refo schreef: ↑04 sep 2026, 12:32
Het genre is surrealisme.
Wat is surrealisme?
Droomwereld: Kunstenaars wilden een 'boven-werkelijkheid' verbeelden die de logische werkelijkheid overstijgt.
Er zitten een stuk of tien onlogische dingen in:
- Een lantaarnopsteker met een smartfoon
- Een agent uit Friesland die even langskomt
- Een krant die voetstappen laat horen
- Een veldwachter die angsthaas is
etc
Twee onlogische dingen werken wat mij betreft juist prima: de gehoorde voetstappen en de bange veldwachter. Bij angst kan de verbeelding overuren gaan draaien, wat de voetstappen dan weer verklaart; de onderliggende boodschap kan dan zijn dat zelfs de stoerste mensen, of mensen met een belangrijke functie, bang kunnen zijn voor iets. En laten we eerlijk zijn: iedereen heeft zo zijn angsten. Bij het lezen kon ik daar prima in meegaan. Er volgt natuurlijk wel een maar.
@DIA:
De algemene lijn vind ik goed opgezet, maar ik moet ook direct eerlijk bekennen dat je de nostalgische wereld die je eerst met woorden creeert (namelijk: nachtwaker, veldwachter, lantaarnopsteker, olielantaarn, - ik ben niet heel jong meer maar ook weer niet zo oud dat ik die zaken nog vanuit de praktijk ken - en dat alles bij een koude winternacht met sneeuw - heerlijk!) wreed kapotprikt met die smartphone. Misschien was dat de opzet, maar ik vond dat zo jammer! Anachronismen kunnen wel degelijk werken, maar in dit verhaal vond ik het niets toevoegen, integendeel, ik was een beetje teleurgesteld juist.
Bovendien vraag ik mij af of collega Zwart geinspireerd werd door George Bush jr met zijn "I have got him!". Dat 'bijt' elkaar nogal, wat mij betreft, en is ook jammer, want jouw verhaal heeft dat helemaal niet nodig: beide heren hebben karakter genoeg, en die weet je uitstekend te beschrijven.
Ik zou verder ook één lijn aanhouden voor wat betreft u/jij, daar wisselt het nu nog tussen in het gesprek tussen de heren.
Verder is het misschien duidelijker als je consequent de gesprekken beschrijft met de aanhalingstekens. Dat heeft -in mijn ogen- directe invloed op de duidelijke dynamiek tussen de twee personen.
(Deze zin als voorbeeld: Maar zeg, zie je nu die man op het Schild nog? Ja, net voor u kwam hoorde ik hem nog. Ik denk dat hij zich nu achter de kerk bevindt. Althans, dat zou best eens kunnen. Misschien is hij wel geschrokken van het geluid van uw stoomfiets. Soms zijn de engste mensen nog bang voor wat geknetter. Ja, dat is zeker waar, maar heeft hij u opgemerkt, zo vroeg Zwart. Weet ik niet, maar ik hem wel. Oké, dat is ook goed, immers, een stadsdienaar moet een wakend oog houden over de stad. Ja dat is ook zo, en nooit heeft enig stedeling iets over mij te klagen gehad.)
Ik denk dat als je dit zou herschrijven, zonder tijdsgeesten te vermengen, je er een héél sympathiek verhaal van kan maken, want wat mij betreft heeft het wel degelijk potentie.
En, hoewel het hier vandaag over de 30 graden is, kreeg ik spontaan zin in warme chocolademelk!
DIA, je bent een verrassend veelzijdig persoon. Echt knap geschreven. Een hele eer dat we jouw (nog nooit door iemand gelezen) verhalen mogen zien. Deel gerust vaker iets als je dat leuk vindt!
Ik vind het ook geweldig dat ik je het in een eerder fragment hierboven over "besties" zie hebben
refo schreef: ↑04 sep 2026, 12:32
Het genre is surrealisme.
Wat is surrealisme?
Droomwereld: Kunstenaars wilden een 'boven-werkelijkheid' verbeelden die de logische werkelijkheid overstijgt.
Er zitten een stuk of tien onlogische dingen in:
- Een lantaarnopsteker met een smartfoon
- Een agent uit Friesland die even langskomt
- Een krant die voetstappen laat horen
- Een veldwachter die angsthaas is
etc
Twee onlogische dingen werken wat mij betreft juist prima: de gehoorde voetstappen en de bange veldwachter. Bij angst kan de verbeelding overuren gaan draaien, wat de voetstappen dan weer verklaart; de onderliggende boodschap kan dan zijn dat zelfs de stoerste mensen, of mensen met een belangrijke functie, bang kunnen zijn voor iets. En laten we eerlijk zijn: iedereen heeft zo zijn angsten. Bij het lezen kon ik daar prima in meegaan. Er volgt natuurlijk wel een maar.
@DIA:
De algemene lijn vind ik goed opgezet, maar ik moet ook direct eerlijk bekennen dat je de nostalgische wereld die je eerst met woorden creeert (namelijk: nachtwaker, veldwachter, lantaarnopsteker, olielantaarn, - ik ben niet heel jong meer maar ook weer niet zo oud dat ik die zaken nog vanuit de praktijk ken - en dat alles bij een koude winternacht met sneeuw - heerlijk!) wreed kapotprikt met die smartphone. Misschien was dat de opzet, maar ik vond dat zo jammer! Anachronismen kunnen wel degelijk werken, maar in dit verhaal vond ik het niets toevoegen, integendeel, ik was een beetje teleurgesteld juist.
