Christelijke Gereformeerde Kerken

[Groepscirkel]

<> Dat kan twee kanten op. Evangelist zegt ja, dus bij een positief besluit 'stap ik eruit'. Voorstanders van vrouw en ambt zeggen ook ja, dus bij een negatief besluit 'zetten wij toch ons denken om in beleid', want het is naar de Schriften. <>

Wat is nu het verschil in uitkomst?
De ene 'ja' neemt de consequenties voor eigen rekening en vertrekt, want: vast en bondig. De andere 'ja' neemt vast en bondig niet over, want blijft zitten en gaat eigen gang.
Nogal een verschilletje.

[huisman]

Helaas de samenvatting klopt niet. Mijn bijdrage was een vraag naar wat er nu voorop gaat. Er wordt geschermd met 'artikel 31' is stuk. Ik probeer dat denken te begrijpen. Maar ik loop erin vast dat men én stelt dat artikel 31 zo funderend is én er wordt gezegd dat bij een onwelgevallige uitkomst rondom vrouw en ambt men het kerkverband zou hebben verlaten. Dan heeft artikel 31 dus niet het laatste woord, maar gaat het om een onderliggende vraag of het besluit dan wel of niet raakt aan het belijden of dat iets wel of niet raakt aan het gezag van de Schrift. Dat kan twee kanten op. Evangelist zegt ja, dus bij een positief besluit 'stap ik eruit'. Voorstanders van vrouw en ambt zeggen ook ja, dus bij een negatief besluit 'zetten wij toch ons denken om in beleid', want het is naar de Schriften.

Dus, jouw samenvatting van mij klopt niet; ik stelde een vraag en gaf niet mijn mening. Je conclusie deel ik grotendeels wel. Vandaar dat ik er ook steeds op hamer dat je dus moet spreken over ecclesiologie en hermeneutiek in plaats van aan symptoombestrijding (mag vrouw en ambt wel) te doen.

Ik zal het wel niet begrijpen maar er zit een groot en fundamenteel verschil tussen wat Evangelist (en ik ) zouden doen bij de ‘stel dat’ situatie en de ongehoorzaamheid van nu.
Evangelist (en ik) beamen dat in de ‘stel dat de G.S. v&a niet had afgewezen’ situatie na revisie het besluit volgens art31 vast en bondig zou zijn. Dan rest ons maar één ding en dat is het kerkverband verlaten.
Dat hadden m.i. de ongehoorzame gemeenten ook moeten doen. Nuchter constateren dat binnen de CGK geen ruimte is voor hun opvatting. Het kerkordelijke pad volkomen is afgelopen en het dus kiezen is tussen blijven en je conformeren aan de besluiten of vertrekken. Nu is er een weg van ongehoorzaamheid gekozen waarvan iedereen binnen de CGK wist dat dit een harde confrontatie zou opleveren.

Ik begrijp dat dit de zoveelste keer is dat deze feiten benoemd worden maar het blijft belangrijk om dit keer op keer te zeggen.

De hypothetische situatie is ook bijna niet te vergelijken.

Maar volgens mij draait het niet om 'Nuchter constateren dat binnen de CGK geen ruimte is voor hun opvatting.' Maar om 'Niet onomwonden uitspreken dat binnen de Schrift en het belijden geen ruimte gezien wordt voor hun opvatting.' Het eerste is voor mij van een veel minder gewicht dan het tweede.

De GS zal zich eindelijk moeten uitspreken over of het binnen de ruimte van Schrift en belijden past om...
En als ik bijvoorbeeld op grond van de Schrift oprecht meen dat we vrouwen tekort doen in de kerken, is het maar de vraag of het de roeping is de confrontatie uit de weg te gaan en dus het verband te verlaten.

En dan kom je dus weer uit bij de vraag wanneer het gerechtvaardigd is om een kerkverband te verlaten, of om te splitsen, of om te scheuren. In die zin zijn de voorbeelden wel vergelijkbaar. En dat is typisch een 'afgescheiden' vraag.

Of om te herstellen wat binnen de CGK volgens Schrift, belijdenis, kerkorde en synodale besluiten is. Eens dat deze vragen passen bij afgescheiden kerken. Toch blijf ik mij verbazen over het begrip voor de ongehoorzaamheid en het onbegrip voor Rijnsburg c.s. bij jullie. Verder ook de spagaat waar jullie inzitten bij de twee thema’s . Voor v&a zien jullie blijkbaar een geitenpaadje die de ongehoorzaamheid kan billijken en bij homoseksualiteit zien jullie die niet. Maar eenmaal ongehoorzaamheid aan besluiten gedogen zal toch echt een heel ander kerkverband geven qua kerkregering, orde en structuur.
Dat is in ieder geval mijn opvatting.

