Standen in het genadeleven

WimA
Berichten: 1829
Lid geworden op: 17 Mei 2012, 20:15

Re: Standen in het genadeleven

Berichtdoor WimA » 29 Okt 2013, 10:29

Johann Gottfried Walther schreef:
Johann Gottfried Walther schreef:
WimA schreef:
Ik heb hier voor me een boekje van Ralph Venning, "Leren op de school van Christus". Dit geschrift is ergens voor 1673 gemaakt. Dus de veel gemaakte opmerking dat het voor 1800 nergens zo werd uitgelegd klopt niet.. Bovendien was deze Ralph Venning een puriteinse prediker. Hij maakt ook heel duidelijk een onderscheid tussen "zuigelingen" en " kinderen".


Dat boek ken ik ja, alleen heb ik het niet. Kun je er dan ook eens (kort) bij vertellen wat Ds. Venning verstaat onder: zuigelingen en kinderen?


Want je kan wel menen ergens standen in het genade leven tegen te komen bij een oudvader, maar daarom hoeft het nog niet over hetzelfde te gaan.

Tolle lege

Gebruikersavatar
refo
Berichten: 19042
Lid geworden op: 29 Dec 2001, 12:45

Re: Standen in het genadeleven

Berichtdoor refo » 29 Okt 2013, 11:06

Johann Gottfried Walther schreef:
Johann Gottfried Walther schreef:
WimA schreef:
Ik heb hier voor me een boekje van Ralph Venning, "Leren op de school van Christus". Dit geschrift is ergens voor 1673 gemaakt. Dus de veel gemaakte opmerking dat het voor 1800 nergens zo werd uitgelegd klopt niet.. Bovendien was deze Ralph Venning een puriteinse prediker. Hij maakt ook heel duidelijk een onderscheid tussen "zuigelingen" en " kinderen".


Dat boek ken ik ja, alleen heb ik het niet. Kun je er dan ook eens (kort) bij vertellen wat Ds. Venning verstaat onder: zuigelingen en kinderen?


Want je kan wel menen ergens standen in het genade leven tegen te komen bij een oudvader, maar daarom hoeft het nog niet over hetzelfde te gaan.


Blijkbaar was Venning destijds een eenling in die dingen en is er na die tijd (tot 1800) niet meer zo gesproken.
Is het boek niet eerder in het Nederlands verschenen?

Gebruikersavatar
freek
Berichten: 5699
Lid geworden op: 24 Nov 2005, 14:55

Re: Standen in het genadeleven

Berichtdoor freek » 30 Okt 2013, 12:47

WimA schreef:
Zonderling schreef:
Bona Fide schreef:
Zonderling schreef:Overigens: ook eens met het stukje van Huntington.

Nog even terugkomend op deze opmerking. Deze verbaasde mij wel van Zonderling, maar mogelijk heb ik hem niet goed begrepen. De laatste zin uit het geciteerde stukje luidde namelijk:

Huntington schreef:wanneer niets dan zonde en dood gezien wordt en niets dan Christus gemist wordt, … dán, ja dan mogen wij naar het oordeel der liefde en ook der waarheid besluiten, dat zulke zielen onder de beloofde beademing van de Geest des levens zijn.


Gezien de vetgedrukte gedeelten had ik dat van Zonderling dus niet verwacht.


Door een tweetal mensen ben ik hierop bevraagd, dus ik wil hier toch op reageren.

Ja, ik begrijp inderdaad deze opmerking aan mijn adres. Eerlijk gezegd had ik ook wel enige aarzeling bij dit gedeelte van Huntington. Waarom ik echter toch zo reageerde op het stukje van Huntington zoals ik gereageerd heb, is omdat ik nimmer zou willen ontkennen dat de Heilige Geest voorbereidend werkt in de zondaren en dat ook dan reeds een zekere droefheid of heimwee naar God, naar Christus gewerkt wordt. Dit werk kan of zal achteraf blijken te zijn een werk met een zaligmakende uitkomst. Maar zonder deze uitkomst, zonder geloof, zonder vereniging met Christus in en door dit geloof kan en mag een mens daar nooit op rusten en mag daar ook nooit de term 'levendgemaakte ziel' opgeplakt worden (iets wat je ook totaal niet zult vinden in de Reformatie, belijdenisgeschriften, kanttekeningen, enz. tot de 18e eeuw toe).