Bovendien vraag ik mij af of collega Zwart geinspireerd werd door George Bush jr met zijn "I have got him!". Dat 'bijt' elkaar nogal, wat mij betreft, en is ook jammer, want jouw verhaal heeft dat helemaal niet nodig: beide heren hebben karakter genoeg, en die weet je uitstekend te beschrijven.
Ik zou verder ook één lijn aanhouden voor wat betreft u/jij, daar wisselt het nu nog tussen in het gesprek tussen de heren.
Verder is het misschien duidelijker als je consequent de gesprekken beschrijft met de aanhalingstekens. Dat heeft -in mijn ogen- directe invloed op de duidelijke dynamiek tussen de twee personen.
(Deze zin als voorbeeld: Maar zeg, zie je nu die man op het Schild nog? Ja, net voor u kwam hoorde ik hem nog. Ik denk dat hij zich nu achter de kerk bevindt. Althans, dat zou best eens kunnen. Misschien is hij wel geschrokken van het geluid van uw stoomfiets. Soms zijn de engste mensen nog bang voor wat geknetter. Ja, dat is zeker waar, maar heeft hij u opgemerkt, zo vroeg Zwart. Weet ik niet, maar ik hem wel. Oké, dat is ook goed, immers, een stadsdienaar moet een wakend oog houden over de stad. Ja dat is ook zo, en nooit heeft enig stedeling iets over mij te klagen gehad.)
Ik denk dat als je dit zou herschrijven, zonder tijdsgeesten te vermengen, je er een héél sympathiek verhaal van kan maken, want wat mij betreft heeft het wel degelijk potentie.
En, hoewel het hier vandaag over de 30 graden is, kreeg ik spontaan zin in warme chocolademelk!
Dank voor de tips. Maar ik heb de anachronismen hier bewust aangebracht. Dan zou ik een geheel ander verhaal moeten schrijven. Ik heb in mijn archief een map met ongeveer 150 verhalen, de meeste geschreven na het jaar 2000. Ik ben mezelf goed bewust dat er heel wat fouten in kunnen zitten. Fouten die ik niet met opzet maak, maar een anachronisme als hier, maakte ik niet per ongeluk.
Maar goed, ik blijf open voor verbeteringen, punten van kritiek zijn vanzelf ook nodig, vooral als je alleen zelf je eigen verhalen beoordeelt. Het zou ook door een ander eens beoordeeld mogen worden.
En, oh ja, die Zwart is natuurlijk gestolen uit de Kameleon serie van H. de Roos
Job schreef: ↑04 sep 2026, 15:48
DIA, je bent een verrassend veelzijdig persoon. Echt knap geschreven. Een hele eer dat we jouw (nog nooit door iemand gelezen) verhalen mogen zien. Deel gerust vaker iets als je dat leuk vindt!
Ik vind het ook geweldig dat ik je het in een eerder fragment hierboven over "besties" zie hebben
Wat ik hierover las:
Volgens de Oxford English Dictionary komt het allereerste geschreven bewijs van het woord bestie (in de betekenis van beste vriend) uit de Britse kwaliteitskrant The Observer uit Londen. Hoewel mensen het woord daarvoor ongetwijfeld al in de gesproken taal gebruikten, is die publicatie in The Observer de oudste gedocumenteerde bron die taalkundigen hebben kunnen vinden. Het woord begon dus als een geschreven popcultuur-term in een krant, voordat het decennia later via het internet en sociale media de hele wereld (en ook de Nederlandse tienercultuur) veroverde
-DIA- schreef: ↑04 sep 2026, 15:56
Dank voor de tips. Maar ik heb de anachronismen hier bewust aangebracht. Dan zou ik een geheel ander verhaal moeten schrijven. Ik heb in mijn archief een map met ongeveer 150 verhalen, de meeste geschreven na het jaar 2000. Ik ben mezelf goed bewust dat er heel wat fouten in kunnen zitten. Fouten die ik niet met opzet maak, maar een anachronisme als hier, maakte ik niet per ongeluk.
Dat is natuurlijk het leuke als schrijver: je mag alles in je verhaal fietsen wat je maar wilt.
Mag ik vragen waarom je in dit specifieke verhaal een anachronisme gebruikt? Wat is de meerwaarde voor jou? Is er een contrast wat je wilt laten zien, wil je er een boodschap mee overbrengen, of vind je het onrealistische ervan leuk?
Niet als kritiek hoor, want nogmaals, jouw verhaal blijft jouw verhaal, maar dan begrijp ik het misschien beter, zélfs als je het gewoon gebruikt omdat het kan. Soms kunnen onrealistische of absurde dingen een hele leuke wending geven.
-DIA- schreef: ↑04 sep 2026, 15:56
Maar goed, ik blijf open voor verbeteringen, punten van kritiek zijn vanzelf ook nodig, vooral als je alleen zelf je eigen verhalen beoordeelt. Het zou ook door een ander eens beoordeeld mogen worden.