[Evangelist]

Het meerderheidsrapport van de 2019-2022 synode stelt dan:



En concludeert:



Is het voor Rijnsburg dan zo dat het inderdaad het geval blijkt te zijn? Is dat de afgelopen jaar steviger neergezet dan het hier staat?

Je laatste analyse is volgens mij correct. Ik heb niet alles helemaal paraat, maar steviger dan dit is het naar mijn weten niet opgeschreven. Er is later nog wel gezegd dat v&a het Schriftgezag mogelijk raakt, maar ook dat is niet 100% stellig.

De crisis gaat niet alleen over Schriftverstaan en Schriftgezag, maar wel degelijk ook over de kerkorde, en dan vooral de interpretatie van art. 31. Het is eigenlijk één van de belangrijkste argumenten die je leest in de documentatie van Rijnsburg. Waarschijnlijk omdat de GS niet stelliger is geweest m.b.t. het Schriftgezag op dit punt. Dan kun je vinden dat het zo is, maar dan is het feitelijk nog niet zo uitgesproken. Bij het onderwerp homoseksualiteit ligt dat overigens anders, daar zijn de uitspraken van de GS wel duidelijker.

Het is belangrijk om hierbij het door de synode aanvaarde rapport over de revisieverzoeken te betrekken. https://cgk.nl/wp-content/uploads/2025/ ... n-Ambt.pdf
Denk in dit geval bijvoorbeeld aan paragraaf 5.11.2. Kijk ook wat er onder 5.2.3, 5.4.7.3, 5.12.2 en bij 7, voorts van oordeel 11c staat over Schriftgezag.

Met dan ook de eerlijke toevoeging dat de behandeling wel veel vragen ter synode en daarbuiten opgeroepen heeft en dat de manier van behandeling dus ook één van de punten is die middels instructies op de komende GS tafel ligt.

Ja, dat is zeer kwalijk! Want de wijze waarop deze commissie (lees het rapport achter bovenstaande link) te werk is gegaan, is de wijze waarop altijd met revisieverzoeken is omgegaan. En iedereen kan nu zelf ook lezen hoe grondig dat is gedaan en hoe respectvol alle punten zijn langs gelopen.
Het meerderheidsrapport is aangenomen en daarmee is het besluit vrouw in ambt van 2019-2022 vast en bondig geworden. Daarna zijn er drie smaken: 1.) je conformeert je als plaatselijke kerkenraad; dat betekent dat de ambtstermijn van eventueel bevestigde vrouwen daarna direct afloopt. 2.) het is zo'n principieel punt dat je hierin niet kunt berusten; dan zit er niets anders op dan het kerkverband te verlaten (en dus niet de interne eenheid in het verband onder ondragelijke spanning zetten, zoals is gebeurd); of 3.) je vraagt, of de rest van het kerkverband afwijkingen t.a.v. dit besluit kan dragen/gedogen.

[Evangelist]

Dus MidMid zegt dat een beroep op artikel 31 alleen overtuigend is wanneer men ook bereid is besluiten te accepteren die men zelf onjuist vindt.
Evangelist zegt met een bestuurlijke blik: een kerkverband kan niet functioneren als elke plaatselijke kerk uiteindelijk zélf bepaalt welke synodebesluiten gelden.
En Middenrefo probeert de spanning op te lossen door onderscheid te maken tussen fundamentele en niet-fundamentele zaken. Maar er is binnen de CGK geen overeenstemming of dit onderwerp 'fundamenteel' is.

Als ik het zo goed samenvat laat deze discussie zien dat de crisis minder een probleem van kerkorde is en meer een verschil in kerkvisie cq. Schriftuitleg. De KO wordt vervolgens gebruikt om die tegenstelling te 'verwoorden'.

Helaas de samenvatting klopt niet. Mijn bijdrage was een vraag naar wat er nu voorop gaat. Er wordt geschermd met 'artikel 31' is stuk. Ik probeer dat denken te begrijpen. Maar ik loop erin vast dat men én stelt dat artikel 31 zo funderend is én er wordt gezegd dat bij een onwelgevallige uitkomst rondom vrouw en ambt men het kerkverband zou hebben verlaten. Dan heeft artikel 31 dus niet het laatste woord, maar gaat het om een onderliggende vraag of het besluit dan wel of niet raakt aan het belijden of dat iets wel of niet raakt aan het gezag van de Schrift. Dat kan twee kanten op. Evangelist zegt ja, dus bij een positief besluit 'stap ik eruit'. Voorstanders van vrouw en ambt zeggen ook ja, dus bij een negatief besluit 'zetten wij toch ons denken om in beleid', want het is naar de Schriften.

