Grote ergernissen

[helma]

Mijn vader kwam door de keuring en wij waren verbijsterd. Hij moest wel eerst een staaroperatie ondergaan. Die werd uitgesteld door corona en vervolgens werd hij ziek en stierf.
Onbegrijpelijk dat hij door de keuring kwam. Hij verdwaalde zelfs binnen Veenendaal op bekende routes.

[merel]

Recentelijk is in onze omgeving nog een man meer dan 24 uur vermist geweest, was ook dementerend maar bleef auto rijden, dat pakte je hem niet af.... Uiteindelijk een ongeluk veroorzaakt in Duitsland, gelukkig eenzijdig met alleen materiele schade. Het blijft altijd lastig waar je de grens moet trekken.

Dat is helemaal niet lastig.
Toen mijn vader door Alzheimer fouten ging maken en we gevaarlijk gedrag vernamen hebben we zijn rijbewijs en sleutels ingenomen. Dat hebben we met de casemanager goed voorbereid. Was voor hem natuurlijk niet leuk, maar je wil echt niet dat het fout gaat.

En wat @Zita beschrijft is gewoon egoïsme. Als je ouders het niet meer kunnen dan zorg je toch voor ze en neem je ze af en toe mee. En dat je met ze moet rijden af en toe. Tja dat moesten die ouders ook toen hun kinderen dat nog niet mochten.
Dat mensen zo praten is inderdaad een grote ergernis.

Dat laatste is een beetje kort door de bocht. Ik vind mijn ouders ook gevaarlijk rijden. Helaas denken zij daar zelf heel anders over. Ik zou niet weten hoe ik dit zou moeten aankaarten. Ze zijn niet dement en hebben vooralsnog geen keuring in zicht.

Gewoon, 'het lijkt voor mij dat het steeds gevaarlijk wordt dat jullie blijven rijden om die en die reden en ik zou niet graag hebben dat jullie gewond raken'. En als ze dan zeggen 'tsja meid, we blijven toch rijden', dan kun je er niet veel aan veranderen toch? Als ik mijn vader zie rijden hou ik ook mijn hart vast, maar ik kan hem niet zijn sleutels afpakken en gelukkig rijdt hij vrijwel nooit meer op de snelweg, dus hoop ik dat eventuele schade als die er zou komen binnen de perken zou blijven.

Het aankaarten bij mijn ouders heb ik al meerdere keren gedaan. Ik bedoelde meer aankaarten bij een instantie

[Martijn]

Familie van dementerende ouderen die pa/echtgenoot/vrouw 'gewoon' laten autorijden. Want dat kun je 'm toch niet afnemen? Dan komt hij nergens meer. Of: Hoe bedoel je, niet meer autorijden? Ik kan dat toch niet tegenhouden als hij dat zelf wil? Of: Dan moeten we haar overal naartoe gaan rijden. Daar hebben we echt geen tijd voor. En meestal gaat het nog best wel goed.

Recentelijk is in onze omgeving nog een man meer dan 24 uur vermist geweest, was ook dementerend maar bleef auto rijden, dat pakte je hem niet af.... Uiteindelijk een ongeluk veroorzaakt in Duitsland, gelukkig eenzijdig met alleen materiele schade. Het blijft altijd lastig waar je de grens moet trekken.

Dat is helemaal niet lastig.
Toen mijn vader door Alzheimer fouten ging maken en we gevaarlijk gedrag vernamen hebben we zijn rijbewijs en sleutels ingenomen. Dat hebben we met de casemanager goed voorbereid. Was voor hem natuurlijk niet leuk, maar je wil echt niet dat het fout gaat.

En wat @Zita beschrijft is gewoon egoïsme. Als je ouders het niet meer kunnen dan zorg je toch voor ze en neem je ze af en toe mee. En dat je met ze moet rijden af en toe. Tja dat moesten die ouders ook toen hun kinderen dat nog niet mochten.
Dat mensen zo praten is inderdaad een grote ergernis.

Dat laatste is een beetje kort door de bocht. Ik vind mijn ouders ook gevaarlijk rijden. Helaas denken zij daar zelf heel anders over. Ik zou niet weten hoe ik dit zou moeten aankaarten. Ze zijn niet dement en hebben vooralsnog geen keuring in zicht.

Het gaat in de posting van Zita en mij om dementerende ouderen. Daar zit het verschil denk ik in. En als dat zo is dan moet je als kinderen je verantwoordelijkheid nemen.