En, oh ja, die Zwart is natuurlijk gestolen uit de Kameleon serie van H. de Roos
Ik sluit me bij Job aan het dat het hele eer is dat je die verhalen wilt delen. Daarbij: een verhaal in/uit eigen hoofd is kraakhelder voor degene die het schrijft, maar kan heel anders overkomen voor degenen die het lezen. Dan kan het best spannend zijn om kritiek te vragen.
-DIA- schreef: ↑04 sep 2026, 09:51
Het was nacht. Een donkere en duistere nacht. Het was bitterkoud. Ja, het vroor dat het kraakte.
Een gure noordooster joeg de sneeuw door de straten der stad, en gaf alles een wit lichtend aanschijn, zelfs in de donkerte van deze nacht. Hier en daar had de oude lantaarnopsteker een lantaarn opgestoken. Dat gaf dan nog een beetje flakkerend, maar ook wel wat spookachtig gelig licht in het duister van deze gure winternacht. De wegen en de pleinen der stad waren als spiegels zo glad. Niemand die zich dan ook met dit weer, en op dit tijdstip op straat durfde te begeven.
Niemand?
Luister! Wat was dat?
Alsof er in de stille donkere en koude nacht, ondanks het kraken van de bomen, en het waaien van de scherpe noordooster, nu toch gedempte voetstappen klonken. De oude stadsdienaar, die het ambt van veldwachter en nachtwaker vervulde spitste zijn oren. Hoorde hij nu wat? Ja, het was klaar en duidelijk. Hij hoorde voetstappen knerpend in de verse sneeuw. Ja, het was waar, daar op het Schild, tegenover de Grote Kerk, daar was iemand. Hij had het duidelijk gehoord. Zijn ogen probeerden het duister van de donkerte van de nacht de doorpriemen. Dat viel niet mee bij het weinige zacht gelige licht dat de flakkerende lantaarn op het Schild van zich gaf. Langzaam begonnen zijn ogen toch wat aan het nachtelijk duister te wennen. Zag hij daar nu iemand als een schim over het witte sneeuwdek over het Schild bewegen? Of was het een waan? De oude walmende olielantaarn verspreidde niet bar veel licht.
Hij had zich verschrikt achter een verkeersbord verstopt, hoewel zo’n smal ding hem eigenlijk ook maar weinig kon verbergen. Maar ja, wat moest hij anders? Vooral in de donkerte der nacht was dat in elk geval een plekje waar hij zich toch wat meer beschut voelde. En ja, wat doe je als getrouwe diender der stad? Vluchten? O nee dat mocht niet! Dat zou hem ongeschikt voor zijn ambt maken! Zeker, hij was zeer plichtsgetrouw, dat wel, maar we moeten ook weten dat deze getrouwe nachtwaker een klein en o zo bang hartje had. Nu meende hij het goed te zien! Een soortement van gedaante liep heen en weer te ijsberen over het Schild.
Deze zou ik zo verder lezen DIA. Ik hou van het soort beschrijvingen dat je echt in het verhaal trekt.
Edelweiss schreef: ↑04 sep 2026, 16:45
Dat is natuurlijk het leuke als schrijver: je mag alles in je verhaal fietsen wat je maar wilt.
Mag ik vragen waarom je in dit specifieke verhaal een anachronisme gebruikt? Wat is de meerwaarde voor jou? Is er een contrast wat je wilt laten zien, wil je er een boodschap mee overbrengen, of vind je het onrealistische ervan leuk?
Niet als kritiek hoor, want nogmaals, jouw verhaal blijft jouw verhaal, maar dan begrijp ik het misschien beter, zélfs als je het gewoon gebruikt omdat het kan. Soms kunnen onrealistische of absurde dingen een hele leuke wending geven.
Ik denk dat het meer gaat om het onverwachte: je verwacht natuurlijk niet dat een oude diender naar een smartphone grijpt. Tja, waarom nog meer. Eigenlijk ontstaat dit gewoon zonder diepe gedachten erachter.
Het is zeker waar dat een buitenstaander veel van mijn verhalen niet zomaar zal begrijpen, want ik gebruik soms personen en gebeurtenissen uit mijn eigen historie als inspiratiebron. Degene die deze omstandigheden dan niet kent, of een bepaald persoon niet kent, zal het ook niet echt begrijpen. Voor personen die ik in een verhaal een rol geef, bedoel ik nooit de persoon zelf. Wellicht, als die persoon nog zou leven, en het zou lezen, dan is het wel zo bewerkt dat de persoon die ik in gedachten heb misschien zelf niet merkt aan wie ik dacht.
Ik sluit me bij Job aan het dat het hele eer is dat je die verhalen wilt delen. Daarbij: een verhaal in/uit eigen hoofd is kraakhelder voor degene die het schrijft, maar kan heel anders overkomen voor degenen die het lezen. Dan kan het best spannend zijn om kritiek te vragen.
Dat niet ieder elk verhaal begrijpt is zeker waar. Ik heb er hierboven wat van benoemd. Verder: van opbouwende kritiek is, naar ik dan denk, nooit iemand slechter geworden. Als ik niet tegen kritiek kon zou ik er immers ook niet om vragen.