Dus, jouw samenvatting van mij klopt niet; ik stelde een vraag en gaf niet mijn mening. Je conclusie deel ik grotendeels wel. Vandaar dat ik er ook steeds op hamer dat je dus moet spreken over ecclesiologie en hermeneutiek in plaats van aan symptoombestrijding (mag vrouw en ambt wel) te doen.

Ik zal het wel niet begrijpen maar er zit een groot en fundamenteel verschil tussen wat Evangelist (en ik ) zouden doen bij de ‘stel dat’ situatie en de ongehoorzaamheid van nu.
Evangelist (en ik) beamen dat in de ‘stel dat de G.S. v&a niet had afgewezen’ situatie na revisie het besluit volgens art31 vast en bondig zou zijn. Dan rest ons maar één ding en dat is het kerkverband verlaten.
Dat hadden m.i. de ongehoorzame gemeenten ook moeten doen. Nuchter constateren dat binnen de CGK geen ruimte is voor hun opvatting. Het kerkordelijke pad volkomen is afgelopen en het dus kiezen is tussen blijven en je conformeren aan de besluiten of vertrekken. Nu is er een weg van ongehoorzaamheid gekozen waarvan iedereen binnen de CGK wist dat dit een harde confrontatie zou opleveren.

Ik begrijp dat dit de zoveelste keer is dat deze feiten benoemd worden maar het blijft belangrijk om dit keer op keer te zeggen.

De hypothetische situatie is ook bijna niet te vergelijken.

Maar volgens mij draait het niet om 'Nuchter constateren dat binnen de CGK geen ruimte is voor hun opvatting.' Maar om 'Niet onomwonden uitspreken dat binnen de Schrift en het belijden geen ruimte gezien wordt voor hun opvatting.' Het eerste is voor mij van een veel minder gewicht dan het tweede.

De GS zal zich eindelijk moeten uitspreken over of het binnen de ruimte van Schrift en belijden past om...
En als ik bijvoorbeeld op grond van de Schrift oprecht meen dat we vrouwen tekort doen in de kerken, is het maar de vraag of het de roeping is de confrontatie uit de weg te gaan en dus het verband te verlaten.

Maar zelfs als dat niet wordt uitgesproken, geldt gewoon het besluit dat vast en bondig is. Je scheert steeds langs het punt dat huisman en ik maken. Als iets is besloten, houd je je eraan. Als je dat niet kunt of niet wilt of niet mag, dan verlaat je het gremium waarbinnen je dat besluit niet kan, wil, mag nemen. Ik zal wel te simpel zijn voor deze kwestie.

[Refojongere]

De hypothetische situatie is ook bijna niet te vergelijken.

Maar volgens mij draait het niet om 'Nuchter constateren dat binnen de CGK geen ruimte is voor hun opvatting.' Maar om 'Niet onomwonden uitspreken dat binnen de Schrift en het belijden geen ruimte gezien wordt voor hun opvatting.' Het eerste is voor mij van een veel minder gewicht dan het tweede.

De GS zal zich eindelijk moeten uitspreken over of het binnen de ruimte van Schrift en belijden past om...
En als ik bijvoorbeeld op grond van de Schrift oprecht meen dat we vrouwen tekort doen in de kerken, is het maar de vraag of het de roeping is de confrontatie uit de weg te gaan en dus het verband te verlaten.

En dan kom je dus weer uit bij de vraag wanneer het gerechtvaardigd is om een kerkverband te verlaten, of om te splitsen, of om te scheuren. In die zin zijn de voorbeelden wel vergelijkbaar. En dat is typisch een 'afgescheiden' vraag.

Ik haal uit het revisierapport van de CGK:
"Revisanten zijn van mening dat het het één of het ander is. Of iets raakt aan de zaligheid en in dat geval is afwijken van een kerkelijk besluit zonde. Of iets raakt niet aan de zaligheid. In dat geval is het ook niet wezenlijk. Het is de vraag echter of die zo gesteld kan worden. Als kerk nemen we immers voortdurend besluiten op synodaal vlak, die niet meteen ‘de zaligheid raken’. Toch achten we ze wel wezenlijk te zijn voor een geordend en Schriftuurlijk kerkelijk samenleven.