[Zeeuw]

Dat is helemaal niet lastig.
Toen mijn vader door Alzheimer fouten ging maken en we gevaarlijk gedrag vernamen hebben we zijn rijbewijs en sleutels ingenomen. Dat hebben we met de casemanager goed voorbereid. Was voor hem natuurlijk niet leuk, maar je wil echt niet dat het fout gaat.

En wat @Zita beschrijft is gewoon egoïsme. Als je ouders het niet meer kunnen dan zorg je toch voor ze en neem je ze af en toe mee. En dat je met ze moet rijden af en toe. Tja dat moesten die ouders ook toen hun kinderen dat nog niet mochten.
Dat mensen zo praten is inderdaad een grote ergernis.

Dat laatste is een beetje kort door de bocht. Ik vind mijn ouders ook gevaarlijk rijden. Helaas denken zij daar zelf heel anders over. Ik zou niet weten hoe ik dit zou moeten aankaarten. Ze zijn niet dement en hebben vooralsnog geen keuring in zicht.

Gewoon, 'het lijkt voor mij dat het steeds gevaarlijk wordt dat jullie blijven rijden om die en die reden en ik zou niet graag hebben dat jullie gewond raken'. En als ze dan zeggen 'tsja meid, we blijven toch rijden', dan kun je er niet veel aan veranderen toch? Als ik mijn vader zie rijden hou ik ook mijn hart vast, maar ik kan hem niet zijn sleutels afpakken en gelukkig rijdt hij vrijwel nooit meer op de snelweg, dus hoop ik dat eventuele schade als die er zou komen binnen de perken zou blijven.

Het aankaarten bij mijn ouders heb ik al meerdere keren gedaan. Ik bedoelde meer aankaarten bij een instantie

Waarom zou je dat willen? Niet dement en geen keuring in zicht, dan voldoen ze toch gewoon aan de regels?

[Zeeuw]

Recentelijk is in onze omgeving nog een man meer dan 24 uur vermist geweest, was ook dementerend maar bleef auto rijden, dat pakte je hem niet af.... Uiteindelijk een ongeluk veroorzaakt in Duitsland, gelukkig eenzijdig met alleen materiele schade. Het blijft altijd lastig waar je de grens moet trekken.

Dat is helemaal niet lastig.
Toen mijn vader door Alzheimer fouten ging maken en we gevaarlijk gedrag vernamen hebben we zijn rijbewijs en sleutels ingenomen. Dat hebben we met de casemanager goed voorbereid. Was voor hem natuurlijk niet leuk, maar je wil echt niet dat het fout gaat.

En wat @Zita beschrijft is gewoon egoïsme. Als je ouders het niet meer kunnen dan zorg je toch voor ze en neem je ze af en toe mee. En dat je met ze moet rijden af en toe. Tja dat moesten die ouders ook toen hun kinderen dat nog niet mochten.
Dat mensen zo praten is inderdaad een grote ergernis.

Dat laatste is een beetje kort door de bocht. Ik vind mijn ouders ook gevaarlijk rijden. Helaas denken zij daar zelf heel anders over. Ik zou niet weten hoe ik dit zou moeten aankaarten. Ze zijn niet dement en hebben vooralsnog geen keuring in zicht.

Het gaat in de posting van Zita en mij om dementerende ouderen. Daar zit het verschil denk ik in. En als dat zo is dan moet je als kinderen je verantwoordelijkheid nemen.

En wat is je verantwoordelijkheid dan? Je ouders de sleutels afpakken terwijl zij wellicht nog helemaal in de ontkenningsfase zitten? Nog op zichzelf wonen? Ga je dan op wacht staan om te zien of ze niet een reservesleutel hebben?

[merel]

Dat laatste is een beetje kort door de bocht. Ik vind mijn ouders ook gevaarlijk rijden. Helaas denken zij daar zelf heel anders over. Ik zou niet weten hoe ik dit zou moeten aankaarten. Ze zijn niet dement en hebben vooralsnog geen keuring in zicht.

Gewoon, 'het lijkt voor mij dat het steeds gevaarlijk wordt dat jullie blijven rijden om die en die reden en ik zou niet graag hebben dat jullie gewond raken'. En als ze dan zeggen 'tsja meid, we blijven toch rijden', dan kun je er niet veel aan veranderen toch? Als ik mijn vader zie rijden hou ik ook mijn hart vast, maar ik kan hem niet zijn sleutels afpakken en gelukkig rijdt hij vrijwel nooit meer op de snelweg, dus hoop ik dat eventuele schade als die er zou komen binnen de perken zou blijven.

