refo schreef: ↑07 jan 2026, 12:44
In 2019 noemden Trump-haters en natuurlijk CNN, de marxistische propagandazender, Trump een marionet van Poetin omdat hij destijds Venezuela NIET was binnengevallen.
Deze haters weten NIETS van buitenlands beleid. Er waren aanwijzingen dat Rusland raketten in Cuba of Venezuela zou plaatsen. Trump zei dat de laatste actie een raketcrisis zoals in Cuba 1962 betrof. Natuurlijk zal de pers dit niet op die manier uitleggen, want dat zou Trump tot dezelfde status verheffen als Kennedy. Dat kunnen ze niet laten gebeuren, ook al was veel daarvan toen all (in 1962) propaganda.
Vanuit Poetins perspectief wil de EU Oekraïne als NAVO-lid toelaten, waarna Oekraïne er kernwapens zou stationeren. Dat is de waarheid, maar dat zul je nooit in de reguliere media lezen, omdat Poetin slecht is en het Westen de goede kant vertolkt. Hij ziet dit als een schaakspel. Poetin plaatst kernwapens in Venezuela en/of Cuba, en dan is Amerika schaakmat want kernwapens naar Oekraïne is dan onmogelijk geworden.
Het officiële verhaal uit 1962 luidt als volgt: Chroesjtsjov gaf toe. Kennedy bleef standvastig. De Sovjets trokken zich terug en verwijderden hun raketten uit Cuba. De Amerikaanse vastberadenheid zegevierde. De Russen werden vernederd. Einde verhaal. Dit verhaal diende meerdere doelen: het liet Kennedy er sterk uitzien. Het rechtvaardigde zijn harde standpunt. Het vernederde de Sovjets publiekelijk, wat de Amerikaanse trots streelde. En het verhulde de werkelijke overeenkomst die de crisis beëindigde.
Nee, het was een weloverwogen ruil.
Kennedy stemde tegelijkertijd in met de verwijdering van Amerikaanse raketten uit Turkije als onderdeel van de overeenkomst om de crisis te beëindigen. Dit was geen kleine concessie, maar de kern van de overeenkomst. De Sovjets kregen precies wat ze strategisch wilden, terwijl ze publieke vernedering accepteerden om een nucleaire oorlog te voorkomen. Trumps actie was erop gericht om een soortgelijke confrontatie te voorkomen.
Direct NA de operatie in Venezuela richtte Trump zijn aandacht op Cuba. Toen hem werd gevraagd naar mogelijke militaire actie tegen Cuba, zei Trump dat een Amerikaanse militaire interventie in Cuba onnodig was, omdat het eiland klaar leek om vanzelf te vallen. In feite verklaarde Trump juist rechtstreeks de oorlog aan Cuba omdat het allemaal draaide om het accepteren van raketten van Rusland. Het ging NIET alleen om olie. Dat is een bijkomstigheid.
Russische functionarissen hebben de afgelopen maanden meerdere dreigementen geuit over het stationeren van raketten op Cuba en Venezuela. Met name eind oktober 2025 verklaarde Alexei Zhuravlyov, vicevoorzitter van de Defensiecommissie van de Russische Staatsduma, dat Moskou raketten met nucleaire capaciteit op Venezuela of Cuba zou kunnen afleveren. Hij noemde de Verenigde Staten Ruslands "belangrijkste geopolitieke tegenstander" en verklaarde het land tot een "vijand".
Dit was niet de eerste keer. In januari 2022 verklaarde viceminister van Buitenlandse Zaken Sergei Ryabkov dat Rusland de mogelijkheid van het plaatsen van raketten in Cuba en Venezuela "noch kon bevestigen noch uitsluiten ", en zei dat dit afhing van de Amerikaanse acties met betrekking tot Oekraïne en de NAVO-uitbreiding.
Meer recent, in november 2025, vertelde Zhuravlyov aan Russische media dat er "geen obstakels" waren voor de levering van Oreshnik- of Kalibr-raketten aan Venezuela, en merkte daarbij op dat Rusland Venezuela bewapent met uiteenlopende wapens, van handvuurwapens tot vliegtuigen. Deze dreigingen verwijzen specifiek naar de Cubaanse raketcrisis van 1962. De bezorgdheid is met name groot met betrekking tot de Oreshnik-raket, die met Mach 10 vliegt en Amerikaanse doelen in minder dan vijf minuten zou kunnen raken als deze vanuit Venezuela wordt gelanceerd, in tegenstelling tot de waarschuwingstijd van 15 minuten tijdens de oorspronkelijke Cubaanse crisis.
Trump schaakt met Poetin.
Deze zet van Trump is bedoeld om te voorkomen dat de VS wordt meegesleept in de waanzin van de EU en de NAVO.
Groenland is de volgende. Als je je als grootmacht bedreigd voelt, lap je 'internationale rechtsregels' aan je laars. Dat is zo in de Rusland-Oekraïne-affaire en nu dus ook Venezuela-US. En binnekort met Groenland.