Revisanten zijn van mening dat de GS 2019-2022 het begrip ‘wezenlijk’ niet heeft gedefinieerd. Zij hebben daarin in zoverre gelijk dat een definitie van dit begrip in het rapport niet expliciet te vinden is. Echter heeft zowel de GS 1998 als de GS 2019-2022 zich daar nadrukkelijk rekenschap van gegeven. In het rapport ‘Vrouw en ambt’ is nagegaan of een scenario denkbaar is waarin het aan de vrijheid van de plaatselijke kerken wordt overgelaten. Dit is echter onmogelijk geacht. ‘Het is immers eenvoudig om iets in de vrijheid van de kerken te laten, wanneer iemand de overtuiging heeft dat een bepaald onderwerp geen wezenlijk punt is of dat de Schrift hierover niet duidelijk is. Dat ligt echter anders wanneer iemand de overtuiging heeft dat de Schrift een dergelijke weg niet toelaat. Het zou dan een teken van onverschilligheid zijn om een ander een weg te laten gaan die naar de eigen overtuiging ongehoorzaamheid aan het Woord zou zijn.’ (pag. 167). Wat voor de één niet als wezenlijk wordt gezien, is dat voor de ander wel. De GS 2019-2022 heeft geoordeeld dat het wel wezenlijk is voor een kerk die staat op de basis van Schrift en belijdenis. Daarin is men de GS 1998 gevolgd. Revisanten reflecteren in hun revisieverzoeken hier helaas niet op."

[Wim Anker]

Maar zelfs als dat niet wordt uitgesproken, geldt gewoon het besluit dat vast en bondig is. Je scheert steeds langs het punt dat huisman en ik maken. Als iets is besloten, houd je je eraan. Als je dat niet kunt of niet wilt of niet mag, dan verlaat je het gremium waarbinnen je dat besluit niet kan, wil, mag nemen. Ik zal wel te simpel zijn voor deze kwestie.

Eens. Maar dat doen ze niet. Ze eruit zetten lukt niet. Ik ben mischien te simpel voor deze kwestie. Maar dat zijn de feiten.

De vraag is dan: Wat nu? En het blijft er bij mij niet ingaan dat dan een eigen kv optuigen het juiste antwoord is. Zonde lokt zonde uit is wel mijn conclusie.

[huisman]

Mooi verslagje in het RD wat wel past in dit topic. https://rd.nl/artikel/1152670

[huisman]

Ook mooi dat het curatorium kandidaten aanneemt zonder te kijken of ze uit Rijnsburg c.s, of Hoogeveen c.s. gemeenten komen.

https://rd.nl/artikel/1152820

Voor de aangenomen broeders zal het in deze kerkelijke storm ook niet altijd eenvoudig zijn.

[MidMid]

De hypothetische situatie is ook bijna niet te vergelijken.

Maar volgens mij draait het niet om 'Nuchter constateren dat binnen de CGK geen ruimte is voor hun opvatting.' Maar om 'Niet onomwonden uitspreken dat binnen de Schrift en het belijden geen ruimte gezien wordt voor hun opvatting.' Het eerste is voor mij van een veel minder gewicht dan het tweede.

De GS zal zich eindelijk moeten uitspreken over of het binnen de ruimte van Schrift en belijden past om...
En als ik bijvoorbeeld op grond van de Schrift oprecht meen dat we vrouwen tekort doen in de kerken, is het maar de vraag of het de roeping is de confrontatie uit de weg te gaan en dus het verband te verlaten.

Maar zelfs als dat niet wordt uitgesproken, geldt gewoon het besluit dat vast en bondig is. Je scheert steeds langs het punt dat huisman en ik maken. Als iets is besloten, houd je je eraan. Als je dat niet kunt of niet wilt of niet mag, dan verlaat je het gremium waarbinnen je dat besluit niet kan, wil, mag nemen. Ik zal wel te simpel zijn voor deze kwestie.

Dat ik er steeds langs scheer betwist ik.
Jullie punt is sterk verbonden met de persoonlijke opvatting dat hier niet mogelijk het Schriftgezag wordt geraakt of in het geding is, maar dat dit per definitie zo ís.
Mijn stelling is dat je eerst helderheid zult moeten hebben of die persoonlijke opvatting ook de kerkelijke opvatting is.
Zolang daar geen helderheid over is, is het helemaal nog niet de tijd om of een verband te verlaten of uit een verband gezet te worden.

Dus weer terug naar het begin van het cirkeltje, de kerken zijn gebaat bij een heldere uitspraak. Niet over vrouw en ambt, maar of het thema wel of niet behoort tot het wezen van de kerk. Oftewel raakt dit thema het fundament van ons kerk-zijn. Daarover verschillen wij van mening. En alles wat daarna komt, is terug te voeren op dat verschil. Ik meen dat de GS daarin terughoudender spreekt en gesproken heeft dan jullie hier doen. Laat ze daar maar klaarheid in geven.

p.s. Mocht je gaan reageren, doe dat dan a.u.b. niet met 'maar om homoseksualiteit is dit wel zo gezegd'. Ga nu eens gewoon in op het hierboven gemaakte punt...