Daarom distantieer ik mij ook van de stelling dat in de Heidelbergse Catechismus de ellendekennis beschreven wordt van een levendgemaakte zondaar. Lees dan eens wat Ursinus schrijft, lees eens wat Olevianus schrijft in hun werken, zelfs in hun eigen verklaringen van de Heidelbergse Catechismus!


Ik heb hier voor me een boekje van Ralph Venning, "Leren op de school van Christus". Dit geschrift is ergens voor 1673 gemaakt. Dus de veel gemaakte opmerking dat het voor 1800 nergens zo werd uitgelegd klopt niet.. Bovendien was deze Ralph Venning een puriteinse prediker. Hij maakt ook heel duidelijk een onderscheid tussen "zuigelingen" en " kinderen".


Dat 'standen in het genadeleven' zo expliciet worden gekoppeld aan de heilsorde en in het bijzonder aan het 'beleven' ervan is toch wel een tamelijk recente lijn. Dat er voor 1800 over kinderen en zuigelingen gesproken wordt, lijkt me nogal wiedes aangezien het een bijbels onderscheid is.

Gebruikersavatar
huisman
Berichten: 11708
Lid geworden op: 13 Nov 2009, 00:38

Re: Standen in het genadeleven

Berichtdoor huisman » 30 Okt 2013, 13:12

Recensie van het boek van Ralph Venning : Leren op de school van Christus

RD schreef:Ze zitten allen op de school van Christus: de heiligen, Gods kinderen. Maar niet allemaal in dezelfde klas, er is verscheidenheid. Sommigen groeien sneller dan anderen. Dat verschil zit niet in de genade, maar in de gaven.

Dat is de grondtoon van ”Leren op de school van Christus” van de puritein Ralph Venning (1621-1674). De auteur was een van de ongeveer 2000 non-conformisten die in het jaar 1662 uit de Anglicaanse Kerk werden gezet. Hij beschrijft in het boek vier standen die verband houden met de groei in het geestelijk leven: zuigelingen, kinderen, jongelingen en vaders. De inhoud is met name gebaseerd op de Bijbelteksten 1 Joh. 2:12, 1 Kor. 3:1 en 2 en Hebr. 5:12-14.

Zuigelingen

Onder zuigelingen verstaat Venning kinderen van God die, al zijn ze wedergeboren, er de zekerheid niet van hebben. Ze ervaren dat de Heere goedertieren is en verlangen naar de onvervalste melk van het Woord. Ze drinken melk door het gehoorzamen van de beginselen van de leer van Christus. Het ontbreekt hun slechts aan duidelijk bewijs van het geloof. Ze bezitten dus wel genade, maar die is heel zwak. Het sterrenlicht van hun genade is voor de zuigelingen niet helder genoeg om er hun weg bij te vinden. Ze hebben een bepaalde mate van leven, licht en kracht, maar nog niet de verzekering. Ze dienen God meer als slaven dan als kinderen. Ze zijn wel op de weg, maar moeten wel tempo houden en niet lui zijn.

Kinderen hebben als belangrijkste kenmerk de zekerheid die ze bezitten van Gods liefde, omdat ze Hem gekend hebben als Vader. Ze weten niet alleen dat God een Vader is, ze kennen Hem door verborgen omgang, in gemeenschap en overtuiging. Ze komen tot deze kennis door de werking en het getuigenis van de Geest. Dat getuigenis is helder, zeker en krachtig. Daarbij schiet al de welsprekendheid van de wereld tekort om de zoetheid van deze honing te laten smaken. De Geest van God geeft getuigenis dat men een kind van God is, niet op grond van werken en eigen gerechtigheid, maar op grond van de verlossing die in Christus Jezus is. De kinderen worden aangespoord niet hoogmoedig te zijn, de Zoon van Gods liefde en Christus’ gerechtigheid niet te verachten, de Geest niet te bedroeven, de hemelse Vader te eren en het Woord van God in hen te laten wonen.