Mag ik misschien nog één verhaal ter recentie inzenden?
Het is niet bepaald een 'reformatorisch' verhaal. Als het niet kan mag het wel geknipt worden.
Das Große Unheimliches Reich
Eens op een dag, het is alweer enkele jaren geleden, had ik op een van mijn reizen weer een en ander beleefd en tegelijk iets groots, iets moois gevonden. Iets wat niet alleen fraai van vorm was, maar wat er, zeker voor een hongerig mens, ook nog eens heerlijk en begeerlijk uitzag. Ik zal het verhaal voor jullie vertellen.
Ik was toen op een heel vreemde plaats beland, en het was me niet duidelijk hoe ik daar toch terecht was gekomen. Toen ik daar in een erg vreemde stad was aangekomen, zocht ik naar een eetgelegenheid, maar die leek er in heel deze vreemde stad niet te zijn. En toch, mijn maag vroeg om voedsel. Ik was dan wat in deze stad aan het rondkijken, maar nergens was een plek te vinden waar ik eten kon bekomen.
Ik stond dan voor een nogal groots ogend gebouw, en omdat ik nu echt wat eten nodig had, liep ik door de openstaande deur maar naar binnen.
En hier, in dit vreemde gebouw, daar vond ik toen op een zekere plaats een heel prachtig ovaalrond ding. Een soort tablet, zo was mijn eerste gedachte. Een tablet die er voor mij, zeker ook door de felle oranje sinaasappelkleur, zeer appetijtelijk uitzag. Het leek me een bruistablet. Mooi ovaal gevormd en glanzend oranje van kleur. Ik was zeker zeer verguld met de vondst van deze tablet. Een mooi gevormde tablet, ja, ik zei het al, mooi ovaal en mooi helder oranje van kleur….
Maar hoe wist ik toen toch dat dit een bruistablet was? Nou, dat weet ik ook niet precies meer, maar het leek me toen zo te zijn, en daarom nam ik dat als vanzelf aan.
Op deze prachtig gekleurde bruistablet stonden twee logo’s: een aan de ene zijde en een aan de andere zijde. Beide logo’s had ik, hoewel ik wel een kenner ben, nog niet eerder gezien. Ik zag dat het ene logo menselijke lippen voorstelde, en van die lippen droop een rode druppel. Op de andere kant van de tablet was een behoorlijk grimmig kijkende roofvogel in een ovaal te zien. Ik zag meteen dat het een heraldische adelaar voorstelde. Een dergelijke adelaar zagen we door de eeuwen heen bij verschillende Duitse koningen en keizers, die deze beeltenis in hun legermachten droegen. Dit was waarschijnlijk afkomstig van de aquila die de Romeinse legioenen droegen.
Hoewel deze roofvogel wellicht wat schrik kon inboezemen, bleef ik de tablet toch erg mooi vormgegeven vinden. Toen ik zo deze mooie oranje bruistablet in mijn handen had en die van alle kanten bekeek, voelde ik ineens een drup… Wat was dat? Een druppel viel op mijn rechterarm. Waar kwam die vandaan? Ik wist het al snel. Het drupte uit mijn mond. Wat was dit toch? Nou, ik begon te watertanden en ja, we weten het allen wel: als we hongerig zijn, dan kan het water wel eens door, en zelfs wel eens uit de mond lopen. Elk onzer lezers zal dit wel kennen en kunnen visualiseren. Stellen we ons slechts een kwijlende pitbullterriër voor ogen die je grommend en hongerig aanziet. Dan lijkt het me redelijk duidelijk wat deze zo schone en begeerlijk uitziende bruistablet, alleen al door het aanzien ervan, veroorzaakte; ook bij een beschaafd mens als ik.
Toen ik daar dan zo’n kwartiertje, of misschien iets langer of korter, ik weet het niet precies, had staan watertanden, voelde ik ineens wat. Ja, ik had behoorlijk honger! Maar wat was dit nu weer? Er werd ineens door iemand zachtjes op mijn schouder getikt. Huh? Wie was dat? En waar was ik eigenlijk? Ik keek verschrikt om me heen. Waar was ik toch?
Er stond ineens een vreemde man achter me. Hij droeg een nogal respect afdwingend groen uniform, en zijn gezicht kwam me ergens bekend voor. Op zijn pet stond ook een soort logo, dat veel leek op het logo dat ik op de bruistablet zag, met daaronder het schrift in oud-gotische letters: Gemeinsamer Unheimlicher Weltbund. En vooral dat kleine zwarte snorretje, waar had ik dat eerder gezien? Hij keek niet bepaald vriendelijk naar mij, maar ik had niet de gedachte dat hij meteen gevaarlijk was. Dan sprak hij: "Lieve Kameraad, wat maakt u hier, en hoe bent u hier gekomen?" Ik dacht: Ik zal maar gewoon eerlijk zeggen hoe ik hier ben gekomen. Immers, zoals de wijzen zeggen: eerlijkheid duurt het langst! Dit betekent dan dat op de lange termijn eerlijkheid de beste aanpak is. Het impliceert wel dat, hoewel oneerlijkheid op korte termijn voordelen kan opleveren, het uiteindelijk tot problemen zal leiden en dat de voordelen van eerlijkheid op de lange termijn groter zijn.
