een doctrine die het gebruik van geweld verdedigt om burgerbevolkingen te beschermen tegen genocide of andere wreedheden. In 2005 werd het met een overweldigende meerderheid goedgekeurd door de Algemene Vergadering van de VN – en door de Katholieke Kerk, die ermee instemde dat, wanneer andere middelen falen, de "internationale gemeenschap" het recht en de plicht heeft om oorlog te voeren om "de hand van een agressor te blokkeren".
Het Iraanse regime blijft vastbesloten om kernwapens te verwerven om Israël te vernietigen en het Westen te chanteren. Het heeft zich schuldig gemaakt aan barbaarse daden – de moord op tienduizenden van zijn eigen burgers en via zijn terroristisch netwerk in het Midden-Oosten – die het precies het soort agressorstaat maken dat de rechtvaardige oorlogstheorie voor ogen had.
De paus kan legitieme vragen stellen over de vraag of de Amerikaanse militaire actie tegen Iran voldoet aan de criteria van de rechtvaardige oorlogstheorie. Maar dat is helemaal niet wat hij heeft gedaan.
Denk bijvoorbeeld aan zijn preek op Palmzondag, waarin hij herhaaldelijk naar Jezus verwees als de "Koning van de Vrede, die oorlog verwerpt". Verwijzend naar de profeet Jesaja beweerde hij dat God "niet luistert naar de gebeden van hen die oorlog voeren", omdat "jullie handen vol bloed zijn".
Het probleem is niet alleen dat de paus een gebrekkige exegese hanteert – de duidelijke betekenis van de Schrift verdraait door de historische context te negeren. Het probleem is niet alleen dat hij achteraf de gebeden van katholieke gelovigen door de eeuwen heen heeft veroordeeld – de gebeden van priesters, soldaten en hun families in oorlogstijd. Het probleem is niet in de eerste plaats dat hij een misleidend en eenzijdig beeld van Jezus schetst – de "Vredevorst" wordt immers ook wel "de Leeuw van Juda" genoemd, die zal terugkeren met "een scherp zwaard waarmee hij de volken zal neerslaan".
Het grootste probleem is de bewering van de paus dat hij, door de Amerikaanse oorlog tegen Iran te veroordelen, slechts "het evangelie predikt". Dat is absoluut niet wat hij doet.
Het evangelie, zoals het al 2000 jaar door de historische christelijke kerk wordt begrepen, kan niet worden gereduceerd tot platitudes over vrede en liefde. "De kern van de christelijke leer van de verzoening", schreef de protestantse theoloog Reinhold Niebuhr, "is dat God niet genadig kan zijn zonder in zichzelf en ten behoeve van de mens te voldoen aan de eisen van de goddelijke gerechtigheid."
Het christelijke evangelie, de boodschap die de antieke wereld veranderde, is simpelweg dit: dat Jezus, de God-mens, door zijn dood en opstanding het oordeel van God over onze zonden op zich heeft genomen, waardoor vergeving en nieuw leven mogelijk zijn geworden. Zoals de apostel Johannes het verwoordde: "Want zo lief heeft God de wereld gehad, dat Hij zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft, opdat ieder die in Hem gelooft, niet verloren gaat, maar eeuwig leven heeft."
De eerste christenen geloofden dat Jezus letterlijk de machten van de hel had bestreden – en overwonnen. Het Griekse woord voor evangelie, euangelion, werd in het oude Rome zelfs gebruikt om een militaire overwinning aan te duiden. De machten van het kwaad waren verslagen, maar niet door "dialoog tussen volkeren".
De aanhoudende moderne verleiding is om het Bijbelse evangelie te vervangen door een progressieve, pacifistische illusie over de menselijke natuur en het probleem van radicaal kwaad. Niebuhr vatte de religieuze stemming aan het begin van de Tweede Wereldoorlog als volgt samen: "Er wordt gezocht naar een gemakkelijke en inhoudsloze ontsnapping aan de verschrikkingen en ellende van een tragisch tijdperk."
Een dergelijke zienswijze mag dan troost bieden aan de beulen in Teheran, maar zal de vrede zeker niet bevorderen.
https://www.nationalreview.com/2026/04/ ... -illusion/
Re: Gelezen, gedacht, gehoord (overig)
Dit slaat in het geheel nergens op.
Ten eerste hebben de geallieerden niet per se vrijheid gebracht na de Tweede Wereldoorlog, en dan denk ik met name aan de Sovjet-Unie.
Ten tweede wordt verwezen naar de algemene vergardering van de VN en naar de katholieke kerk, instituten die zich zeer duidelijk hebben uitgesproken over de oorlog in Iran.
Ten derde is er geen bewijs dat Iran bezig is met de ontwikkeling van een kernwapen. De genoemde oorlogstheorie - die ik overigens niet deel - vereist wel dat dit bewijs wordt geleverd. Dit klemt des te meer nu al tientallen jaren wordt geclaimd dat Iran een kernwapen zou ontwikkelen. Het napraten van Amerikaanse propaganda terwijl de auteur weet of had moeten weten dat de propaganda onjuist is, maakt onderdeel uit van het kwaad.
Ten vierde heeft niet alleen Iran, maar ook de VS zich schuldig gemaakt aan barbaarse daden, waaronder massale deportaties en het bombarderen van een meisjesschool in Iran.
Ten vijfde zijn de VS in de oorlog tegen Iran de agressor, en niet Iran zelf. Voor zover daaronder ook acties met derde landen vallen, geldt dat de VS leidend zijn in het destabiliseren van de wereld. Daaronder vallen 1. de wereldwijde handelsoorlogen, 2. de publieke vernedering van Zelensky, 3. de illegale blokkade van Cuba, 4. de steun aan het Israëlische regime, 5. de illegale invasie van Venezuela, 6. de illegale aanvallen op vermeende drugsboten in de Caribische zee, 7. de publieke bedreiging van Groenland, Canada en Mexico.
