Gelezen, gedacht, gehoord...

[De Rijssenaar]

Ja, dat is een goed idee. Bidden, daar had ik nog niet echt aan gedacht. Maarja, tvoelt dan ook alsof het niet helpt en niets verandert

[DDD]

Bidden verandert altijd. Al is het maar jezelf.

[KDD]

We hoeven de mensen ook niet heel hard de waarheid te zeggen denk ik.. Maar we mogen ze er wel op wijzen.. Misschien zouden wat filmpjes van geloofstoerusting die mensen wel kunnen helpen. Daar worden de dingen wel helder uitgelegd en is er ook echt een genadige God. Echt evangelie voor jou als gewone zondaar. Niet alleen voor een super speciaal volk. Vind die filmpjes zelf heel duidelijk. Of heeft iemand anders nog goeie ideeen al je dit soort mensen in praktijk tegenkomt?

En wat moet je zeggen als mensen altijd heel trouw zijn? Dus heel trouw naar de kerk gaan, heel trouw zijn in alle kerkelijke dingen; nooit een negatief woord over de kerk, altijd positief over de preek, je ziet ze nooit een keer zondigen, gewoon hele nette keurige mensen. Maar wel mensen die onbekeerd zijn en hopen dat God ooit nog is een keer naar hun omziet. Ze zeggen wel heel eerlijk dat ze niet willen. Dat het niet aan God ligt, het ligt aan hun boze hart. Dus geen kwaad woord over God. Maar er is wel een probleem: hij moet het wel een keer doen. Hij moet wel een keer gaan werken. Hoe zouden jullie daarmee omgaan?

Je moet wel onthouden dat God niets MOET doen.

[KDD]

https://www.youtube.com/watch?v=PcvjpW2u32w

"Onbekeerd in de kerkenraad, waarom kan dat in de Gereformeerde Gemeenten (soms)?"

Hier een gesprek tussen dominee Visscher en ouderling Post. Best goed gesprek, maar ben wel met Post eens dat het niet zo kan zijn dat kerkenraadsleden onbekeerd in de kerkbanken kunnen zitten. Ook niet omdat ze misschien een lampje op de rug hebben zitten.. Klinkt allemaal mooi, maar hoe kun je in dienst van Chirstus zijn als je niet zeker weet of je wel van Hem bent.. Hoe kun je dan geestelijk leiding geven als de belangrijkste vraag voor jouzelf nog een groot vraagteken is?? Snap niet dat dit gewoon normaal gevonden wordt.. Kan toch geen zegen op rusten

Eens met wat jij zegt.
Het ambt vraagt om leven uit Christus zelf. Toen ik nog lid van de GerGem was, hadden we inderdaad diakenen die niet aan het avondmaal gingen. Die "eerlijk onbekeerd" waren volgens henzelf. Dat was in de jaren 70. Ik weet hun namen nog. En toen er één van hen stierf was het niet zeker voor de gemeente of hij in de hemel was. Sommigen zeiden, jawel... hij was zo beminnelijk en kon er wel over spreken. Anderen zeiden, hij zei zelf dat hij dacht van niet. Ik was kind en vond dat moeilijk. Ik snapte het niet.

Je gaat in tegen Gods Woord wanneer je diakenen aanstelt die niet tot de Heere Jezus gekomen zijn. De Schrift stelt eisen, bijvoorbeeld dat ze "vol van de Heilige Geest zijn en van wijsheid, (Hand. 6:3). Paulus zegt tegen Timotheüs: “De diakenen moeten eerbaar zijn, houdende de verborgenheid des geloofs in een rein geweten.” (1 Tim. 3:8–9)

Over die verborgenheid (het geheimenis) van het geloof, dat is niet "onzekerheid, ook niet over "hopen dat het ooit nog nog eens mag gebeuren in mijn leven". Maar over het geopenbaarde heil in Christus, inhoudelijk gekend. Een rein geweten is een geweten dat gereinigd is door het bloed van de Heere Jezus. Daar kan je als kerk niet omheen.

Misschien iets voor een nieuwe topic.

Hoe zien we dat?

1. Ds. Visser vindt dat een iemand kan dienen in het ambt als diaken, ook als hij zelf niet weet of hij gelooft maar het Woord wel beslag heeft op hem.
2. Steef Post zegt: dat kan niet. Geestelijke leiding vraagt geestelijk leven. Je kunt geen verantwoordelijkheid dragen voor anderen, als de kernvraag in je eigen leven openligt.

Wat voorbeelden uit de schrift van mensen die geestelijke dienaren waren maar onbekeerd:

Koning Saul
Ahitophel
Koning Jehu
Koning Cyrus
Judas
Demas