Uit het Reformatorisch Dagblad van vandaag:
http://www.refdag.nl/artikel/1394269/Welkom+in+de+kerk.html

Vooral deze regels vielen me op:

Eerlijk gezegd schrik ik daar wel van. Het is niet mijn bedoeling om een standaard discussie aan te zwengelen. Maar één onder duizend.. is dat niet heel erg weinig?

En hoe denken jullie over de rest van het artikel?

Misschien is het wel zo dat men als ongelovige zich wil bekeren tot het christendom men zich niet meteen keert tot de orthodoxe-protestante kerken, maar zich eerder aangetrokken voelt tot christendom"light" , andere gemeenschappen dus. De keuze om christen te worden gaat natuurlijk gepaard met veel veranderingen, en de orthodox protestante gemeenten zijn natuurlijk nog veel afwijkender van het doorsnee Hollandse leven dan andere kerken. Mocht men nadat men lid is geweest in een light-kerk zit alsnog aangetrokken voelen tot de meer orthodoxe kerk, dan valt men niet meer binnen de definitie van toetreder, omdat men dan al een christelijke achtergrond heeft.
Ten tweede zitten orthodox-protestante gemeenten relatief veel in rurale gebieden, terwijl het werven van nieuwe christenen toch vooral in de randstad onder nieuwe-nederlanders gebeurd. Verder zijn orthodoe gemeenten zo verschrikkelijke hollandsch dat een nieuwe Nederlander zich niet snel zal voelen aangetrokken tot dit soort kerken.

Leg eens uit? Wat versta je onder verschrikkelijk Hollands? (Hollandsch is zeer ouderwets). Je bedoelt toch niet dat opgeheven vingertje, neem ik aan. Die vind je in allerlei verbanden en kerken.

In mjn naaste familie zit een buitenlander die orthodox geworden is nadat hij Calvijn (Institutie) en Brakel (Redelijke Godsdienst) onderzocht heeft. Hij was diaken in een Gereformeerde Kerk (buiten Nederland). Hij is dus met overtuiging overgegaan naar een zeer orthodoxe gemeente.

Ik vermoed dat hollandsch de sleutel bevat

Ik schrik hier totaal niet van. Het bevestigt een bestaand beeld bij mij. Vorig jaar is er in mijn gemeente één volwassene gedoopt, weliswaar uit de 'wereld' maar wel een christelijke (thuislees)opvoeding gehad. Maar daarvoor...? Ik zou niet weten wie er verder tot bekering is gekomen dankzij de wervingskracht van onze gemeente. Alleen de Hervormde Gemeente slaagt erin om zo nu en dan iemand van buiten de kerk voor Christus te winnen. Maar ja, da's hervormd, dus dat zal wel nabijkomend werk zijn. Ik denk dat Theo Visser de vinger op de zere plek legt: Visser stelt dan ook dat reformatorische kerken er niet in slagen mensen in groten getale voor Christus te winnen. „Een boude stelling, en toch durf ik haar aan.” Wat dat betreft ligt er voor ons allemaal nog wel een taak..!

En past ons oprechte schaamte.....
En schulderkenning, en ga zomaar door.

Een droevig artikel, wat juist ook een ieder de spiegel voorhoud.
Lezend kan ik alleen mezelf maar schuldig stellen.

Maar ik realiseer me ook dat dit spreken me makkelijker afgaat, dan er concreet wat mee te gaan doen.

We kunnen kerkverbanden geen lauwheid verwijten , als we niet eerst onszelf schuldig stellen.

Misschien moeten de reformatorische kerken in de leer bij Tim Keller die in New York binnen 'no time' een gemeente van 5000 kritische yuppen wist te formeren, zonder 'toeters en bellen' in de vorm van entertainment, maar met een eenvoudige bijbelse boodschap. Hij heeft inmiddels een wereldwijde bestseller 'In alle redelijkheid' (voor recensie: zie de laatste Daniël) Het kán natuurlijk zo zijn dat wij als reformatorische kerken ons doel volledig voorbij gedenderd zijn met al onze uiterlijkheden, die op zich heus niet tegen de Schrift zijn. Sterker nog, de meesten bedoelen het goed, maar zou er één seculiere inwoner van een Refodorp (bijv.) 's nachts in bed liggen denken met jaloersheid: dáár zou ik nou bij willen horen...?!

Ik zou die recensie wel eens willen lezen, aangezien ik me moeilijk kan voorstellen dat "entertainment onder kritische yuppen" en ook nog een wereldwijde bestseller nou zo direct aansluiting vindt bij een blad als Daniël.

Inderdaad moeten wij onszelf eerst schuldig voelen. Daarmee beland je ook meteen bij de kern. Dat is het nu net. Want dat gebeurt niet. Want van 'smensen kant kun je nooit meer zalig worden , mits God het in u werkt beide het willen en het werken. Want staat er niet in God's Woord;"Want gij zegt het: Ik ben rijk en verrijkt geworden en heb geen dings gebrek, en gij weet niet dat gij zijt ellendig, en jammerlijk, en arm, en blind, en naakt". Deze tekst wil zeggen dat we God niet meer nodig hebben, de luxe van deze wereld zit ons in de weg. In Rom.3:11,12: "Er is niemand die verstandig is, eris niemand die God zoekt, Allen zijn ze afgeweken, tezamen zijn zij onnut geworden; er is niemand die goed doet, er is er ook niet tot een toe".

Of één van de laatste Saambinders. Daar stond een behoorlijk negatieve recensie in. Ik kon me meer vinden in de (vrijwel geheel) positieve recensie in de Daniël. Keller gaat moeilijke onderwerpen niet uit de weg, schrijft vanuit een gereformeerde geest (waar de recensent in de SB het overigens niet mee eens is) maar staat tegelijk met beide benen in de samenleving. Wat ook wel moet als je predikant in New York bent.

Volgens mij heb je iets te snel gelezen.

'In alle redelijkheid' heb ik overigens nog niet gelezen. Maar het interview een tijd geleden in het RD zag er goed uit. Ik zou het boek best wel eens aan willen schaffen. maar ik heb nog zo veel ongelezen boeken staan

Ik raad het je zeker aan. Enne.. dat ongelezen-boeken-in-de-kast-probleem is bekend.

Om dat te beoordelen zag ik gaarne de recensie van Daniël zien om die te vergelijken met de SB-recensie.
Of, om het echt fair te kunnen beoordelen, moet ik het boek aanschaffen, hetwelk dan ook mij met jouw probleem van ongelezen boeken opzadelt.

Dat Hollandsch was bewust. Ik bedoel de meeste orthodoc christelijke gemeenschappen zijn heel erg blank en ingebed aan typisch hollandse tradities. Ik kan mij voorstellen dat je daar als bijvoorbeeld Ghanees je jezelf niet direct in kan thuisvoelen.