Dus ik antwoordde de man met het groene uniform dan ook meteen, en zei dan heel beleefd: "Oh, geachte Uniformist, dat zal ik u wel vertellen! Ik zal meteen het gehele verhaal maar vertellen."
"Oké, kameraad, vertel maar! Laten we er dan bij gaan zitten," zo sprak de man in het indrukwekkende uniform. En dan zette de Uniformist zich neer in een van de stoelen aan een vrij grote ovale tafel, en zo zaten we dan tegenover elkaar.
Dan zag ik dat de Uniformist een groen boekje uit zijn tas pakte, een aantekenboekje zo het leek, en een groene pen waarop ik ook het oranje logo met de adelaar ontwaarde.
Ik vroeg dan of hij nu alles zou gaan noteren wat we nu zouden zeggen.
"Vanzelfsprekend," zo antwoordde de man, "dat doen we te allen tijde als wij iets vinden wat voor ons bedreigend kan zijn."
Ik schrok. Dus ik was in zijn ogen iemand die wellicht bedreigend overkwam? Even was het stil in de ruimte waar we zaten.
Dan hernam de Uniformist weer het woord en zei: "Ik zie dat u schrikt, dat noteren we dan ook. Vertel maar, vreemdeling, hoe kwam u hier binnen, en wat deed u hier?"
Eerlijk gezegd was ik best wel onder de indruk van de nu nors kijkende Uniformist tegenover me. Ik dacht na; ik was me er ineens van bewust dat ik mijn zinnen goed moest overdenken en formuleren.
"Tja, meneer, kijk, dat zit zo. Ik ben een eenvoudig mens die gewoon wat op ontdekkingsreis wilde gaan. En zo kwam ik dan deze kant op."
"Oké, maar wat dacht u hier dan te ontdekken? Weet u wel waar u zich bevindt?"
"Nou, nee, eigenlijk niet, dat weet ik niet. Maar ik werd op mijn ontdekkingsreis aangetrokken tot dit gebouw omdat ik honger kreeg, of ja, beter: ik kreeg zin in iets lekkers. Dan stapte ik dus dit gebouw binnen, hopende hier iets te kunnen nuttigen tot vulling van mijn maag. Maar niemand ziende liep ik dan van deur naar deur, het ganse gangenstelsel door, tot ik hier in deze ruimte kwam. Hier werd ik naartoe getrokken, ik weet ook niet waarom en hoe; ja, naar die kast daar, die kluis, of wat is het. Ja, die daar. Ik opende dan het deurtje en vond deze wonderschone bruistablet. Deze had een magische werking op mij, zo ik bevond, en ik stond dan een poos als aan de grond genageld deze zo schone bruistablet te bewonderen, en onderwijl begon ik bij het bezien van het logo op de tablet te kwijlen als ware ik een grote, grommende, hongerige pitbullterriër."
"Zo, zo, dat klinkt nogal vreemd, vindt u niet dan? Nog eens: weet u waar u bent en wat u hier eigenlijk doet?"
"Dat heb ik toch al gezegd? Ik ben namelijk een eenvoudige, gewone ontdekkingsreiziger. Ik heb vakantie, en dan rijd ik zomaar wat in het rond. En zo kwam ik in deze zo vreemde doch zo bekoorlijke stad. Ik wist niet van het bestaan van deze stad, en kon deze ook op geen enkele kaart vinden. En toch, hoe vreemd eigenlijk, ik reed hier dan deze stad binnen. Kunt u mij misschien zeggen hoe deze stad heet en waar ik ben?"
"Nou kameraad, nu keert u de zaken om. U vraagt mij waar u bent? Ik vroeg u dus hoe u hier was gekomen. Vertel me dat eerst maar."
"Nou, euh, tja…, dat is niet zo heel eenvoudig te zeggen. Ik vertrok in de vroege morgen van huis en na een vrij lange rit kwam ik in deze vreemde stad. Ik herinner me niet dat ik ergens een grens heb overschreden, maar alles doet hier, zacht gezegd, nogal vreemd aan."
"Oké, dan bent u zeker bij Glanerbrug de grens gepasseerd?"
"Dat klopt, en daarna kwam ik in een mij volstrekt onbekend land. Nee, dit is niet Duitsland, en u begrijpt: dit is, zeker voor een eenvoudige ontdekkingsreiziger, nogal een uitdaging."
De Uniformist keek me nu nogal indringend aan en zei toen: "Weet u dat u zich op een zeer streng verboden plaats bevindt?"
"Ja," antwoordde ik, "dat lijkt er wel wat op, maar nee, ik heb werkelijk geen idee waar ik eigenlijk ben."
"Nou, kameraad, ik zal het u zeggen." Dan sprak hij, mij indringend aanziend: "U bent binnengedrongen in een der kantoren van onze zeer geheime en zwaarbeveiligde Abteilung der geheimen Chemiefabrik zur Entwicklung persönlicher Transformationstechniken."
"Huh? Wat zegt u nu? Maar dat kan toch niet? U bedoelt toch zeker niet een afdeling van een geheime chemische fabriek voor de ontwikkeling van persoonlijke transformatietechnieken?"