[Evangelist]

Dus weer terug naar het begin van het cirkeltje, de kerken zijn gebaat bij een heldere uitspraak. Niet over vrouw en ambt, maar of het thema wel of niet behoort tot het wezen van de kerk. Oftewel raakt dit thema het fundament van ons kerk-zijn. Daarover verschillen wij van mening. En alles wat daarna komt, is terug te voeren op dat verschil. Ik meen dat de GS daarin terughoudender spreekt en gesproken heeft dan jullie hier doen. Laat ze daar maar klaarheid in geven.

De synode heeft daar met meer terughoudendheid over gesproken dan ten aanzien van homoseksuele relaties. (Waarbij ik aanteken dat in de meerderheid van de gemeenten waar vrouwelijke ambtsdragers zijn ook ander beleid is ten aanzien van homoseksuele relaties, maar dat terzijde.) Daarbij is steeds aangegeven dat dit dan misschien een persoonlijke opvatting kan zijn, maar dat op geen enkele wijze in de kerkelijke praktijk daarnaar gehandeld mag worden.

Vervolgens moeten we onder de argumentatie dat er met terughoudendheid is gesproken niet vervolgens het tegendeel gaan proberen te zeggen dan wat er gezegd is. Van de synode-uitspraken van 1998, 2001, 2013, 2022 en 2025 kun je een heleboel zeggen of vinden, maar één ding is glashelder: er is binnen de CGK geen enkele ruimte voor vrouwelijke ambtsdragers, en dat is besloten op grond van zorgvuldige Schriftstudie en exegese, waarbij de exegese van de voorstanders van vrouwelijke ambtsdragers als ondeugdelijk is afgewezen.

Daarna zijn er allerlei pogingen gedaan om teksten iets anders te laten zeggen dan dat ze zeggen, er is 'meegedacht met Paulus', er zijn andere hermeneutische brillen gepresenteerd, er is zelfs beweerd dat de Schrift het allebei kan zeggen (vrij naar het GKv-besluit), maar uiteindelijk ligt op de bodem daarvan: wij willen het anders en dus willen we net zo lang praten totdat iedereen zo murw is dat er gezegd wordt: 'Toe dan maar; beslis het plaatselijk maar, dan zijn wij van de discussie af.' Want zo hoog verheven als jij het hier nu stelt, gaan de plaatselijke discussies helemaal niet. Daar vallen gewoon argumenten als: 'daar kun je in deze tijd toch niet mee aankomen?'

Dan het punt dat ik steeds naar voren breng: zelfs als de synode niet uitspreekt of deze zaak wel of niet bij het wezen van de kerk hoort, en/of het fundament van het kerk-zijn raakt, dan nog doet dat er bij landelijke besluiten op zo'n gewichtig thema in het geheel niet toe. Het feit dat de breedste vergadering zich hierover (op verzoek!) heeft uitgesproken én daarbij heeft aangegeven dat dit een zaak is waarover eenheid binnen het geheel dient te zijn, geeft al aan dat afwijkingen daarvan zonder meer niet kunnen bestaan.

Het was na de uitspraak van 1998/2001 al helder genoeg dat er geen ruimte voor vrouwelijke ambtsdragers was; toch zijn de kerken ingegaan op een verzoek om dit nogmaals grondig te onderzoeken. Dat heeft een stevig en goed rapport opgeleverd in 2022, terwijl het minderheidsrapport vooral veel vragen stelde en een andere manier van Bijbellezen introduceerde. Dat meerderheidsrapport is aanvaard. Als je dan tóch meent dat er een verkeerde beslissing is genomen, dan dien je in de kerkelijke weg onderbouwde bezwaarschriften in. Zolang die lopen, is het besluit opgeschort (2022-2025). In die periode gold dus gewoon het oude besluit van 1998/2001. Ondertussen hadden we het rapport kerk-zijn...
Diverse gemeenten hebben echter én een revisieverzoek ingediend, én alvast vrouwelijke ambtsdragers bevestigd. Dat zou voor mij persoonlijk al een reden zijn (maar ik ga er niet over) om zo'n revisieverzoek niet ontvankelijk te verklaren; want dat is werkelijk ongehoord gedrag en doet iets fundamenteels met het onderlinge kerkelijke vertrouwen dat noodzakelijk is om überhaupt samen kerk te kunnen zijn. Het indienen van een revisieverzoek sluit in dat je wacht met elke andere beslissing, totdat op het revisieverzoek is besloten.
Dat besluit kwam in 2025, opnieuw op grond van een zeer grondig rapport, waarvan ik de link gisteren heb gedeeld. (In de door mij genoemde paragrafen staan genoeg antwoorden op de dingen die je nu steeds weer ter discussie stelt.) Er is bij meerderheid besloten dat de revisieverzoeken niet staande konden blijven. Dat is gedaan op een wijze die sinds decennia gebruikelijk is bij de behandeling van revisieverzoeken. Dat men - nu het besluit vast en bondig is geworden - een muizengaatje meent gevonden te hebben door 'de wijze van behandelen van de revisieverzoeken' onder revisie te plaatsen, is niet minder dan een truc, omdat men zich eenvoudigweg niet wil neerleggen bij kerkelijke besluitvorming.