Wat is de volgende zet?
Zie 1962: Amerika trekt zich terug uit Oost-Europa. En misschien zelfs uit de NAVO. Voor wat hoort wat.
En als dat allemaal niet gebeurt? Zorg dan voor een goed noodpakket. Liefst voor een periode langer dan 3 dagen.
Je probeert een groot, coherent geopolitiek schaakspel te schetsen waarin Trump en Poetin handelen volgens het model van de Cubacrisis van 1962. Dat klinkt indrukwekkend, maar bij nadere analyse klopt dit verhaal niet. Je combineert enkele juiste historische elementen met aannames, technische overdrijvingen en verkeerde conclusies, waardoor het eindbeeld misleidend wordt.
Je hebt gelijk dat de Cubacrisis niet eindigde met een simpele capitulatie van de Sovjet-Unie. De verwijdering van Amerikaanse Jupiter-raketten uit Turkije maakte inderdaad deel uit van een geheime afspraak. Maar je trekt daaruit een verkeerde les. Die raketten waren militair al verouderd en zouden sowieso worden verwijderd. Het was geen strategische overwinning voor Moskou en geen schaakmat voor Washington, maar een wederzijdse de-escalatie om nucleaire oorlog te voorkomen. De kernles van 1962 is dus niet dat grootmachten via verborgen deals terrein prijsgeven, maar dat ze escalatie stoppen zodra de kosten te hoog worden.
Vervolgens projecteer je dit model rechtstreeks op het heden, en daar gaat het mis. Rusland van nu is niet de Sovjet-Unie van 1962. Het heeft niet de economische, logistieke en militaire capaciteit om structureel nucleaire raketten in Cuba of Venezuela te stationeren. Cuba en Venezuela zijn bovendien geen gehoorzame satellietstaten meer. Uitspraken van Russische politici over mogelijke raketplaatsingen zijn vooral dreigretoriek, bedoeld om politieke druk uit te oefenen. Jij behandelt die uitspraken alsof ze al operationele werkelijkheid zijn, en dat is een fundamentele fout.
Ook je technische claims trekken het verhaal scheef. Je stelt dat Russische raketten vanuit Venezuela binnen vijf minuten Amerikaanse doelen zouden raken en zo “schaakmat” zouden zetten. Dat is militair niet houdbaar. Moderne nucleaire afschrikking draait niet om minuten waarschuwingstijd aan landsgrenzen, maar om onderzeeboten en gegarandeerde second-strike-capaciteit. Precies daarom is de situatie vandaag fundamenteel anders dan in 1962. De vergelijking klinkt dramatisch, maar mist strategische diepgang.
Het zwakste punt in je betoog is je stelling over Oekraïne. Je schrijft dat de EU en de NAVO Oekraïne willen opnemen om daar kernwapens te stationeren. Dat is feitelijk onjuist. Oekraïne is geen NAVO-lid, heeft geen concreet toetredingspad en is gebonden aan het non-proliferatieverdrag als niet-kernwapenstaat. NAVO-lidmaatschap betekent bovendien niet automatisch nucleaire plaatsing; zelfs binnen de NAVO geldt dat maar voor een paar landen. Dat Rusland dit scenario als dreiging presenteert, maakt het nog geen realiteit. Je verwart hier Russische framing met objectieve feiten.
Daarnaast is je tijdlijn problematisch. Je mengt gebeurtenissen en uitspraken uit 2019, 2022 en 2025/2026 alsof ze onderdeel zijn van één doorlopende strategie. Daardoor lijkt het alsof Trump in 2019 bewust een nucleaire escalatie voorkwam door Venezuela niet binnen te vallen, terwijl daar geen bewijs voor is. Kritiek op Trump als “Poetin-marionet” bestond al lang vóór Venezuela en had vooral te maken met Rusland zelf, niet met een vermeende raketcrisis in Latijns-Amerika.
Tot slot speculeer je dat de volgende stap een Amerikaanse terugtrekking uit Oost-Europa of zelfs uit de NAVO zou zijn, als ruilmiddel zoals in 1962. Daar is geen enkel concreet politiek, militair of diplomatiek aanknopingspunt voor. Dit is geen analyse, maar scenario-denken zonder empirische basis. Hetzelfde geldt voor je opmerking dat grootmachten internationaal recht simpelweg negeren: dat is een normatieve mening, geen verklaring of voorspelling.
Samenvattend: je gebruikt een terechte historische correctie over 1962 als fundament voor een verhaal dat verder leunt op speculatie, technische overdrijving en feitelijke onjuistheden. Je behandelt dreigretoriek als realiteit, verwart perceptie met feit en dwingt een historische analogie af die niet past bij de huidige geopolitieke verhoudingen. Daardoor overtuigt je betoog retorisch, maar houdt het inhoudelijk geen stand.