"Jawel, zeker wel, daar bent u nu! Daarom ook de zeer dringende vraag: hoe kwam u hier binnen en wat zoekt u hier? Antwoord graag!"
"Nou, euh, tja…, ik meende al genoemd te hebben dat ik vanmorgen in de vroegte van huis vertrok voor een reis naar ik weet niet waarheen, zomaar een eind in het wilde weg."
"In het wilde weg nog wel, hummm, interessant, interessant, vertel maar verder!"
"Ja, in het wilde weg, dat is te zeggen: ik dacht eerst maar eens in de richting van Mariënheem te gaan, maar boog toen toch maar bij en reed dan in oostelijke richting, en na een vrij lange rit kwam ik in deze vreemde stad. Ik herinner me niet, zoals ik al zei, dat ik ergens een grens heb overschreden, maar ik zie wel dat alles hier nogal, zacht gezegd, vreemd aandoet. Toen wist u al te zeggen dat ik bij Glanerbrug de grens was gepasseerd. Dat klopt dus, want tot zover kan ik me de reis herinneren. Wat er na Glanerbrug kwam, was eigenlijk één groot mysterie. Ik zag heel veel wat ik nooit eerder had gezien, en wist ook helemaal niet meer waar ik was. Ik dacht na Glanerbrug in Duitsland te arriveren, maar alles was ineens zo vreemd."
"Ja, en toen, dat kunt u begrijpen, dat heeft iedereen wel eens, toen kreeg ik ineens trek om iets te eten, en dit gebouw ziende liep ik gewoon naar binnen. Ik wist niet wat dit was, maar omdat er hier helemaal niets is wat op een eetgelegenheid of zo lijkt, ben ik dan hier maar naar binnen gegaan. En, zoals ik zei: ik zag niemand, en dan ben ik dus gaan zoeken. Zo kwam ik dus hier."
"Dat is duidelijk. U staat onder arrest. Kom met me mee, dan lever ik u aan de Unheimliche gerechtsvoorzitter over."
"Euh, de gerechtsvoorzitter? Wat is dat?"
"Weet u dat echt niet? De voorzitter is verantwoordelijk voor het reilen en zeilen van onze Unheimliche rechtbank, inclusief het toewijzen van zaken en het bewaken van de processen."
"Oh, ik sta dus onder arrest?"
"Zeker, dat zult u toch wel begrijpen?"
"Ja, maar wat heb ik dan misdaan?"
"U bent deze zeer geheime en zwaarbeveiligde Chemiefabrik zur Entwicklung persönlicher Transformationstechniken binnengedrongen!"
"Wat? Hoe kan dat? Ik heb totaal geen bewakers, beveiligers of wat ook gezien!"
"Oké, dat kan zeker wel. Die mensen krijgen omtrent dit uur trek, en u begrijpt dat ze dan aan het eten zijn."
"Maar hoe kon ik dan toch weten dat dit verboden terrein was?"
"Dat kon u zeker wel weten."
"Nee, ik wist het echt niet. Alles is hier zo onwezenlijk vreemd. Maar waar ben ik nu eigenlijk?"
"Ja ja, dat zal allemaal wel. U bent op streng verboden terrein en dat zult u weten! En vooruit, oké, deze plaats was vroeger een heel klein plaatsje, Ahle genaamd. Maar dat was nog onder de Duitse heerschappij. Toentertijd was Ahle maar een klein plaatsje in de Gemeinde Heek, en maakte deel uit van het Kreis Borken. Onze generale staf heeft Ahle uitgekozen om te zijner tijd de hoofdstad te worden van het Groß-Unheimische Weltreich."
"Oh? Dus dan bent u, of uw organisatie, Duitsland aan het overnemen?"
"Juist, en dit is nog alleen het begin. We kunnen hier geen pottenkijkers bij gebruiken, dus u bent een gevaar voor onze samenleving."
"Onze samenleving? Maar, maar als ik mag vragen: waar zijn dan nu de gewone Duitsers?"
"Ha, dat zou u wel eens willen weten, ja, ja, ik snap dat!" De Uniformist lachte toen even heel vals. "Maar denkt u nu echt dat ik dat zomaar aan uw neus ga hangen?"
Dan werd ik me weer bewust van de mooie, ovale, oranjekleurige bruistablet die ik nog in mijn handen had. Ik vroeg dan om een glaasje water, want ik had werkelijk een enorme dorst.
Wonderlijk: de man stond dan op en kwam toen terug met een glas helder, sprankelend water.
"Zo, en dus dan weet je het: we zullen u straks overleveren aan de hoogste gerechtsvoorzitter van Das Große Unheimliche Reich. Maar een ogenblikje geduld, we moeten nu eerst wat eten. U hebt nu een glas water en daar kunt u het voor nu mee doen."
Dan vertrok de man, ofwel de Uniformist, de man in het groene uniform die me gerechtelijk had ondervraagd. Hij sloot de deur achter zich en ik hoorde een knarsend geluid. Dat betekende, zo ik vreesde, dat hij de deur achter zich op slot deed.
Daar zat ik dan alleen. Slechts met een glaasje water voor de dorst. Dan keek ik weer eens naar de zo magisch aandoende oranje bruistablet met dat mooie logo. Wat een wonderlijk mooi uitziend en wat een begeerlijk mooi ding was dat toch!