En van dat laatste heb ik gezegd dat wanneer een besluit vast en bondig is geworden, er drie smaken zijn: (1) of je berust erin en brengt de kerkelijke praktijk in de plaatselijke gemeente in overeenstemming met de kerkelijke besluiten; (2) of je vraagt beargumenteert of het kerkverband een plaatselijke afwijking op dat punt kan dragen/gedogen; of (3) je er in geweten niet in berusten en ontvangt geen uitzonderingspositie, dan verlaat je het kerkverband.
Met de route die nu evenwel gekozen is (gewoon doen, ongeacht kerkelijke besluitvorming), spreekt men "iets onmogelijks uit" (rapport kerk-zijn).

[MidMid]

Dan het punt dat ik steeds naar voren breng: zelfs als de synode niet uitspreekt of deze zaak wel of niet bij het wezen van de kerk hoort, en/of het fundament van het kerk-zijn raakt, dan nog doet dat er bij landelijke besluiten op zo'n gewichtig thema in het geheel niet toe. Het feit dat de breedste vergadering zich hierover (op verzoek!) heeft uitgesproken én daarbij heeft aangegeven dat dit een zaak is waarover eenheid binnen het geheel dient te zijn, geeft al aan dat afwijkingen daarvan zonder meer niet kunnen bestaan.

Even dacht ik dat we elkaar zouden raken, maar toch zeilden we weer langs elkaar. Volgens mij passeren wij elkaar in de quote hierboven.

Wanneer een GS niet duidelijk uitspreekt dat het hier om een fundamentele zaak gaat en wanneer niet onomwonden wordt gezegd of iets nog wel of niet meer zich beweegt binnen een gereformeerd Schriftbeschouwen en belijden, is er geen grond om een eenzijdig besluit aan het geheel op te leggen. Dan is het niet meer dan logisch dat een deel zich ongehoord voelt.

Dan is het dus niet 'we hebben een uitspraak gedaan voor het geheel en daarvan mag je niet afwijken'. Wanneer de ander met een beroep op de Schrift meent anders te moeten, dan moet je als GS je daartoe verhouden (ongeacht of je al jaar en dag de procedure anders inricht ed.).

[Evangelist]

Dan het punt dat ik steeds naar voren breng: zelfs als de synode niet uitspreekt of deze zaak wel of niet bij het wezen van de kerk hoort, en/of het fundament van het kerk-zijn raakt, dan nog doet dat er bij landelijke besluiten op zo'n gewichtig thema in het geheel niet toe. Het feit dat de breedste vergadering zich hierover (op verzoek!) heeft uitgesproken én daarbij heeft aangegeven dat dit een zaak is waarover eenheid binnen het geheel dient te zijn, geeft al aan dat afwijkingen daarvan zonder meer niet kunnen bestaan.

Even dacht ik dat we elkaar zouden raken, maar toch zeilden we weer langs elkaar. Volgens mij passeren wij elkaar in de quote hierboven.

Wanneer een GS niet duidelijk uitspreekt dat het hier om een fundamentele zaak gaat en wanneer niet onomwonden wordt gezegd of iets nog wel of niet meer zich beweegt binnen een gereformeerd Schriftbeschouwen en belijden, is er geen grond om een eenzijdig besluit aan het geheel op te leggen. Dan is het niet meer dan logisch dat een deel zich ongehoord voelt.

Hier scheerden we dus niet langs elkaar, want dit is nu juist het springende punt. Hier denken wij totaal anders over! Elke synode neemt talloze besluiten die voor het geheel gelden. Dat heeft niets te maken met 'eenzijdig aan het geheel opleggen', maar met de wijze waarop we vanuit de Schriften samen kerk zijn (zie rapport kerk-zijn). Deelname aan het kerkverband betekent bij voorbaat dat je een stukje plaatselijke zelfstandigheid overdraagt aan de meerdere vergaderingen. Op andere punten ben je vrij. Wderkerig geniet je de voorrechten van het kerkverband, maar mag ieder er op vertrouwen dat je je in alles houdt aan wat gezamenlijk is besloten. Op dit punt ligt nu juist de fundamentele vertrouwensbreuk, en de impasse. (Ik ga maar even voorbij aan 'zich ongehoord voelt'; want kerkelijke gevoelens moeten wel gestoeld zijn op feiten. Ze zijn namelijk wel degelijk gehoord, uitgebreid gewogen, maar niet gehonoreerd. Dat is wat anders dan niet gehoord.)