Bovendien ontgaat de auteur volkomen dat het zaaien van angst een van de kenmerken is van totalitaire regimes. Juist de angst voor het communisme bracht de nazi's aan de macht. Op dezelfde manier wordt kunstmatig de angst voor Iran aangewakkerd, om op die manier de oorlog te rechtvaardigen. Iran is - net zoals Rusland in WOII - primair slachtoffer van deze oorlog, en pas in de tweede plaats dader, met name door de raketten op de Golfstaten. Dat zegt niets over de misdaden van Stalin of van het Iraanse regime.
Ten eerste hebben de geallieerden niet per se vrijheid gebracht na de Tweede Wereldoorlog, en dan denk ik met name aan de Sovjet-Unie.
Ten tweede wordt verwezen naar de algemene vergardering van de VN en naar de katholieke kerk, instituten die zich zeer duidelijk hebben uitgesproken over de oorlog in Iran.
Ten derde is er geen bewijs dat Iran bezig is met de ontwikkeling van een kernwapen. De genoemde oorlogstheorie - die ik overigens niet deel - vereist wel dat dit bewijs wordt geleverd. Dit klemt des te meer nu al tientallen jaren wordt geclaimd dat Iran een kernwapen zou ontwikkelen. Het napraten van Amerikaanse propaganda terwijl de auteur weet of had moeten weten dat de propaganda onjuist is, maakt onderdeel uit van het kwaad.
Ten vierde heeft niet alleen Iran, maar ook de VS zich schuldig gemaakt aan barbaarse daden, waaronder massale deportaties en het bombarderen van een meisjesschool in Iran.
Ten vijfde zijn de VS in de oorlog tegen Iran de agressor, en niet Iran zelf. Voor zover daaronder ook acties met derde landen vallen, geldt dat de VS leidend zijn in het destabiliseren van de wereld. Daaronder vallen 1. de wereldwijde handelsoorlogen, 2. de publieke vernedering van Zelensky, 3. de illegale blokkade van Cuba, 4. de steun aan het Israëlische regime, 5. de illegale invasie van Venezuela, 6. de illegale aanvallen op vermeende drugsboten in de Caribische zee, 7. de publieke bedreiging van Groenland, Canada en Mexico.
Bovendien ontgaat de auteur volkomen dat het zaaien van angst een van de kenmerken is van totalitaire regimes. Juist de angst voor het communisme bracht de nazi's aan de macht. Op dezelfde manier wordt kunstmatig de angst voor Iran aangewakkerd, om op die manier de oorlog te rechtvaardigen. Iran is - net zoals Rusland in WOII - primair slachtoffer van deze oorlog, en pas in de tweede plaats dader, met name door de raketten op de Golfstaten. Dat zegt niets over de misdaden van Stalin of van het Iraanse regime.
Re: Gelezen, gedacht, gehoord (overig)
In ons deel van Europa wel.
Twee irrelevante instituten.Ten tweede wordt verwezen naar de algemene vergardering van de VN en naar de katholieke kerk, instituten die zich zeer duidelijk hebben uitgesproken over de oorlog in Iran.
Hoog verrijkt uranium heb je niet nodig voor civiele doeleinden.Ten derde is er geen bewijs dat Iran bezig is met de ontwikkeling van een kernwapen.
Het bombarderen van die meisjesschool is een vergissing als dat door Amerikaanse bommen is gebeurd. Naast de school was namelijk een militair complex gevestigd. Hoewel te betreuren valt dat natuurlijk niet te vergelijken met wat Iran doet met de eigen inwoners. Een vergissing kun je niet typeren als barbaars.Ten vierde heeft niet alleen Iran, maar ook de VS zich schuldig gemaakt aan barbaarse daden, waaronder massale deportaties en het bombarderen van een meisjesschool in Iran.
Je veegt nu zoveel op een hoop. Amerika verdedigt het eigen belang. En daar is niets mis mee. Dat doet ook China en de EU.Ten vijfde zijn de VS in de oorlog tegen Iran de agressor, en niet Iran zelf. Voor zover daaronder ook acties met derde landen vallen, geldt dat de VS leidend zijn in het destabiliseren van de wereld. Daaronder vallen 1. de wereldwijde handelsoorlogen, 2. de publieke vernedering van Zelensky, 3. de illegale blokkade van Cuba, 4. de steun aan het Israëlische regime, 5. de illegale invasie van Venezuela, 6. de illegale aanvallen op vermeende drugsboten in de Caribische zee, 7. de publieke bedreiging van Groenland, Canada en Mexico.
Een nogal ongenuanceerde stelling. Het zal wellicht een kleine rol hebben gespeeld, maar valt in het niet bij andere redenen.Juist de angst voor het communisme bracht de nazi's aan de macht.
Iran typeren als slachtoffer is een gotspe. Iran exporteert al jaren terreur via hun proxies Hamas, Hezbollah en de Houthis. Ook in Nederland zijn er slachtoffers gevallen onder tegenstanders van het regime.Op dezelfde manier wordt kunstmatig de angst voor Iran aangewakkerd, om op die manier de oorlog te rechtvaardigen. Iran is - net zoals Rusland in WOII - primair slachtoffer van deze oorlog, en pas in de tweede plaats dader, met name door de raketten op de Golfstaten. Dat zegt niets over de misdaden van Stalin of van het Iraanse regime.