Ik dacht meteen: dit is het enige wat ik heb te eten, wellicht vult het mijn maag nog wat. Tja, zo heel veel zal me toch niet gebeuren als ik deze zo begeerlijke bruistablet oplos in het glaasje water…
Dan deponeerde ik de zo mooie bruistablet in het glas met het heldere water. Dit water begon daarop vreemd en nogal heftig te bewegen en te bruisen. Het glas zelf danste ervan op de tafel. Na zo’n 5 tot 7 minuten heftige beroering werd het water stil en dan zag ik een heerlijke en begeerlijk uitziende milkshake voor me staan. Nou ja, geen gewone: een heel begeerlijke oranje milkshake.
Dit veroorzaakte dat ik, ik kon het niet tegenhouden, begon te kwijlen als ware ik een bijtgrage, grote, griezelige, hongerige pitbullterriër die zeker een week geen eten had gehad en nu een heerlijke prooi voor zich zag. En mijn handen, ja, dat was wel vreemd, het leken ineens grote hondenklauwen, trokken als vanzelf naar de voor mij staande, zo begeerlijke oranje milkshake!
Ik wist maar één ding te doen en kon ook niet anders: mijn handen werden getrokken naar de zo begeerlijke oranje drank. Waar ik mijn gedachten toen had, ik weet het niet, maar ik begon de heerlijke milkshake meteen op te drinken. Tja, wat doe je als je een ontzettende honger hebt! Iedereen zal het zeker wel begrijpen! Ik zette de beker aan mijn mond en toen ging het heel snel: hap, slik… slok, slok, slok. Lik… Hmmm! Dat was echt lekker! Zoiets heerlijks had ik zelfs mijn leven lang nog nooit geproefd.
Dan, ongeveer twee minuten na het opdrinken van de milkshake, voelde ik me heel vreemd worden. Ik wilde vluchten en trok aan de deur, waarvan ik stellig meende dat die op slot zat. Tot mijn grote verbazing ging de deur vanzelf open. Hee, wat vreemd! Ik dacht toch echt dat die Uniformist de deur op slot had gedraaid.
Ik voelde ineens een vreemde en wonderlijke kracht in mij en ik liep dan snel naar de uitgang van dit gebouw. Buiten gekomen liep ik zo snel ik kon in de richting van de plek waar ik mijn auto had geparkeerd. Maar ondertussen zag ik tot mijn grote schrik een enorm groot leger van zwaargewapende Unheimliche grootstrijders achter me aan komen…Oei, nee, nee, dit ging ik echt niet halen! Dit leger was te veel en te groot. Ondertussen begon ik weer te kwijlen en ik blafte nu heel hard. Ik hoorde dan mezelf, hoe wonderlijk, heel hard blaffen, als ware ik een zeer grote, gemene, boze, bijtgrage pitbullterriër dan wel een grote, hongerige bulldog!
Het grote leger naderde mij nu heel snel! Help! Help!
En dan… oh, het angstzweet brak me uit, en ik werd zowaar wakker van mijn eigen geblaf…
"Huh? Waar was ik toch?" Ik keek eens rond. Ja, alles klopte. De kast stond nog op de goede plaats, alles was nog precies zoals het gisteravond was. Ja, daar lag ik dan... Nee, niet bij de Groot-Unheimliche gerechtsvoorzitter, nee, daar gelukkig niet, maar ik lag gewoon in mijn eigen, zo vertrouwde en geriefelijke bed…
Ik moest nu wel even tot mezelf komen. Dan begon ik hartelijk te lachen. Nee, ik kon gelukkig niet meer blaffen! Wie anders dan ik, wie anders was toch in staat om zo’n droom te dromen!
En zo zien we dan nu ook weer, mijn beste lezers, we hebben dat al meer opgemerkt en zoals een der wijzen het ook eens uitdrukte: "Niets is wat het lijkt." Ja, zelfs het bestaan van het Grote Unheimliche Rijk is slechts een grote fabel! Het bestaat enkel in dromen van grote fantasten en sommige grote schrijvers van naam. Het mocht ter geruststelling zijn van hen die hier wel eens bang voor zijn.
En zo is dan schrijver dezes aan het einde van deze geschiedenis geraakt. Hopende dat het nog enige lering of een weinig vermaak voor de lezers mocht bevatten. We willen dan tenslotte nog een wijze raad meegeven: raakt niet te snel in paniek indien u soms iets dergelijks mocht meemaken. We kunnen u, beste lezers, dan wel zeggen dat het naar alle waarschijnlijkheid niet anders zal zijn dan een wonderlijke droom. En mijn beste lezers, wij kennen allen wel deze waarheid, zoals een der wijzen het eens zo treffend uitdrukte: "Dromen zijn bedrog." Laten wij dat altijd maar bedenken en nooit vergeten!