Uitgelezen jongelingen

De schrijver vat het woord voor jongeling op in militaire betekenis. De tekst 1 Joh. 2:13 parafraseert hij dan zo: Ik schrijf aan u, soldaten, strijders, overwinnaars. Jongelingen zijn sterke mannen omdat ze met de boze gevochten hebben en hem hadden overwonnen. De zuigelingen zouden kunnen doorgaan voor gewone soldaten, maar dit zijn de goede soldaten van Christus Jezus, uitgelezen jongelingen, omdat ze sterk zijn in de genade. De bron ervan ligt in de Heere en in de sterkte van Zijn macht, hun kracht is gelegen in het geloof, dat wereldoverwinnend is. Het zwaard waardoor ze overwinnen is het Woord van God. Jongelingen overwinnen door recht en macht, door werk en zwaard, in de rechtbank en op het slagveld. Waar geloof is daar is God, daar is een kracht waar niemand het van kan winnen. Want dat geloof ziet de overwinning al van verre, zoals de arend zijn prooi ziet.

De vaders worden gekenmerkt door zowel leeftijd als vorderingen. Ze zijn de oudsten in Israël, die de goede weg bewandelen. Ze zijn vervuld met vruchten van de gerechtigheid, de kroon van hun heerlijkheid. Het Woord van God werkt rijk in hen, in alle wijsheid en geestelijk verstand.

Gods oogst

Een kritische noot is dat de meeste aandacht uitgaat naar zuigelingen (de helft van het boek), terwijl vaders in de genade het met minder dan twee pagina’s moeten doen. Maar dat doet aan de waarde van het boek niet af. Het geeft op heldere en levendige wijze geestelijk onderwijs en pastorale leiding, met een veelheid aan gegevens uit de Bijbel. En al is het geen boek voor een theologisch debat, het geeft wel een heilzame en noodzakelijke correctie als het gaat om de zaak waar het deze puritein om te doen is, te weten het gebouwd worden in het allerheiligst christelijk geloof en daarin toe te nemen. Want zoals niemand van Gods uitverkorenen zal sterven voordat hij bekeerd is, zo zal ook geen bekeerde sterven voordat hij als een bos gerijpte korenaren klaar is voor Gods oogst.
Er gaan er met twee verbonden verloren en met drie en er worden er met twee verbonden behouden en met drie. Prof. G. Wisse.

coco
Berichten: 163
Lid geworden op: 27 Mei 2016, 06:00

Re: Standen in het genadeleven

Berichtdoor coco » 17 Jan 2018, 15:33

Aangezien ik dit boek momenteel aan het lezen ben, toch even een reactie op bovenstaande opmerkingen.

Ralph Venning spoort zeker iedere gelovige aan om op te wassen in de genade, om niet te berusten in een 'lage' stand. Maar aan de andere kant legt hij er telkens weer nadruk op dat ieder die stand zal bereiken waarvoor hij of zij bestemd is. Hij doet daarbij uitspraken die sommigen zullen verbazen,
zoals: "Ik neig ernaar te geloven dat het Koninkrijk van God en van Christus, zowel in de hemel als op de aarde, meer vervuld is met zuigelingen dan met gelovigen van de hogere standen."
En ook, als hij handelt over de verloren zoon die terugkeerde en een ring om de vinger kreeg van de vader: " Bij anderen kan het zo zijn dat, hoewel God erbarmen met hen heeft, hen in Zijn gezin opneemt en hen melk geeft om te voorkomen dat ze omkomen van honger, Hij hen hun leven lang toch geen ring geeft en hen alleen met Zijn melk blijft voeden."

Kortom, er zijn werkelijk genoeg citaten aan te dragen waaruit blijkt dat Venning wel degelijk dezelfde standen in de genade bedoelde als Comrie e.d. Dat komt in bovenstaande postings niet echt uit de verf namelijk.

Verder lijkt de door @huisman geciteerde recensent van het RD het voorwoord van Venning niet gelezen te hebben waarin hij verklaart waarom hij zo weinig over de vaders in het geloof spreekt.
:hi


Terug naar “Theologie - Dogma en Belijdenis”

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 1 gast