Het aankaarten bij mijn ouders heb ik al meerdere keren gedaan. Ik bedoelde meer aankaarten bij een instantie

Waarom zou je dat willen? Niet dement en geen keuring in zicht, dan voldoen ze toch gewoon aan de regels?

Dat de keuring niet in zicht is betekent niet dat ze goed rijden. Mijn moeder is half blind en mijn vader ziet ook niet goed. Levensgevaarlijk.

[Zeeuw]

Gewoon, 'het lijkt voor mij dat het steeds gevaarlijk wordt dat jullie blijven rijden om die en die reden en ik zou niet graag hebben dat jullie gewond raken'. En als ze dan zeggen 'tsja meid, we blijven toch rijden', dan kun je er niet veel aan veranderen toch? Als ik mijn vader zie rijden hou ik ook mijn hart vast, maar ik kan hem niet zijn sleutels afpakken en gelukkig rijdt hij vrijwel nooit meer op de snelweg, dus hoop ik dat eventuele schade als die er zou komen binnen de perken zou blijven.

Het aankaarten bij mijn ouders heb ik al meerdere keren gedaan. Ik bedoelde meer aankaarten bij een instantie

Waarom zou je dat willen? Niet dement en geen keuring in zicht, dan voldoen ze toch gewoon aan de regels?

Dat de keuring niet in zicht is betekent niet dat ze goed rijden. Mijn moeder is half blind en mijn vader ziet ook niet goed. Levensgevaarlijk.

Dus wat ga je nu doen?

[Bourdon16]

Melding bij de politie misschien? Dan kunnen die ze misschien een keer opwachten/in de gaten houden en evt hun rijbewijs innemen of aanmelden bij het CBR. Dat doen ze ook bij verkeershufters ook dacht ik.

[Zeeuw]

Melding bij de politie misschien? Dan kunnen die ze misschien een keer opwachten/in de gaten houden en evt hun rijbewijs innemen of aanmelden bij het CBR. Dat doen ze ook bij verkeershufters ook dacht ik.

Ik begrijp het geval van Martijn, waarbij de ouder ook een casemanager heeft, goed. Dan is de dementie al een fase verder. Maar je ouders op deze manier 'aangeven' bij de politie, dat vind ik heel wat. Zeker als er nog niks gebeurd is. Ik vind mijn vader niet goed rijden. Dat vond ik overigens 30 jaar geleden ook. Maar hij gaat ook steeds minder rijden, het zijn de ritjes naar familie dicht in de buurt, naar de supermarkt. Op langere afstanden rijden mijn ouders al vaak mee. Het lijkt nu meer een natuurlijk verloop van minder worden.

[Martijn]

Dat is helemaal niet lastig.
Toen mijn vader door Alzheimer fouten ging maken en we gevaarlijk gedrag vernamen hebben we zijn rijbewijs en sleutels ingenomen. Dat hebben we met de casemanager goed voorbereid. Was voor hem natuurlijk niet leuk, maar je wil echt niet dat het fout gaat.

En wat @Zita beschrijft is gewoon egoïsme. Als je ouders het niet meer kunnen dan zorg je toch voor ze en neem je ze af en toe mee. En dat je met ze moet rijden af en toe. Tja dat moesten die ouders ook toen hun kinderen dat nog niet mochten.
Dat mensen zo praten is inderdaad een grote ergernis.

Dat laatste is een beetje kort door de bocht. Ik vind mijn ouders ook gevaarlijk rijden. Helaas denken zij daar zelf heel anders over. Ik zou niet weten hoe ik dit zou moeten aankaarten. Ze zijn niet dement en hebben vooralsnog geen keuring in zicht.

Het gaat in de posting van Zita en mij om dementerende ouderen. Daar zit het verschil denk ik in. En als dat zo is dan moet je als kinderen je verantwoordelijkheid nemen.

En wat is je verantwoordelijkheid dan? Je ouders de sleutels afpakken terwijl zij wellicht nog helemaal in de ontkenningsfase zitten? Nog op zichzelf wonen? Ga je dan op wacht staan om te zien of ze niet een reservesleutel hebben?