Ik vind het echt een leuk en origineel verhaal. Eén ding viel me wel op: je herhaalt soms dezelfde gedachte een paar keer, alleen telkens in iets andere woorden. Bijvoorbeeld bij de bruistablet. Eerst vertel je dat hij prachtig ovaal en fel oranje is en er heel lekker uitziet. Even later zeg je opnieuw dat hij mooi gevormd, helder oranje en begeerlijk is. En daarna komt nog een paar keer terug hoe mooi en aantrekkelijk die tablet is en dat je ervan gaat watertanden. Als lezer had ik dat beeld na de eerste keer eigenlijk al helemaal voor me. Als je het niet zu herhalen, maak je het verhaal wat vlotter en nog grappiger, omdat de vreemde gebeurtenissen sneller op elkaar volgen.
Nog iets wat mij opviel: soms leg je dingen uit die de lezer eigenlijk zelf al begrijpt. Bijvoorbeeld wanneer je schrijft: “eerlijkheid duurt het langst.” Daarna leg je ook nog uit wat dat spreekwoord betekent. Ik zou daar gewoon na “eerlijkheid duurt het langst” verdergaan met het verhaal. Dan blijft de vaart erin. Je lezer mag best af en toe zelf iets invullen hoor, dat leest vaak juist prettiger.
Edelweiss schreef: ↑04 sep 2026, 16:45
Dat is natuurlijk het leuke als schrijver: je mag alles in je verhaal fietsen wat je maar wilt.
Mag ik vragen waarom je in dit specifieke verhaal een anachronisme gebruikt? Wat is de meerwaarde voor jou? Is er een contrast wat je wilt laten zien, wil je er een boodschap mee overbrengen, of vind je het onrealistische ervan leuk?
Niet als kritiek hoor, want nogmaals, jouw verhaal blijft jouw verhaal, maar dan begrijp ik het misschien beter, zélfs als je het gewoon gebruikt omdat het kan. Soms kunnen onrealistische of absurde dingen een hele leuke wending geven.
Ik denk dat het meer gaat om het onverwachte: je verwacht natuurlijk niet dat een oude diender naar een smartphone grijpt. Tja, waarom nog meer. Eigenlijk ontstaat dit gewoon zonder diepe gedachten erachter.
Het is zeker waar dat een buitenstaander veel van mijn verhalen niet zomaar zal begrijpen, want ik gebruik soms personen en gebeurtenissen uit mijn eigen historie als inspiratiebron. Degene die deze omstandigheden dan niet kent, of een bepaald persoon niet kent, zal het ook niet echt begrijpen. Voor personen die ik in een verhaal een rol geef, bedoel ik nooit de persoon zelf. Wellicht, als die persoon nog zou leven, en het zou lezen, dan is het wel zo bewerkt dat de persoon die ik in gedachten heb misschien zelf niet merkt aan wie ik dacht.
Ik sluit me bij Job aan het dat het hele eer is dat je die verhalen wilt delen. Daarbij: een verhaal in/uit eigen hoofd is kraakhelder voor degene die het schrijft, maar kan heel anders overkomen voor degenen die het lezen. Dan kan het best spannend zijn om kritiek te vragen.
Dat niet ieder elk verhaal begrijpt is zeker waar. Ik heb er hierboven wat van benoemd. Verder: van opbouwende kritiek is, naar ik dan denk, nooit iemand slechter geworden. Als ik niet tegen kritiek kon zou ik er immers ook niet om vragen.
Arja schreef: ↑05 sep 2026, 11:36
Ik vind het echt een leuk en origineel verhaal. Eén ding viel me wel op: je herhaalt soms dezelfde gedachte een paar keer, alleen telkens in iets andere woorden. Bijvoorbeeld bij de bruistablet. Eerst vertel je dat hij prachtig ovaal en fel oranje is en er heel lekker uitziet. Even later zeg je opnieuw dat hij mooi gevormd, helder oranje en begeerlijk is. En daarna komt nog een paar keer terug hoe mooi en aantrekkelijk die tablet is en dat je ervan gaat watertanden. Als lezer had ik dat beeld na de eerste keer eigenlijk al helemaal voor me. Als je het niet zu herhalen, maak je het verhaal wat vlotter en nog grappiger, omdat de vreemde gebeurtenissen sneller op elkaar volgen.
Nog iets wat mij opviel: soms leg je dingen uit die de lezer eigenlijk zelf al begrijpt. Bijvoorbeeld wanneer je schrijft: “eerlijkheid duurt het langst.” Daarna leg je ook nog uit wat dat spreekwoord betekent. Ik zou daar gewoon na “eerlijkheid duurt het langst” verdergaan met het verhaal. Dan blijft de vaart erin. Je lezer mag best af en toe zelf iets invullen hoor, dat leest vaak juist prettiger.
Petje af voor jou DIA.
Knap gedaan
Dank voor de opmerkingen! Een professioneel schrijver zal ik nooit worden. Het is, zoals ik al zei een hobby, voor ontspanning. Meestal herschrijf ik verhalen wel meerdere malen. En elke keer zie ik weer punten om te verbeteren of anders te zeggen. Voor mezelf had ik al eens eerder opgemerkt dat ik nogal eens wat te veel herhaal. Goed om hier weer eens op te wijzen om een beetje wakker te blijven.
Vaak besluit ik een verhaal met een soort van toepassing. Ik gebruik daar vaak spreekwoorden voor of zelfbedachte spreuken van “de oude wijzen” wie dat dan ook mogen zijn, maar in feite bestaan die niet, want het zijn dan wijsheden die uit mijn eigen brein spruiten…