Dan is het dus niet 'we hebben een uitspraak gedaan voor het geheel en daarvan mag je niet afwijken'. Wanneer de ander met een beroep op de Schrift meent anders te moeten, dan moet je als GS je daartoe verhouden (ongeacht of je al jaar en dag de procedure anders inricht ed.).

Nee, dat is werkelijk de omkering van de werkelijkheid. Over die procedure is vooraf over nagedacht; het vloeit zelfs vrij rechtstreeks voort uit het rapport kerk-zijn dat we op déze wijze revisieverzoeken behandelen. Wil je voortaan op een andere wijze revisieverzoeken behandelen, dan dien je daartoe eerst een principebesluit te nemen ter synode. Niet aan de hand van een concrete casus, want dan verander je de spreekwoordelijke spelregels tijdens het spreekwoordelijke spel.

Een gemeente is vrijwillig toegetreden tot een bepaald verband, waarbinnen op grond van de Schrift en de belijdenis een geestelijke orde is. Als er om welke reden dan ook een situatie ontstaat, na heel veel gesprek en overleg en besluiten en afgewezen revisieverzoeken, waarbij die plaatselijke gemeente meent besluiten te moeten nemen die haaks staan op wat door het geheel kan worden gedragen, dan dient zo'n gemeente eerlijk te zijn en te zeggen: 'Dan moeten wij niet dit verband onder ondragelijke spanning brengen door onze plaatselijke keuzes en gaan wij op zoek naar een verband waar wij met onze keuzes wél passen.'

Overigens toon je met de zin "dan moet je als GS je daartoe verhouden" aan dat de huidige toepassing van art. 31 van de kerkorde inderdaad stuk is. Vertaal het hele besluit over vrouw in ambt maar even naar de afdrachten voor de emerituskas, terwijl grote gemeenten jaar en dag steunen en kreunen onder de grote financiële last daarvan en die gelden graag zouden inzetten voor het plaatselijke evangelisatiewerk bijvoorbeeld. Kunnen deze gemeenten ook met recht zeggen dat 'ze zich niet gehoord voelen', nu er niets aan die afdrachten is veranderd? En nu de synode jaar na jaar bij dat afdrachtenbesluit niet heeft aangegeven of zich dat wel of niet meer beweegt binnen een gereformeerde Schriftbeschouwing en belijden, en ze hebben besloten om dat toch 'eenzijdig aan het geheel op te leggen'? En zal een GS zich maar gewoon 'moeten verhouden' tot die gemeenten die blijvend weigeren de afdrachten te betalen?
Nee, natuurlijk niet! Die afdrachten dienen gewoon betaald te worden, want dat is bij meerderheid besloten. Ik bedoel maar te zeggen: met deze wijze van redeneren kun je niet gezamenlijk kerk zijn binnen het presbyteriaal-synodale stelsel. (@Middenrefo: Dat verbindingsstreepje zegt overigens niets over de rangorde; het is nevenschikkend op alfabetische volgorde.)

[rhadders]

Dat ik niet volmondig ja kan zeggen op de vraag of de ongehoorzame kerken, ware kerken zijn klopt. Maar dat zegt niet dat ik volmondig ja kan zeggen op de vraag of ze een valse kerk zijn. Ook dat kan ik niet, Het is geen wiskunde die we hier bedrijven.

Ik reageer nu even op jou, maar je bent zeker niet de enige die dit zo stelt. Je uitspraak illustreert het grootste probleem op dit moment in de CGK en dan met name bij 'Rijnsburg'. Dat is niet vrouw en ambt, homoseksualiteit of Schriftgezag. Daarom zal ik hier hetzelfde zeggen als ik in de classis heb gezegd, waar ook grote woorden vielen: als wij zelf niet eens meer weten wat echt fundamenteel is in ons geloof, als we zelf niet eens meer kunnen onderscheiden wie broeders en zusters zijn, wat ware en valse kerken, hoe menen wij dan gemeenten te kunnen leiden?

Het probleem is het geestelijk leiderschap. De CGK verdient betere herders. Herders die de héle kudde bijeenhouden, geen herders die de vette en sterke schapen afzonderen uit angst hen te verliezen (Ez.34).