Mijn vader had al wel een casemanager en dus ook een diagnose.
Ik reageerde op het bericht van Zita dat het om dementerende ouderen ging en dat de kinderen daarvan het blijkbaar niet nodig vinden en ook te lastig om voor hun ouders te zorgen.
En ja ik ben van mening dat als ze een gevaar voor anderen vormen ze dat ook voor zichzelf zijn. Is een redelijk gesprek nog mogelijk? Dan in gesprek gaan. Dat hebben wij ook zeker nog gedaan, maar wel duidelijk gemaakt dat er geen keuze was. Sleutels inclusief reserve ingenomen en zijn auto ook meegenomen.

[Zeeuw]

Dat laatste is een beetje kort door de bocht. Ik vind mijn ouders ook gevaarlijk rijden. Helaas denken zij daar zelf heel anders over. Ik zou niet weten hoe ik dit zou moeten aankaarten. Ze zijn niet dement en hebben vooralsnog geen keuring in zicht.

Het gaat in de posting van Zita en mij om dementerende ouderen. Daar zit het verschil denk ik in. En als dat zo is dan moet je als kinderen je verantwoordelijkheid nemen.

En wat is je verantwoordelijkheid dan? Je ouders de sleutels afpakken terwijl zij wellicht nog helemaal in de ontkenningsfase zitten? Nog op zichzelf wonen? Ga je dan op wacht staan om te zien of ze niet een reservesleutel hebben?

Mijn vader had al wel een casemanager en dus ook een diagnose.
Ik reageerde op het bericht van Zita dat het om dementerende ouderen ging en dat de kinderen daarvan het blijkbaar niet nodig vinden en ook te lastig om voor hun ouders te zorgen.
En ja ik ben van mening dat als ze een gevaar voor anderen vormen ze dat ook voor zichzelf zijn. Is een redelijk gesprek nog mogelijk? Dan in gesprek gaan. Dat hebben wij ook zeker nog gedaan, maar wel duidelijk gemaakt dat er geen keuze was. Sleutels inclusief reserve ingenomen en zijn auto ook meegenomen.

Dat begrijp ik inderdaad in dit geval helemaal. Dan zou ik het zelf prima vinden de sleutels en auto mee te nemen. Het grijze gebied ervoor is m.i. een stuk lastiger.

[merel]

Het aankaarten bij mijn ouders heb ik al meerdere keren gedaan. Ik bedoelde meer aankaarten bij een instantie

Waarom zou je dat willen? Niet dement en geen keuring in zicht, dan voldoen ze toch gewoon aan de regels?

Dat de keuring niet in zicht is betekent niet dat ze goed rijden. Mijn moeder is half blind en mijn vader ziet ook niet goed. Levensgevaarlijk.

Dus wat ga je nu doen?

Niets. Ze staan niet onder curatele of onder bewind en zijn nog compos mentis. Als ik bij hem ben rijd ik en de kinderen gaan niet meer bij hen in de auto.

[Zita]

Aanleiding was een verhaal dat ik hoorde vanuit de kennissenkring van mijn moeder. De meneer in kwestie was thuisgebracht door de politie omdat hij slingerend over een fietspad reed en niet meer wist hoe hij thuis moest komen. En partner deed vervolgens niets. Politie blijkbaar ook niet, nu ik het bedenk.
Maar goed, mijn opa heeft ook veel te lang gereden. Ja, het was 2x per dag hetzelfde ritje dat hij al 20 jaar deed. Maar er moest werkelijk niets onverwachts gebeuren, want hij reed de oprit af zonder op of om te kijken. Ja, een keer een fietser aangetikt, en toen was ik heel blij dat het niet meer dan blikschade van de fiets was. Maar ook dat was nog niet genoeg reden om hem zijn rijbewijs af te nemen. Want daar zat ook wel een heel stuk eigenwaarde in, en dat wilden ze hem niet ontnemen. Plus de argumenten die ik al eerder noemde.

[DDD]

Dat staat wel op gespannen voet met jezelf en anderen niet kwetsen of je moedwillig in enigerlei gevaar begeven.

[Zeeuw]

Waarom zou je dat willen? Niet dement en geen keuring in zicht, dan voldoen ze toch gewoon aan de regels?

Dat de keuring niet in zicht is betekent niet dat ze goed rijden. Mijn moeder is half blind en mijn vader ziet ook niet goed. Levensgevaarlijk.

Dus wat ga je nu doen?

Niets. Ze staan niet onder curatele of onder bewind en zijn nog compos mentis. Als ik bij hem ben rijd ik en de kinderen gaan niet meer bij hen in de auto.

Dat is de meest verstandige optie denk ik inderdaad. Rijden ze nog wel afstanden/snelweg?