Rijnsburg zal (evenals Hoogeveen) duidelijkheid moeten verschaffen: óf de kerken die afwijken zijn valse kerken, dan is afscheiding noodzakelijk. Of het zijn geen valse kerken, maar dan vervalt de grond onder Rijnsburg en roepen zowel Schrift als belijdenis op om de eenheid niet te verbreken. Want alleen een valse kerk (c.q. vals kerkverband) wettigt afscheiding. Van een ware kerk scheid je je niet af, die draag je en die reformeer je van binnenuit. Leiders die daar twijfel over laten bestaan - terwijl ze gemeenten ondertussen wel meenemen in allerlei keuzes - sturen gelovigen de mist in. Naar zulke leiders zouden gemeenten niet zomaar moeten luisteren.

Dit raakt mij echt tot in het diepst van mijn vezels. Vooral ook omdat we totaal niet in de gaten lijken te hebben welke gevolgen dit heeft op met name jonge generaties in de kerk. Juist dat wat we wensen te behouden, zullen we gaan verliezen.

P.S. @Huisman, ik begrijp je terughoudendheid om broeders en zusters 'vals' te noemen. Maar die schroom zou ons juist tot het bewaren van de eenheid moeten bewegen, niet tot afscheiding.

[ZWP]

@Evangelist: Wat moet/kan er gebeuren als iemand werkelijk overtuigd is dat de synode zich vergist in de uitleg van de Schrift?

Ik vind de vraag van rhadders ook scherp:

Beweegt Rijnsburg zich niet feitelijk naar een de facto afscheiding zonder de fundamentele vraag te beantwoorden of afwijkende gemeenten valse kerken zijn. Van een valse kerken mag je afscheiden, maar anders toch niet?

[BSH]

Ik wil toch even artikel 29 NGB citeren:

Wij geloven dat men wel naarstiglijk en met goede voorzichtigheid, uit den Woorde Gods, behoort te onderscheiden welke de ware Kerk zij; aangezien alle sekten die heden ten dage in de wereld zijn, zich met den naam der Kerk bedekken.

Wij spreken hier niet van het gezelschap der hypocrieten, welke in de Kerk onder de goeden vermengd zijn, en intussen van de Kerk niet zijn, hoewel zij naar het lichaam in haar zijn; maar wij zeggen dat men het lichaam en de gemeenschap der ware Kerk onderscheiden zal van alle sekten welke zeggen dat zij de Kerk zijn.

De merktekenen om de ware Kerk te kennen, zijn deze:
- zo de Kerk de reine predicatie des Evangelies oefent;
- indien zij gebruikt de reine bediening der sacramenten, gelijk ze Christus ingesteld heeft;
- zo de kerkelijke tucht gebruikt wordt, om de zonden te straffen.
Kortelijk, zo men zich aanstelt naar het zuivere Woord Gods, verwerpende alle dingen die daartegen zijn, houdende Jezus Christus voor het enige Hoofd. Hierdoor kan men zekerlijk de ware Kerk kennen, en het komt niemand toe zich daarvan te scheiden.

En aangaande degenen die van de Kerk zijn, die kan men kennen uit de merktekenen der Christenen; te weten, uit het geloof, en wanneer zij, aangenomen hebbende den enigen Zaligmaker Jezus Christus, de zonde vlieden en de gerechtigheid najagen, den waren God en hun naaste liefhebben, niet afwijken noch ter rechter- noch ter linkerhand, en hun vlees kruisigen met zijn werken. Alzo nochtans niet, alsof er nog geen grote zwakheid in hen zij; maar zij strijden daartegen door den Geest al de dagen huns levens, nemende gestadiglijk hun toevlucht tot het bloed, den dood, het lijden en de gehoorzaamheid van den Heere Jezus, in Denwelken zij vergeving hunner zonden hebben, door het geloof in Hem.

Aangaande de valse kerk,
- die schrijft zich en haar ordinantiën meer macht en autoriteit toe dan den Woorde Gods, en wil zich aan het juk van Christus niet onderwerpen;
- zij bedient de sacramenten niet gelijk Christus in Zijn Woord verordend heeft, maar zij doet daar af en toe, gelijk als het haar goeddunkt;
- zij grondt zich meer op de mensen dan op Christus;
- zij vervolgt degenen die heiliglijk leven naar het Woord Gods, en die haar bestraffen over haar gebreken, gierigheid en afgoderijen.

Deze twee kerken zijn lichtelijk te kennen en van elkander te onderscheiden.

Dan blijkt dat je niet kan stellen dat een kerk die niet waar is (volgens het vetgedrukte) direct automatisch gekwalificeerd wordt als een valse kerk (volgens het onderstreepte). Immers zijn er kerken die aan beide kwalificaties niet voldoen.

En zo kan ik van mening zijn dat een CGK die de tucht niet handhaaft (dus geen ware kerk is), toch niet direct een valse kerk is. Maar een kerk die helaas het spoor bijster is.